ตอนที่ 247 ดนตรีทำให้ผ่อนคลาย

ตอนที่ 247 ดนตรีทำให้ผ่อนคลาย

ชายหนุ่มก้มหน้าใช้ความคิด เขาเองก็ลังเล หวงเย่ทำอะไรไว้ใจได้เสมอ แต่ว่าเขาเองก็สงสัยในตัวเขาเหมือนกัน เพราะเขาเกือบฆ่าจางยวี่โหร่วมาแล้วครั้งหนึ่ง

แต่ว่า สิ่งที่เขาพูดมาเมื่อกี้ มันก็มีเหตุผลอยู่ เพราะสิ่งที่เขากังวลมากที่สุดในตอนนี้คือความปลอดภัยของจางยวี่โหร่ว อีกทั้งยังต้องการคนที่มีฝีมืออยู่ข้างๆคอยคุ้มครองนาง

“ได้ ข้ายกพระชายาให้เจ้าดูแล แต่ว่าหากเจ้ากล้าทำร้ายนางแม้แต่นิดด้วย ข้าจะทำลายหน้าเจ้าซะ” มันคือคำเตือน เชื่อว่าต่อให้เขาคิดไม่ซื่อคงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่าม

“อย่างนี้สิถึงจะถูก ท่านอ๋องท่านกลับไปพักที่ห้องเถอะ ข้าน้อยจัดการบาดแผลตัวเองได้ หากเลือดไหลเยอะเกินไปอาจจะคุ้มครองพระชายาไม่ได้เต็มที่นะ”

จางยวี่โหร่วสะบัดมือแล้วเดินออกไป

หลังจากที่เขาไปแล้ว หวงเย่ก็กัดฟัน โอ้ยเจ็บจังเลย

ตอนนี้ในห้องมีเขาอยู่แค่คนเดียว เขาก็ไม่ต้องห่วงหน้าตาของเขาแล้ว

หากหชู่ถันมาเห็นเขาในสภาพนี้ไม่หัวเราะเขาแย่หรอ จะต้องบอกว่าเขาไม่มีประโยชน์แน่

............

ในจวนอ๋องรับนักดนตรีมา จางยวี่โหร่วก็ต้องใช้ให้คุ้มสิ

นางอยากรู้ว่า ฝีมือด้านพิณของเขามันจะร้ายกาจเหมือนกับชื่อของเขาหรือเปล่า?

จางยวี่โหร่วเรียกเขามาพบที่ศาลาริมน้ำ อยากจะรู้ว่าฝีมือพิณของเขาจะแน่แค่ไหน

นางก็เป็นคนที่ดีดพิณได้ วันนั้นในวังหลวง นางก็หลินจือร่วมกันบรรเลงเพลง นั่นก็เป็นเพลงที่นางแต่งขึ้นมาเอง”

แต่ชั่วขณะที่นางได้ฟังเสียงพิณที่เขาดีด เสียงพิณที่บรรเลงออกมานั้นราวกับอยู่บนสรวงสวรรค์ จางยวี่โหร่วถึงได้รู้ว่าอะไรคือเสียงที่มาจากสวรรค์

เสียงพิณของเขา เหมือนมีชีวิต มันสามารถสัมผัสได้ด้วยใจ มันทำให้คนไม่อาจจะควบคุมอารมณ์ความรู้สึกได้เลย เหมือนตกอยู่ในภวังค์

รอบๆศาลา ทั้งต้นไม้ใบหญ้า แม้แต่ปลาในสระน้ำก็เหมือนกับกำลังเริงระบำอยู่ จางยวี่โหร่วถึงกับตะลึงกับภาพบรรยากาศที่ได้เห็น

เมื่อเล่นจงหนึ่งบทเพลง นางก็ยังไม่ได้สติคืนมา

“ฉินเย่ เจ้าทำได้ยังไง? ดูเหมือนว่าข้าจะได้นักดนตรีฝีมือดีมานะเนี้ย ข้าจะอยากจะให้เจ้ามาเป็นอาจารย์ข้า ฝึกการดีดพิณจากเจ้า” นางตื่นเต้นมาก

หากสามารถทำได้เหมือนเขาที่สิ่งมีชีวิตทั้งหลายยังมาร่วมร้องรำกับเขาได้ นอกจากเขาแล้ว เหมือนไม่มีใครทำได้อีก

ก่อนหน้านี้นางเชื่อว่า “บทเพลงสื่อถึงเทพได้” วันนี้ นางได้เห็นมันกับตาแล้ว

“พระชายาชมเกินไปแล้ว ข้าจะรับมันไหวได้ยังไง? ฝีมือดีดพิณของพระชายาดีกว่าข้ามากนัก”

แต่ว่าจางยวี่โหร่วชื่นชมและนับถือเขามาก พูดยังไงก็จะเรียนกับเขาให้ได้

เพราะเขาก็มาแล้ว ต่อให้ต้องสอนนางจริงมันก็ไม่ใช่ไม่ได้ แต่การที่ได้รับการยอมรับและชื่นชมจากจางยวี่โหร่ว เขากลับดีใจมาก

..............

เสียงพิณของหวงเย่มันมาจากกำลังภายในของเขา มันสามารถดังไปไกลมาก

หากเป็นคนอื่นมาฟัง ก็แค่รู้สึกว่ามันเพราะมาก แต่ว่าเย่นอิ่งกับเย่นหลินทำไมจะฟังไม่ออก?