ตอนที่ 230 ชายในฝันของไป๋หลิงกวง

ตอนที่ 230 ชายในฝันของไป๋หลิงกวง

สามีภรรยาสองคนยังไม่ทันจะปรึกษาปัญหาต่อมา ม่านประตูของเต็นท์ก็ถูกเปิดขึ้น เสี่ยวเฟิงเดินเข้ามา

“ท่านอ๋อง ท่านหญิง ข้างนอกมีแขกมาเยี่ยม”

“ใครหรือ？”จางยวี่โหร่วประหลาดใจ หลิงจือหรือองค์ชายรองหล่ะ？

เวลานี้ รูปทรงงดงามใต้ชุดสีฟ้าปรากฏตัวขึ้นหน้าประตู หลังจากที่เห็นหน้านางจางยวี่โหร่วตกใจมาก

“เจ้านั่นเอง！”

คนๆนี้ ถึงแม้จะไปมาหาสู่กันไม่กี่ครั้ง แต่กลับทำให้จางยวี่โหร่วเกิดลางไม่ดีขึ้น และยังรู้สึกถือสาอีกด้วย เหตุใดนางถึงมาหา？

ไป๋หลิงกวงเดินเข้ามา ขณะที่เห็นพวกเขาสองคน ยังไม่ทันพูดอะไรนางได้โค้งคำนับทีนึง

“หลิงกวงขอบพระทัยท่านอ๋องและพระชายาในบุญคุณครั้งนี้ นี่เป็นครั้งที่สองที่ช่วยหม่อมฉันไว้”

นางเป็นถึงองค์หญิง โค้งคำนับพวกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า มากครั้งเข้าจางยวี่โหร่วรู้สึกไม่เป็นอิสระเอาเสียเลย

แต่ไม่นานนางก็ยิ้ม รักษามารยาท และรีบเดินเข้าไปประคองนางขึ้นมา

“องค์หญิงไม่ต้องเกรงใจไป เจอกันแสดงว่ามีพรหมลิขิต พวกเราช่วยเจ้าได้ก็คือโชคชะตาที่ฟ้าลิขิตไว้ ยิ่งกว่านั้นเรื่องในวันนี้องค์หญิงอย่าได้ถือสาเลย แท้จริงแล้วเป็นเราที่ควรขออภัย พวกเราทำให้เจ้าเดือดร้อน”

มู่โหรงจิ๋วและเป่ยจื่อห้าวเดิมทีต้องการมาลงกับพวกเราอยู่แล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะนางเอาตนเข้าไปเกี่ยว เรื่องนี้ก็คงไม่เกี่ยวข้องกับนางสักนิด

ต่อให้ไม่มีนาง พวกเขาก็จะหาวิธีมาจัดการกับตนเอง ผลสุดท้ายก็เหมือนเดิม

นางพูดแบบนี้ ไป๋หลิงกวงยิ่งแสดงสีหน้ารู้สึกผิดไม่สบายใจมากกว่าเดิม

อาจเป็นเพราะนางรู้สึกว่าจางยวี่โหร่วพูดมีนัยแอบแฝง กำลังสงสัยอะไรนาง ถึงได้พูดแบบนั้นออกมา

“ไม่ คนที่สมควรขออภัยคือข้า ข้าไม่รู้เรื่องเหตุการณ์ เพราะก่อนหน้านั้นองค์ชายใหญ่แคว้น เย่นตามตื๊อข้ามาตลอด ดังนั้นข้า……ข้าจึงเข้าใจผิดว่าเขาจะเอาข้ามาเป็นของเดิมพัน ข้าเข้าใจผิดเอง”ใบหน้านางรู้สึกผิดมาก แม้แต่นิ้วมือยังกระสับกระส่ายม้วนผ้าเช็ดหน้าในมือจนแน่น

ดูเหมือนว่า นางอยากจะรีบอธิบาย

แต่คำอธิบายของนางก็มีความหมายแฝงอยู่หลายอย่าง ต้องดูว่าผู้ฟังจะเข้าใจยังไง

ถ้านางไม่มา จางยวี่โหร่วบางทีอาจมีความระแวงอยู่หน่อย น้อยจนแทบไม่มี ผ่านไปสักพักก็หายไปแล้ว ไม่นำมาคิด

แต่นางมา และได้อธิบายแบบนี้ออกไป ให้คนเข้าใจว่านางมีเจตจำนงได้ง่าย

จางยวี่โหร่วไม่ยอมจะไปคาดเดาผู้อื่นลบๆเช่นกัน ยังกลับมาปลอบใจนางอีก

“ที่จริงเจ้าไม่ต้องถือสา นั้นเป็นกับดักที่องค์ชายใหญ่ล่อเจ้าให้ติดกับ จงใจให้เจ้าขายขี้หน้า เจ้าก็เป็นผู้เคราะห์ร้ายเช่นกัน พวกเราต่างก็เข้าใจ”

จางยวี่โหร่วปลอบนางด้วยความจริงใจ ทำให้นางซาบซึ้งเป็นอย่างยิ่ง ตาแดงเนืองๆ นางก้มหน้าลง ให้ผู้คนรับรู้ได้ถึงความเศร้าโศกและตัวโดดเดี่ยวของนาง

“ไม่ว่าจะยังไงก็ตาม ก็ต้องขอบพระทัยพวกท่าน ถ้าไม่ใช่เพราะอ๋องชิงผินฝีมือการยิงธนูล้ำเลิศ เกรงว่าวันนี้ยังคงหลุดพ้นจากเนื้อมือพวกเขาไปไม่ได้ งั้นองค์ชายใหญ่ก็ยิ่งมีเหตุผลมานัวเนียเพิ่มมากขึ้น”

จางยวี่โหร่วคิดไปก็อดสงสารไม่ได้ นางเป็นแค่องค์หญิงจากประเทศขาดแคลนอำนาจ เรื่องอะไรก็ทำตามใจตนไม่ได้ ไปถึงเรื่องงานสมรสที่เกี่ยวเนื่องถึงความสุขของนางไปชั่วชีวิต นางยังทำอะไรไม่ได้เลย