ตอนที่ 250 พี่น้องร่วมสาบาน

ตอนที่ 250 พี่น้องร่วมสาบาน

เมืองหลวงในตอนนี้ ดูผิวเผินเหมือนจะสงบ แต่ในความเป็นจริงแล้วเต็มไปด้วยอันตราย

ถึงแม้มู่โหรงจิ๋วจะอยากได้จางยวี่โหร่วมาก แต่ว่าตอนนี้ยังไม่สามารถทำอะไรได้ ดังนั้นเขาจึงจับจ้องไปที่ไป๋หลิงกวงแทน

ตอนนี้นางแทบจะไม่มีประโยชน์อะไรเลย แคว้นเล็ก ๆ อย่างแค้วนเหลียง มันก็ไม่ได้อยู่ในสายตาของเขาอยู่แล้ว

ก่อนหน้านี้เขาก็ยังพอจะให้เกียรติพิธีรีตองอยู่บ้าง แต่ว่าไป๋หลิงกวงแทบจะไม่ได้ให้เกียรติเขาเลย ปฏิเสธเขาหลายต่อหลายครั้ง ทำให้มู่โหรงจิ๋วโกรธมาก

ภายในหอยีชิ้วเก๋อ จูเอ๋อเพิ่งจะให้ไป๋หลิงกวงกินยาไป สีหน้าของนางดีขึ้น นางถึงโล่งใจ

“องค์หญิง ตอนนี้ท่านก็ดีขึ้นมากแล้ว ดีจังเลย หมอพวกนั้นก็ยังไม่ได้ไร้ความสามารถเนอะ”

“เจ้าเนี้ยนะ คิดอะไรเหลวไหล ยานี่กินเข้าไปมันค่อยๆได้ผล เจ้าคิดว่านี่เป็นยาเทวดาหรือไงที่กินไปแล้วหายทันที? แต่ว่าก็ยังดีนะ พอข้าป่วย ไม่ได้ออกจากห้องหลายวัน มีหมอหลวงเป็นพยานให้ องค์ชายใหญ่แคว้นเยนั่นถึงไม่ได้มาหาเรื่อง” ป่วยอยู่แท้ๆ นางกลับยังดูสบายๆ ทำให้จูเอ๋อรู้สึกปวดใจ

“องค์หญิง ท่านพูดอะไร ร่างกายของท่านสำคัญที่สุดนะ ใครอยากจะเห็นตัวเองป่วยล่ะ”

ไป๋หลิงกวงยิ้มแห้ง หากเป็นไปได้ นางหวังว่านางจะป่วยไปอีกสักหลายวัน อย่าให้ดีขึ้นมาเลย

หากหายดีแล้ว นั่นก็หมายความว่าจะต้องออกไปเผชิญกับลมพายุลูกใหญ่

แน่นอน คำพูดพวกนี้นางพูดออกมาไม่ได้ ไม่งั้นไม่รู้ว่าจูเอ๋อจะกังวลอะไรอีก

“เอาล่ะ องค์หญิงท่านอย่าคิดมากเลยนะ วันนี้อากาศดี หม่อมฉันพาพระองค์ไปเดินเล่นดีกว่า ออกไปสูดอากาศบ้าง จะได้สดชื่น”

ไป๋หลิงกวงคิด แล้วก็พยักหน้า “ก็ดีนะ”

จะว่าไป นางก็ไม่ได้ออกมาจากห้องหลายวันแล้ว

แสงแดดกำลังดี หลายวันก่อนฝนตกหนัก ตอนนี้อากาศสดชื่นมาก

ร่างกายของไป๋หลิงกวงอ่อนแรงมาก เดินครู่เดียวก็เหนื่อยแล้ว รับแสงของแดดแรงไม่ไหว เกิดเป็นลมแดดขึ้นมาอีก สงสัยคงต้องป่วยไปอีกหลายวัน

ด้านหน้าไม่ไกลเป็นศาลาหลังหนึ่ง นางอยากจะไปนั่งพักตรงนั้น แต่พอไปถึง ก็พบว่าที่นั่นมีคนอยู่

หากเป็นมู่โหรงจิ๋ว นางคิดจะหันหลังแล้วเดินกลับห้องไป แต่ว่าคนที่อยู่ตรงหน้า นางไม่แน่ใจว่าควรจะเดินเข้าไปหาไหม แต่ว่าความรู้สึกบอกกับนางว่า ไม่ควรจะยุ่งกับคนๆนี้จะดีกว่า

ท่าทางสง่างาม มีความเป็นผู้หญิง องค์หญิงแห่งแคว้นเชียวดวงมู่หย่านั่นเอง

ดวงมู่หย่ายืนอยู่ไม่ไกลจากไป๋หลิงกวง นางลุกขึ้นยืน มองมาที่นางด้วยรอยยิ้ม

“ที่แท้ก็น้องหลิงกวงนั่นเอง บังเอิญจังเลยนะ ได้ยินว่าเจ้าไม่สบาย ข้าได้ถามอาการเจ้าจากหมอหลวงมาบ้างแล้ว หมอหลวงบอกว่าเจ้าต้องพักผ่อนมาก ๆ ห้ามรบกวน ข้าเลยไม่ได้ไปเยี่ยม ตอนนี้ดูเจ้าเหมือนจะหายดีแล้วใช่ไหม?”

ไป๋หลิงกวงพยักหน้า “ใช่ หายดีแล้ว ขอบใจนะที่เป็นห่วง”

ดวงมู่หย่าเดินขึ้นหน้ามา แล้วจับมือนางอย่างเป็นมิตร ต่อให้ไป๋หลิงกวงไม่อยากจะใกล้ชิดกับนางก็ปฏิเสธไม่ได้

“อย่าเกรงใจไปเลย เราอายุพอๆกัน เดินทางมาแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์เพื่อแคว้นของตัวเอง มันก็คือวาสนาที่ได้พบกัน อีกทั้งเราทั้งคู่ก็เป็นผู้หญิง ควรจะเป็นพี่น้องที่ดีต่อกันจะดีกว่า”