ตอนที่ 228 สามีที่ทำให้ผู้คนอิจฉาไปตามๆกัน

ตอนที่ 228 สามีที่ทำให้ผู้คนอิจฉาไปตามๆกัน

คนจะไปกระตุ้นไม่ได้ ยิ่งกระตุ้นก็ยิ่งสับสน

มู่โหรงจิ๋วไม่สนการห้ามปรามของทูตข้างกาย ดันทุรังจะออกมาชี้แจงให้ได้

เขาพ่ายแพ้แล้ว อับอายขายขี้หน้า หรือยังจะเรียกคนมาซ้ำเติมพวกเขาแคว้นเย่นอีกหล่ะ ？

“หันยี่ฉี เจ้าหุบปากไปซะ ใครบอกว่าพวกเราไม่ยอมรับความพ่ายแพ้ ก็แค่ยี่สิบคูเมือง ให้ไปก็สิ้นเรื่อง！”

“องค์ชายใหญ่ ไม่ได้เชียวล่ะ ไม่ได้เชียว！”

“ใช่แล้วองค์ชายใหญ่ พวกเราจะกลับไปชี้แจงเรื่องนี้กับฝ่าบาทยังไง ท่านต้องคิดทบทวนให้ดี！”

คนพวกนี้สับสนอลหม่าน ทั้งยังหวาดกลัว ทั้งยังเสียใจ ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี

“ดีมาก องค์ชายใหญ่แคว้นเย่นเป็นคนที่รักษาสัจจะตามที่คิดไว้จริง งั้นตอนนี้ก็เชิญเซ็นลงนามอนุญาต ยี่สิบคูเมืองทางฝั่งตะวันออกของแม่น้ำสู้ตั้งแต่บัดนี้จะตกเป็นของหนานหชู่ทั้งหมด ”

ทันใดนั้นก็มีคนถวายพระราชสาส์นขึ้นมา ท่ามกลางสายตาผู้คนมากมาย มู่โหรงจิ๋วทำได้แค่แบกหน้าเซ็นรับไป จากนั้นก็ประทับตราราชลัญจกร

ถ้าเสด็จพ่อทรงทราบเรื่องนี้เข้า ข้าจะต้องถูกตีตายเป็นแน่

ดูเหมือนเรื่องจะจบ ขุนนางของหนานหชู่ต่างก็อดพากันส่งเสียงโห่ร้องดีใจ ขอบคุณถึงความห้าวหาญของอ๋องชิงผิน

เขาไม่เป็นเพียงแค่นักรบเทวดาของหนานหชู่ หลายปีมานี้ได้คุ้มครองหนานหชู่ปลอดภัยมั่นคง ตอนนี้ไม่ต้องสูญเสียทหารก็สามารถยึดคูเมืองได้ถึงยี่สิบแห่ง คุณูปการอันยิ่งใหญ่นี้ทำให้ผู้คนอดเลื่อมใสไม่ได้จริง ๆ

หันยี่ฉีกลายเป็นจุดโฟกัสของทุกคน และจางยวี่โหร่วก็กลายเป็นคู่อริของหญิงผู้ลากมากดีพวกนั้น

ใครไม่หวังจะให้สามีของตนคือวีรบุรุษผู้เด็ดเดี่ยวห้าวหาญล่ะ ได้แต่งกับผู้ชายแบบนี้ ตายไปก็ไม่เสียดายชีวิต

แต่เมื่อก่อนพวกนางกลับไม่คิดแบบนี้ ได้ยินแค่ข่าวลือ ขอแค่ได้ยินชื่อของอ๋องชิงผินสีหน้าก็เริ่มเปลี่ยน ยังคิดว่าวังชิงผินคือประตูนรกอีกด้วย

แต่ตอนนี้เห็นเขาได้รับเกียรติและชื่อเสียงมากมาย ก็อดอิจฉาขึ้นมาไม่ได้

เมื่อก่อนพวกนางคิดว่าจางยวี่โหร่วเป็นคนโง่ ดีดีอย่างองค์ชายสามไม่เลือก ดันไปเลือกคนอัปลักษณ์ที่ทั้งป่าเถื่อนและดุร้าย แต่ตอนนี้ใครยังจะกล้าใช้ความคิดเก่าๆไปตัดสินจางยวี่โหร่วอีก？

เรื่องมาถึงขนาดนี้แล้ว มู่โหรงจิ๋วไม่มีอารมณ์จะเข้าร่วมการแข่งขันล่าสัตว์อีก โกรธเคืองมาก

เขาไปแล้ว ดวงมู่หย่าก็ไม่รู้จะอยู่อีกทำไม พาพวกจากไปเช่นกัน

คนเกะกะขวางตาพวกนี้ไปกันหมดแล้ว ที่เหลือก็มีแค่คนกันเอง งั้นพวกเขาก็สามารถเสพสุขได้ดั่งใจอยากแล้ว

ดังนั้นล่าสัตว์ก็ล่าสัตว์ ดื่มเหล้าก็ดื่ม ฐานล่าสัตว์ซีซานในวันนี้สนุกสนานรื่นเริง

……

ท้องฟ้าสดใส แม่น้ำเขาเขียว

สถานที่ที่พวกเขาพักอาศัยอยู่ติดลำธารพอดี

จางยวี่โหร่วเห็นคนนำสัตว์ป่าที่ล่ากลับมาผ่าล้างท้อง จากนั้นก็นำไปล้างในลำธาร

เพราะคืนนี้ที่นี่จะมีจัดงานเลี้ยงขึ้น ข้าราชการขุนนางจะมาเข้าร่วม ได้ยินมาว่าเนื่องจากอ๋องชิงผินช่วงชิงยี่สิบคูเมืองมาได้ คืนนี้จะเฉลิมฉลองชัยชนะให้กับเขา

คาดว่าช่วงนี้ พวกเขาคงพักกันไม่ได้แล้ว

จางยวี่โหร่วและเสี่ยวเฟิงพักอยู่ในเต็นท์ เสี่ยวเฟิงเพิ่งชงชาเสร็จ ก็ได้เจอกับเงาคุ้นเคยเดินเข้ามา

“ทำไมเจ้ากลับมาเร็วจัง ข้าคิดว่าเจ้าจะต้องถูกคนพวกนั้นนัวเนียจนไปไหนไม่ได้แล้ว”นางมองเขาด้วยความสงสัย ขณะที่เขาจากไป ไม่ใช่ว่าถูกล้อมตัวทุกทิศทางแล้วหรือ