ตอนที่ 248 หลงงมงาย

ตอนที่ 248 หลงงมงาย

ในตอนนี้เย่นหลินผิดหวังกับเย่นอิ่งมาก เขาไม่มีทางช่วยนางอีก ดังนั้นต่อให้เขารู้เหตุผลที่หวงเย่มา ก็ไม่มีทางบอกนางแน่นอน

อีกทั้งนางก็ไม่ได้คาดหวังอะไรในตัวเขาแล้ว เมื่อเกินเที่ยงคืนไปแล้ว นางเลยแอบไปที่ห้องของหวงเย่

เดิมนางคิดว่านางมาแบบไม่มีใครรู้ แต่พอนางเปิดประตูออก ก็มีเข็มสามเล่มปลิวเข้ามา

เย่นอิ่งรู้ตัว แต่ว่าก็ได้แค่รู้สึก

หากเป็นก่อนหน้านี้ นางหลบได้ง่ายๆสบายๆ แต่ว่าครั้งนี้ นางกลับยืนเฉยๆเห็นเข็มสามเล่มทิ่มเข้าร่างกายของนาง

จากนั้น ตัวของนางก็ไม่สามารถขยับได้ ทั่วทั้งตัวชาไปหมด

มันคือเข็มยาชา คนที่โดนเข้าไปจะไม่สามารถขยับตัวได้

นางเห็นคนสวมชุดสีแดงยืนอยู่ตรงหน้านาง เมื่อมองขึ้นไปด้านบน ก็เห็นใบหน้าที่สวยงาม ทุกครั้งที่เจอผู้ชายคนนี้ นางจะรู้สึกว่าในตัวเขาเหมือนมีกลิ่นอายปีศาจ ทำให้คนรู้สึกอันตราย

ต่อให้เขาจะสวยอีกแค่ไหน มันก็ทำให้คนหลงใหลได้ แต่ว่านางรู้ดีว่า ยังไงก็เทียบไม่ได้กับท่านอ๋อง

บนโลกใบนี้มีเพียงมีแต่คนรู้ว่าชิงผิงอ๋องหน้าตาอัปลักษณ์ แต่หากวันไหนที่เขาถอดหน้ากากออก ทุกสิ่งบนโลกจะต้องหยุดหายใจไปเพราะเขา แม้แต่หวงเย่

“เจ้ายังไม่ปล่อยข้าอีก” เย่นอิ่งกัดฟันแล้วพูดว่า หลังจากที่นางสูญเสียวรยุทธ์ไป ยังไม่เคยต้องทนอัปยศแบบนี้เลย

“ปล่อย? ล้อเล่นหรือเปล่า โจรที่บุกเข้ามาโดยไม่ได้รับเชิญ เจ้าคิดว่าข้าควรจะจับเจ้าส่งให้ท่านพ่อบ้านไหม หรือว่าจัดการเจ้าเลยดี? อ่า หรือว่าใช้ยาสลายกระดูกที่หมอผีให้มาดีนะ พริบตาเดียว เจ้าก็จะไม่เหลืออะไรเลยนะ จะไม่มีใครรู้ว่าเจ้าหายไปไหน”

เย่นอิ่งตื่นตระหนก ในมือของเขามีขวดเล็ก ๆ จริง ๆ

ในตอนนี้เอง เขากำลังจะเปิดขวดออก เขาเดินมายืนตรงหน้านาง แล้วทำท่าจะเทของในขวดออกมา

ขอแค่เขาสาดผงที่อยู่ในมือของเขาใส่นาง นางก็สลายไม่มีแม้แต่เลือด

หากเป็นคนอื่น นางอาจจะรู้สึกว่าเขาอาจจะล้อเล่น แต่กับเขามันไม่ใช่

แม้แต่การเผชิญหน้ากับหชู่ถันนางยังไม่รู้กลัวขนาดนี้เลย แต่ว่าหากเป็นหวงเย่นางกลับกลัวอย่างบอกไม่ถูก ในโลกใบนี้ไม่มีอะไรที่เขาไม่กล้าทำ

“ไม่ ...... ข้าไม่ใช่โจรนะ ข้าคือเย่นอิ่ง ที่ข้ามาวันนี้ข้ามีเรื่องสำคัญจะมาบอกเจ้า เจ้าจะทำแบบนี้กับข้าไม่ได้นะ” ด้วยความร้อนใจ นางรีบบอกชื่อจริงออกไป อาจเป็นเพราะนางสวมชุดดำ อีกทั้งยังปิดหน้า เขาเลยจำนางไม่ได้

“เย่นอิ่ง?” หวงเย่หยุดมือ ตอนนี้นางรู้สึกเหมือนถูกแขวนอยู่บนหน้าผา

“ใช่ ข้าเอง เจ้ากับพี่ชายข้าสนิทกันไม่ใช่หรอ? ข้าได้ยินว่าเจ้ามา ก็เลยมาหาเจ้า” เย่นอิ่งอธิบาย

“เย่นหลินสนิทกับข้าจริง ก็เพราะแบบนี้ ข้าถึงควรจะทำอะไรเพื่อเขาบ้าง”