ตอนที่ 240 หนทางแห่งการควบคุมสามีเอาไว้ให้อยู่หมัด

ตอนที่ 240 หนทางแห่งการควบคุมสามีเอาไว้ให้อยู่หมัด

จ้าวซินซินมาถึงยังตำหนักชิงผินได้หลายวันแล้ว

แม้ว่าการใช้ชีวิตที่นี่จะมั่นคงสงบสุข ไม่ต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้าอาหารการกิน ทว่าสำหรับคนอย่างนางแล้ว กลับจะพอใจได้อย่างไรกันล่ะ?

จุดประสงค์แรกเริ่มที่นางมาที่นี่ ก็ไม่ใช่เพื่อมา “ว่างอะไรก็ไม่ต้องทำ” เสียหน่อย

เป็นเวลาหลายวันแล้วที่ไม่สามารถสนับสนุนเบาะแสที่มีประโยชน์อะไรให้กับองค์ชายสามได้ อย่าว่าแต่ทางนั้นส่งคนมาเร่งหลายต่อหลายครั้งเลย แม้แต่ตัวนางเองก็ยังร้อนใจราวกับถูกไฟเผาเช่นเดียวกัน

ก่อนหน้านี้องค์ชายสามเพียงแค่ให้นางจ้องดูจางยวี่โหร่วกับหลินจือไปได้รับความลับที่สำคัญขององค์ชายสอง ทว่าตั้งแต่องค์ชายและองค์หญิงของทั้งสามแคว้นนี้มาถึงแล้วนั้น องค์ชายสองก็ทรงยุ่งมากอยู่ทุกวัน ไม่ได้มาที่ตำหนักชิงผินอีก นางก็ไม่อาจจะรู้เรื่องที่เกี่ยวข้องกับองค์ชายสองได้อีกเลยเช่นเดียวกัน

เริ่มตั้งแต่ที่นางเข้ามาในตำหนักชิงผิน ความฝันที่จะเป็นพระสนมของนาง ความร่ำรวยและมีชื่อเสียงของนางล้วนถูกมัดจำเอาไว้ที่นี่ทั้งหมดแล้ว ฉะนั้นไม่ว่าจะอย่างไรก็ตามนางก็ไม่อาจจะยอมแพ้ได้

ทว่าในตอนนี้ นางสามารถทำอะไรได้กันแน่? ต่อให้ไม่รู้เรื่องที่เกี่ยวข้องกับองค์ชายสอง แต่สามารถรับรู้แผนการต่อไปของพวกเขาได้ก็ยังดี

แต่ว่าน่าเสียดายเป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าอย่างไรนางก็ไม่มีทางที่จะรู้ได้ เพราะว่าจางยวี่โหร่วอำพรางได้อย่างดีเยี่ยม นอกจากติดตามหันยี่ฉีเข้าวังเพื่อร่วมกิจกรรมงานเลี้ยงต่างๆแล้วนั้น เวลาอื่นๆปกตินางจะอยู่แต่ในตำหนัก ชมดอกไม้ ดูทิวทัศน์ต่างๆ ดูท่าทางสบายๆพอสมควร ไม่มีความรู้สึกว่ามีวิกฤตแบบในจินตนาการเลยแม้แต่น้อย

สำหรับหญิงสาวลึกลับที่อยู่ๆแอบลักลอบเข้ามาในห้องของนาง เสนอส่งมอบความลับที่สำคัญให้กับนางก่อนนั้น ก็ไม่ได้ปรากฏกายให้เห็นอีก

ในเมื่อตอนนี้ไม่ได้รับข่าวสารอะไร จ้าวซินซินก็ไม่อยากให้ตนเองใช้ชีวิตอยู่อย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง

ดังนั้น วันนี้นางจึงได้เข้าไปหาจางยวี่โหร่วก่อน อยากจะนัดกับนางไปเดินเล่นด้านนอก ไม่แน่ว่ายังสามารถถือโอกาสได้รับเบาะแสอะไรจากตัวของนางมาบ้าง

ทุกครั้งที่จ้าวซินซินเข้ามา จะต้องมีจุดประสงค์ที่อยู่ในใจอย่างแน่นอน ฉะนั้นสำหรับการขอเข้าพบของนาง จางยวี่โหร่วจึงไม่เลือกที่จะปฏิเสธมาโดยตลอด

ในเมื่อรู้ว่านางแฝงความคิดอะไรไว้อยู่ ก็ควรจะสงบนิ่งเข้าไปเผชิญหน้า การถอยหลังไม่ใช่ลักษณะนิสัยของนางมาก่อน

……

“ท่านพี่ หลายวันมานี้ท่านอ๋องงานราชการยุ่งมาก ท่านพี่อยู่คนเดียวจะต้องอึดอัดจนไม่รู้จะทำอะไรอย่างแน่นอน สู้ให้น้องออกไปเดินเล่นเป็นเพื่อนพระองค์จะดีกว่านะเพคะ” หลังจากที่จ้าวซินซินเอ่ยทักทายจางยวี่โหร่วแล้ว ก็ดึงมือของนางเอาไว้แล้วมองนางด้วยสีหน้าที่ดูเป็นห่วงเป็นใยเป็นอย่างยิ่ง

พอเสี่ยวเฟิงมองเห็นนาง ก็อดไม่ได้ที่จะแอบกลอกตามองบน นางถือว่ามีสถานะอะไร มีสิทธิ์อะไรมาให้คุณหนูไปเป็นเพื่อนนาง

เดิมที นางยังคิดว่าจะช่วยตอบปฏิเสธไปเลย กลับคิดไม่ถึงว่าจางยวี่โหร่วจะตอบรับไปก่อนก้าวหนึ่งแล้ว

“ได้สิ ข้าก็กำลังมีความคิดนี้เช่นเดียวกัน น้องจ้าวอยู่ในตำหนักทั้งวัน จะต้องอึดอัดแย่อย่างแน่นอน เช่นนั้นพวกเราก็ออกไปกันเถอะ”

เดิมทีทั้งๆที่นางเป็นคนมอบไมตรีจิตให้กับจางยวี่โหร่ว เหตุใดถูกจางยวี่โหร่วพูดขึ้นมาเช่นนี้ เหมือนกับว่านางเสียสละเวลาของตนเองมาอยู่เป็นเพื่อนนางยังไงอย่างงั้น นี่นางจะรับผิดชอบไหวได้อย่างไรกันล่ะ

“ท่านพี่ พระองค์อย่าตรัสเช่นนี้สิเพคะ ข้าถูกองค์ชายสามสลัดทิ้ง ทั้งยังถูกครอบครัวไม่ยอมรับ โชคดีที่ท่านพี่ทรงเก็บรับเอาไว้จึงไม่ถึงกับทำให้ตนเองตายอยู่บนถนนไร้คนเก็บศพ ตำหนักนี้กว้างใหญ่ งดงามถึงเพียงนี้ อีกทั้งยังมีบ่าวคอยรับใช้ เสื้อผ้าอาหารไม่ขาด สำหรับน้องแล้วราวกับสรวงสวรรค์ก็ไม่ปาน จะรู้สึกอึดอัดได้อย่างไรกันล่ะเพคะ? ปกติเวลาที่ท่านอ๋องประทับอยู่ในตำหนัก น้องอุปสรรคอยู่ที่สถานะไม่สะดวกที่จะเข้าไปรบกวน เพียงแต่ได้ยินว่าหลายวันก่อนท่านพี่ประสบกับฝันร้าย หม่อมฉันก็เป็นกังวลเป็นอย่างยิ่ง ทั้งยังเห็นว่าท่านอ๋องช่วงนี้เพราะทรงยุ่งมากจึงไม่มีเวลาอยู่เป็นเพื่อนท่านพี่ ดังนั้นจึงคิดที่จะผ่อนคลายความคิดและกำลังกายให้กับท่านพี่เพคะ”

หึ...ข่าวสารของนางช่างรวดเร็วจริงๆ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ นึกไม่ถึงว่าจะถูกนางรับรู้ได้