ตอนที่ 206 หึงจนอารมณ์เสีย

ตอนที่ 206 หึงจนอารมณ์เสีย

จางยวี่โหร่วไม่ได้โง่ ไม่มีทางที่นางถูกต้มอย่างง่ายดายเพียงเพราะคำพูดเพียงน้อยนิดของเขา

ในใจนาง มีการพิจารณาและตัดสินของตนอยู่แล้ว

“เชอะ……ก็จริง ข้าเป็นคนเลือดเย็นอย่างนี้แหละ ไม่เหมือนเจ้าหรอกที่ห่วงใยทะนุถนอมผู้หญิงเช่นนั้น”

เห็นชัดว่านางโกรธเขาอยู่ อ๋องชิงผินผู้มีชื่อเสียงเลื่องลือ เย็นชาไร้มิตรไมตรีจากการเล่าขานกันมา ได้เกิดความสงสารขึ้นอย่างง่ายดายเช่นนี้ เรื่องนี้นางคิดยังไงก็ยังคงรับไม่ได้อยู่ดี

เขาจับจ้องไปที่นางอยู่สักพัก สายตาเปลี่ยนไปมาจนมิอาจคาดการณ์ได้

จากความโกรธเคืองในตอนแรก ค่อยๆเปลี่ยนไปเป็นความหวาดระแวง และสุดท้ายกลับมีความหมายลึกซึ้งอย่างอื่น

ในที่สุด เขาก็เปิดปากพูดขึ้นราวกับได้ข้อสรุปว่า “พระมเหสี เจ้าคงไม่ได้หึงหรอกนะ？”

เหตุใดอารมณ์นางถึงได้ผิดปกติเช่นนี้ คิดไปแล้วก็เริ่มตั้งแต่ที่เขาออกหน้าช่วยองค์หญิงแคว้น

เหลียงผู้นั้น

เขาไม่ได้คิดว่าเป็นเรื่องใหญ่อะไรหนิ แต่นางกลับใส่ใจ อีกทั้งยังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอีกด้วย

แต่ก่อนเขาไม่เข้าใจ ตอนนี้เข้าใจแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีอะไรต้องโกรธ

หึงหวงหรือ แสดงว่านางใส่ใจในตัวข้านะสิ ！

จางยวี่โหร่วก็เหมือนกับไก่ที่ขนลุกฟู่ขึ้นมาร่างจะสั่นคลอน เสียงจะสูงขึ้นแปดโวลต์โดยไม่รู้ตัว

“พูดซี้ซั้ว ข้าหึงหวงอะไรกัน เจ้าอย่าคิดไปเองสิ”

“เมื่อครู่ข้าก็แค่แตะเนื้อต้องตัวเจ้าเพียงนิดเดียวเอง เจ้าก็อารมณ์หวุดหวิด ยังจะรังเกียจข้าอีก เจ้ารู้สึกว่าข้ากอดองค์หญิงจากแคว้นเหลียงผู้นั้น ดังนั้นจึงหึงนะสิ？”เขาพูดขึ้นอย่างมั่นใจ

เพียงแค่คิดถึงที่นางหึงหวง อีกทั้งอารมณ์ยังควบคุมไม่อยู่ ในใจเขาก็เกิดความเบิกบานใจที่ยับยั้งไม่อยู่ขึ้น

“หุบปากนะ ไม่ใช่สักหน่อย เจ้าอยากกอดใครก็กอด อยากจับใครก็จับไป แต่อย่าเอามือสกปรกของเจ้ามาแตะต้องตัวข้า！”

เขายังกล้าพูดอีก จางยวี่โหร่วโกรธจนหูขึ้นควัน เขาร้ายกาจที่สุด ช่างน่ารังเกียจยิ่ง

“ยังกล้าพูดอีกว่าไม่ได้หึง เจ้าเอ๋ย ข้าต้องยอมรับว่าเจ้าน่ารัก พวกเราเป็นสามีภรรยากันแล้วนะ เจ้าไม่เชื่อใจข้าเลยเชียวหรือ？”มองดูท่าทีที่นางโกรธ และมองดูท่อนบนขาวผ่อง พร้อมกับหัวไหล่ที่โผล่ออกมาเพียงครึ่งเดียวของนาง เขายังจะกล้าโกรธที่ไหนอีก ใจอ่อนระทวยไปหมด อยากแค่จะกอดนางไว้ในอ้อมกอด เอ็นดูนาง

จางยวี่โหร่วจ้องเขาเพียงแค่แวบเดียว ไม่อยากจะพูดจากับเขา ผู้ชายมันก็จอมปลอมกันทั้งนั้นแหละ เมื่อก่อนก็เพราะนางเชื่อมั่นในตัวเขามากเกินไป เมื่อเห็นเช่นนี้จึงรับไม่ได้

“เอาเถอะ อย่าโกรธเลยนะ ได้ภรรยามาดีขนาดนี้ สามียังมีอะไรไม่พอใจอีกหล่ะ？ ข้ามีเจ้าอยู่แล้วทั้งคน จะไปชอบผู้หญิงคนอื่นได้เยี่ยงไรกัน？ ส่วนองค์หญิงแคว้นเหลียงผู้นั้น ข้าก็แค่รู้สึกว่าตัวนางมีอะไรน่าสงสัยอยู่เยอะ ฉะนั้นจึงออกหน้าช่วย” ในเมื่อทราบสาเหตุแล้ว งั้นเขาก็คงต้องมานั่งอธิบายให้นางฟัง การที่นางทะเลาะกับเขา ทำให้เขาทนไม่ไหวอยู่บ้าง ปลอบผู้หญิงอะไรแบบนี้เป็นสิ่งที่เขาไม่ถนัดเอาเสียเลย

ข้อสงสัย？！จางยวี่โหร่วก็สงสัยเหมือนกัน

นางยังคิดเลยว่าเขาดูไม่ออก หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้กันแน่ ตอนนี้เขาเอ่ยเรื่องนี้ขึ้น ทำให้นางประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง

หรือว่าที่เขาช่วยองค์หญิงแคว้นเหลียง ยังไม่จุดประสงค์อื่นอีก？ ท่าทีที่เขาโกรธหุนหันพลันแล่นเช่นนั้นล้วนแต่เป็นการแสดงทั้งนั้นหรือ？