ตอนที่ 249 ความอำมหิต

ตอนที่ 249 ความอำมหิต

กับคนแบบนี้ หวงเย่ก็รู้ว่าพูดยังไงก็ไม่มีทางเข้าใจ

ที่จริง ก็ไม่ได้จำเป็นต้องพูดให้เข้าใจ เพราะเย่นอิ่งก็แค่ตัวละครเล็ก ๆ ตัวหนึ่งเท่านั้น นางจะคิดยังไงมันไม่ได้สำคัญเลย

แต่หมากตัวหนึ่งที่มาหาถึงที่ หากไม่หลอกใช้ มันก็ไม่ใช่เขาแล้ว

“พูดแบบนี้ เหมือนจะมีเหตุผลเหมือนกัน ถึงแม้คนเราจะไม่อาจหนีพ้นชะตาไปได้ แต่ว่าบางเวลาก็ต้องเห็นส่วนรวมมาก่อน หากเพราะเรื่องความรักทำให้เสียการใหญ่ ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะอยู่เฉยไม่ได้” หวงเย่แกล้งทำเป็นพูดใส่นางแบบนี้

เย่นอิ่งได้ยินดังนั้น ก็ดีใจมาก ในที่สุดเขาก็ฟังนางแล้ว

นางฉวยโอกาสใส่ไฟอีกว่า “ก่อนที่เจ้าจะมาข้าได้ไปสืบมาแล้ว เรื่องฐานะของจางยวี่โหร่ว และความสัมพันธ์ของนางกับท่านอ๋องในตอนนี้ ข้าไม่อยากเห็นท่านอ๋องหลงงมงายกับนางอีก ถึงได้ไม่ห่วงความปลอดภัยของตัวเองกำจัดผู้หญิงคนนั้น แต่ว่าข้าทำพลาด ทำให้ต้องเสียวรยุทธ์ไป เพราะนางท่านอ๋องถึงกลับไม่เห็นแก่ใครเลย”

“อย่างนั้นหรอ ผู้หญิงคนนี้ดูท่าทางจะร้ายกาจมากเลยนะ หากท่านอ๋องรู้สึกดีกับนางจริง การแก้แค้นไม่ถูกขัดขวางไปหรอ? ท่านอ๋องอาจจะเห็นแก่นาง ทิ้งแผนการแก้แค้นทั้งหมดไป อีกทั้งยังล้มแผนสังหารจางโม่เย้นด้วยก็ได้”

ถึงแม้เย่นอิ่งจะมั่นใจในความอำมหิตของตัวเอง แต่บางเรื่อง สิ่งที่นางพูดก็ใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล

สามารถทำให้ชายที่อยู่ตัวคนเดียวมายี่สิบกว่าปีเปลี่ยนแปลงไปได้ขนาดนี้ เปลี่ยนไปจนเขาแทบจะไม่รู้จัก เขารู้สึกคาดไม่ถึงจริงๆ

คิดไม่ถึงเลยว่าเขาแค่ไปเข้าฌานแค่สี่เดือน หลังจากออกมา มีเรื่องเปลี่ยนแปลงไปมากทีเดียว

เมื่อเห็นเขาเห็นด้วยกับสิ่งที่นางพูด เย่นอิ่งก็รู้สึกดีใจ นางมาที่นี่ก็เพื่อสิ่งนี้ ขอแค่หวงเย่ยอมช่วย คิดจะกำจัดจางยวี่โหร่วก็ไม่ใช่เรื่องยาก

อีกทั้ง ตอนนี้ทั่วทั้งจวนชิงผิงอ๋อง ทุกคนฟังคำสั่งของจางยวี่โหร่วหมด แม้แต่พี่ชายแท้ๆของนางก็ยืนอยู่ตรงข้ามกับนาง

กว่าจะได้จ้าวซินซินมา แต่ก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้ นางสู้คนเดียวไม่อาจทำอะไรได้มาก แต่ว่าตอนนี้มีหวงเย่ เย่นอิ่งรู้สึกว่าเหมือนได้ดาวนำโชค นางจะต้องเกาะดาวดวงนี้เอาไว้ให้แน่น

“หวงเย่ เจ้าจะช่วยข้าจริงไหม? เจ้าคงไม่อาจทนเห็นท่านอ๋องถูกผู้หญิงคนนั้นมอมเมา แล้วล้มแผนที่เราวางมาหลายปีใช่ไหม? หากเจ้าไม่คิดหาวิธีอีก จะต้องเกิดเรื่องแน่นอน”

เห็นเย่นอิ่งท่าทางกระตือรือร้นขนาดนี้ หวงเย่ก็แค่มองไปที่นาง สายตาเหมือนดูถูกนางมาก

“ทำไมข้าจะต้องช่วยเจ้าด้วย? เจ้าต้องเข้าใจนะว่าปกติแล้วข้าเกลียดการยุ่งเรื่องไร้สาระมากที่สุด อีกอย่างเขาเองก็รักผู้หญิงคนนั้นมาก ใครกล้าทำร้ายนางจะต้องรับกลับคืนไปอีกสิบเท่า ข้าจะไปหาเรื่องใส่ตัวไปเพื่ออะไร?”

“ไม่ ท่านอ๋องก็แค่หลงนาง หากไม่รีบกำจัดนาง ยอมให้นางคงอยู่ อีกทั้ง คู่หมั้นของท่านอ๋องเองก็กำลังเดินทางมาที่หนานฉู่แล้ว นางต่างหากที่ควรเป็นชายาของท่านอ๋อง จางยวี่โหร่วไม่คู่ควรเลย”

“คู่หมั้น?” เมื่อได้ยินคำนี้ หวงเย่ก็ขมวดคิ้ว เหมือนนึกขึ้นมาได้ว่ามีเรื่องนี้อยู่จริง เหมือนปัญหานี้ถูกลืมไปแล้ว

“ใช่ ข้าไม่ชอบหน้าของจางยวี่โหร่ว ชายาของท่านอ๋อง ควรจะเป็นผู้สูงส่ง อ่อนโยนอย่างองค์หญิงหลิงกวง ถึงจะคู่ควรกับท่านอ๋อง แต่ว่าตอนนี้อยู่อย่างลำบากมากในหนานฉู่ ถูกองค์ชายใหญ่แคว้นเย แต่ท่านอ๋องกลับไม่สนใจเลย มันเกินไปนะ”