ตอนที่ 229 วัฏจักรกฎแห่งกรรม

ตอนที่ 229 วัฏจักรกฎแห่งกรรม

“เจ้าไม่ใช่ว่ารู้จักเขาเป็นวันแรก เขาเป็นคนยังไง เจ้าก็น่าจะรู้อยู่แก่ใจ”

ใช่นะสิ เขาเคยเตือนนางมาก่อนแล้ว เพียงแต่ไม่คิดว่าผลจะรุนแรงขนาดนี้

รอบนี้เป็นความประหม่าของพวกเขา นางจะไม่ให้แผนการร้ายของเป่ยจื่อห้าวสำเร็จได้อีก

ถึงแม้ว่าทางผ่านจะหวาดกลัวแค่ไหน แต่ผลสุดท้ายก็ทำให้ผู้คนฮึกเหิมขึ้นมาได้

“ตอนนั้นเจ้ารู้ว่าลูกธนูเกิดความผิดปกติจนทำให้พลาดไป ในใจเกิดความตื่นเต้นขึ้นบ้างไหม？”

จากสีหน้าแล้ว นางกลับดูไม่ออกเลยว่าเขาเกิดความตื่นเต้น แต่นางอยากรู้จริงๆว่าตอนนั้นเขาคิดอะไรอยู่

“เจ้ารู้ได้ยังไง ถ้าข้าแพ้จริง ก็ต้องยกภรรยาของตนให้ผู้อื่น ข้าให้ผู้ชายคนอื่นแย่งเจ้าไปจากข้าได้ยังไงกัน ฉะนั้นเพื่อเจ้าแล้ว ไม่ว่าจะลำบากแค่ไหน ข้าก็จะพยายามทำให้สำเร็จให้ได้”

คำพูดเช่นนี้ จางยวี่โหร่วได้ยินก็ดีอกดีใจ

“เจ้าอย่าลืมสิ การแข่งขันรอบนี้ไม่เพียงเพื่อข้าคนเดียว ยังมีองค์หญิงแคว้นเหลียงอีก ถ้าไม่ใช่เพราะข้า เจ้าก็จะยอมแพ้ให้แก่เขาหรือ？”

ผู้หญิงมักจะพิสูจน์ตำแหน่งความสำคัญในจิตใจของผู้ชาย คำพูดอ่อนหวานพวกนี้ฟังกี่รอบก็ไม่เคยเบื่อ

เขายื่นมือไปลูบหัวของนาง สายตาเอ็นดู “เจ้าพูดถูก ถ้าวันนี้ไม่ใช่เพราะเจ้าถูกดึงเข้ามา ข้ายังไว้หน้าเขาได้หน่อย ทำให้เสมอกัน ใครให้เขารนหาที่ตายหล่ะ คิดจะครอบครองผู้หญิงของข้า เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเขาไปได้อีกหรือ？”

ฉะนั้นธนูดอกสุดท้าย ก็เพื่อแก้แค้นให้นาง

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น บางทีข้ายังจะสามารถแก้ไขสถานการณ์โดยรวมไม่ทำแบบนั้นก็ได้ มู่โหรวจิ๋วฝ่าฝืนกฎข้อห้ามของเขา เพราะฉะนั้นเขาจึงไม่ไว้หน้าให้เลย

จางยวี่โหร่วรู้สึกซาบซึ้งใจ นางไม่รู้เลยว่าจะพูดอะไรดี

นางทำได้แค่กอดเขาไว้แน่นๆ ถึงจะรับรู้ได้ถึงความสุขในเวลานี้ ขอบคุณที่มีคนแบบนี้มาปกป้องนาง

ธนูดอกสุดท้ายของเขา ไม่เพียงแต่จะพลิกสถานการณ์ได้ เขายังกลายเป็นวีรบุรุษในดวงใจของทุกคนอีก รวมทั้งได้ใจนางไปด้วย ทำให้นางไม่หวาดระแวงในตัวเขาอีก

“ยี่ฉี ขอบใจที่ทำเพื่อข้าทุกอย่าง”

“เจ้าโง่ เจ้าเป็นภรรยาข้า ถ้าปกป้องไม่ได้แม้แต่ภรรยาของตน ยังถือเป็นลูกผู้ชายอีกหรือ？ยิ่งไปกว่านั้นตอนพวกเรามาคิดถึงปัญหาที่จะตามมาดีกว่า เจ้าคิดว่าแคว้นเย่นจะยอมยกยี่สิบคูเมืองให้เราง่ายๆอย่างนั้นเชียวหรือ？”

อะไรกัน เซ็นชื่อลงตราประทับแล้ว ยังจะเป็นไปไม่ได้อีกหรือ？

ต่อให้พวกเขาไม่ยอม ก็คงเป็นไปไม่ได้แล้วแหละ

เห็นสายตาสับสนงุนงงของจางยวี่โหร่ว เขาจึงอธิบายให้นางฟัง

“ที่แคว้นเย่นมาในครั้งนี้ ก็เพื่อมาสงบศึก การเกี่ยวดองกันทั้งสีแคว้นเป็นเพียงหน้าม้าเท่านั้น สงครามยังไงก็ต้องเกิดอยู่วันยังค่ำ เพียงแค่ตอนนี้ยังหาเหตุผลในการชี้แจงไม่ได้ งั้นเจ้าคิดว่ายี่สิบคูเมือง จะบีบคั้นให้พวกเขาจนตรอกไหม？”

ฉะนั้นที่เขาเป็นห่วงในตอนนี้คือ การแข่งขันนี้จะเป็นเหตุให้เปิดศึกกัน

แต่ต่อให้เป็นแบบนี้ ก็หลีกเลี่ยงไม่ได้อยู่แล้ว ไม่ถึงกับต้องกล่าวโทษถึงพวกเขาหรอก