ตอนที่ 205 สามีภรรยางอนกัน

ตอนที่ 205 สามีภรรยางอนกัน

สำหรับคำชมของนาง จางยวี่โหร่วตอบรับด้วยรอยยิ้มเกรงใจก็เท่านั้น

“องค์หญิงชมเกินไป เพียงแต่องค์หญิงคิดว่าเรื่องในวันนี้จะจบลงง่ายๆอย่างนี้หรือ？ เรื่องอะไรก็แล้วแต่อย่างมองโลกในแง่ดีจนเกินไป เป็นไปไม่ได้หรอกที่เราจะช่วยเจ้าได้ทุกครั้งไป หวังว่าองค์หญิงจะระมัดระวังตัวเองด้วย”

ไป๋หลิงกวงสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มหน้าลงและพูดขึ้น “ขอบพระที่ตักเตือน！”

“อือ ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้วงั้นพวกข้าก็ต้องกราบทูลลา เพลานี้ไม่เช้าแล้ว องค์หญิงพักผ่อนเถิด ”

หลังจากที่พูดจบ จางยวี่โหร่วก็เดินจากไป เงาที่ทั้งรูปงามสง่าก็เดินตามข้างหลังมา

เห็นภาพด้านหลังที่พวกเขาเดินจากไป ไป๋หลิงกวงได้ส่งสายตาอันเหงาหงอยออกมา

……

หลังจากที่ขึ้นรถม้า จางยวี่โหร่วก็ไม่พูดไม่จา

นางแค่นั่งอยู่ในนั้นเงียบๆ มองดูทิวทัศน์ยามราตรี

ถ้าเป็นกลางวันก็แล้วไป เขายังคิดได้ว่านางกำลังมองดูวิวทิวทัศน์อยู่ แต่ตอนนี้เป็นตอนกลางคืน ข้างนอกมืดสนิทมองอะไรเห็นทั้งนั้น นอกจากจะตากลมหนาวแล้วยังจะทำอะไรได้อีกล่ะ？

เขาไม่ชอบเห็นสภาพที่นางมีความในใจ แบบนี้ทำให้เขารู้สึกได้ถึงความห่างเหินที่มีต่อกัน

ตั้งแต่ในงานเลี้ยงแล้ว อารมณ์นางก็เริ่มเปลี่ยนไป ถึงแม้จะดีขึ้นในเวลาต่อมา แต่ก็ไม่ใช่ว่าเขาจะรับรู้ไม่ได้

ความรู้สึกนี้ได้ต่อเนื่องมาจนถึงตอนนี้

หลังจากที่รถม้าวิ่งมาได้ระยะเวลานึง ในที่สุดก็จอดลง ถึงหน้าพระตำหนักหวางแล้ว พวกเขากลับบ้านกันแล้ว

คนลากรถเปิดผ้าม่านออก จางยวี่โหร่วเดินนำหน้าออกไป จากนั้นเดินเข้าประตูพระตำหนักไป ปล่อยให้เขาอยู่บนรถม้าแต่เพียงผู้เดียว

จางยวี่โหร่วกลับถึงห้องบรรทม ถังไม้หลังที่กั้นฉากได้ใส่น้ำไว้เต็ม พร้อมกับโปรยด้วยกลีบดอกไม้

สำหรับรูปแบบความชอบของจางยวี่โหร่ว สาวใช้ในพระตำหนักต่างก็รู้กันดี ฉะนั้นไม่ต้องให้นางมากำชับ พวกนางจะเตรียมพร้อมทุกอย่างในเวลาอันสมควร

ออกไปทั้งวัน นางแค่อยากจะอาบน้ำนอน ไม่เรื่องอะไรพรุ่งนี้ค่อยว่ากัน

พวกเขาเพิ่งมาถึงหนานชู่ได้วันแรก ก็เริ่มกลั่นแกล้งกันเสียแล้ว ไม่รู้เลยว่าวันข้างหน้าจะเป็นยังไง

ขณะที่เขาผลักประตูเดินเข้าไปในห้อง ก็ได้ยินเสียงน้ำไหล “ซอกซอก”เขาก็รู้ในทันทีว่านางกำลังทำอะไรอยู่

นางหนิ นับวันยิ่งกล้าดีมากขึ้นเรื่อยๆแล้วนะ ทำราวกับเขาไร้ตัวตนก็ช่าง ตอนนี้กลับห้องมา ยังจะไม่รอเขาอีก ทำกิจธุระของตนแล้ว เขาไม่พอใจเป็นอย่างยิ่ง

ผู้หญิงคนนี้ถ้าเอาแต่ใจขึ้นมา จะตามใจไม่ได้ นิสัยของเขาก็ไม่ชอบเสียเปรียบแบบนี้

ฉะนั้นเขาจึงเดินเข้าไปข้างใน คิดจะสั่งสอนนางสักหน่อย

จางยวี่โหร่วกำลังอาบน้ำ มือที่เยือกเย็นค่อยๆเอื้อมไปจับไหล่ของนาง นางไม่ได้หันกลับ และไม่ได้ตื่นตูม เห็นได้ชัดว่านางรู้แล้วว่าคนๆนี้เป็นใคร

นางแค่ตกใจเบาๆ จากนั้นก็พรมน้ำบนตัว สะบัดผมออก และอาบน้ำของนางต่อ

นี่นางคิดจะไม่สนใจข้าไปตลอดเลยหรือ？

การกระทำของนาง ชัดเจนว่าอยากจะยั่วโมโห

“เพิ่งจะกลับมา ก็ทนไม่ไหวอยากจะถอดเสื้อผ้าเสียแล้ว นี่แสดงว่าเจ้าอยากอาบน้ำคู่สามีภรรยากับข้าสินะ ในเมื่อพระมเหสีน้ำใจเปี่ยมล้นเยี่ยงนี้ งั้นข้าจะสงเคราะห์ให้”

ถึงแม้น้ำเสียงเขาจะฟังดูเบาๆ แต่กลับถ่ายทอดอารมณ์ออกมาได้กระจ่างยิ่ง