ตอนที่ 246 ฆ่าคนยามค่ำคืน

ตอนที่ 246 ฆ่าคนยามค่ำคืน

บรรยากาศในห้องมันแปลกๆ จางยวี่โหร่วรู้สึกว่าปฏิกิริยาของหันยี่ฉีมันแปลกมาก

เขาเป็นอะไรไป กับนักดนตรีคนหนึ่ง เขาต้องวางมาดแบบนี้ด้วยหรอ

หรือว่า นักดนตรีคนนี้มีปัญหา สงสัยว่าเขาจะเป็นสายสืบของใคร?

แต่ถึงอย่างนั้นก็เถอะ เขาก็แค่สั่งให้คนมาจับเขาก็ได้แล้วนี่นา แต่ก็ไม่น่าจะต้องใช้สายตาแบบนี้จ้องไปที่เขานี่นา

“ในเมื่อเจ้าก็มาคารวะท่านอ๋องแล้ว เจ้าก็กลับไปพักเถอะนะ พรุ่งนี้เจ้าก็เริ่มงานของเจ้าได้เลย ต่อไปก็ทำหน้าที่ของเจ้าให้ดี” จางยวี่โหร่วทนสายตาของพวกเขาไม่ไหวแล้ว เลยพูดแทรกขึ้นมา

“ขอรับ ถ้าเช่นนั้นฉินเย่ขอตัวก่อน” เขาลุกขึ้น แล้วเดินตามพ่อบ้านไป

เมื่อในห้องเหลือแค่พวกเขาสองคน จางยวี่โหร่วถึงจะพูดข้อสงสัยของนางได้

“เจ้าสงสัยอะไรหรือเปล่า นักดนตรีคนนี้มีปัญหาหรอ?”

“หึ ข้าไม่คิดว่าเขามีปัญหาอะไร เพียงแค่ข้าอยากให้เขารู้ว่า จวนชิงผิงอ๋องไม่ใช่ที่ที่ใครก็จะสามารถเข้ามาได้ แต่ในเมื่อเข้ามาแล้ว หากจะไป ก็ไม่ง่ายเหมือนกัน”

เขากำลังพูดอะไรอยู่ ทำไมนางถึงฟังไม่เข้าใจเลย?

ในตอนนี้ พวกเขาก็กินอาหารจนเกือบเสร็จแล้ว หันยี่ฉีลุกขึ้นมา เขาไม่รอจางยวี่โหร่วแล้วก็เดินไปเลย

นางจะไปรู้ได้ยังไงว่า หลังจากฉินเย่มาแล้ว จะทำให้จวนชิงผิงอ๋องเกิดคลื่นลมแบบนี้

............

ค่ำคืนดึกดื่น คนที่ชื่อฉินเย่นอนลงแล้ว

ตอนนี้ก็ดึกมากแล้ว ภายในห้องเงียบมาก แต่ว่าในเวลานี้ เดิมคนที่นอนอยู่ที่เตียง กลับลืมตาขึ้นมา เขาว่องไวมาก เขากลิ้งลงไปที่พื้น

ตรงที่นอนของเขา กลับมีกระบี่ยาวเล่มหนึ่งซุกอยู่ที่ผ้าห่ม

“เกือบไปแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าจวนชิงผิงอ๋องที่มีองครักษ์แน่นหนาแบบนี้ จะมีนักฆ่าบุกเข้ามาได้ ข้าเป็นแค่นักดนตรี ท่านมีอะไรกับข้าหรอ?” เขาตบหน้าอกตัวเอง แกล้งทำเป็นกลัว

“เป็นนักดนตรีคนหนึ่ง กลับมีสัมผัสรับรู้ที่ว่องไวแบบนี้ได้ ข้าควรจะถามเจ้ามากกว่าไหม เจ้าเข้ามาในจวนอ๋องมีเป้าหมายอะไร?”

ถึงแม้ในห้องตอนนี้จะยังไม่ได้เปิดไฟ แต่ว่าอาศัยแสงจันทร์ที่ส่องเข้ามา ก็พอมองออกมา

“ที่แท้ก็ท่านอ๋องนี่เอง ข้ายังคิดว่าขโมยหรือว่านักฆ่าที่ไหนซะอีก คิดจะช่วยท่านอ๋องกำจัด ตอนนี้คงไม่ต้องอีกแล้ว”

เขาแถได้ขนาดนี้ แสดงว่าไม่เห็นเขาอยู่ในสายตาเลย เขาจะทนได้ให้เขาเหิมเกิมต่อหน้าเขาแบบนี้ได้ยังไง?

“ก็จริง ก็คงต้องให้ข้ามาลงมือเองแล้วล่ะ” สายตาของเขาเฉียบคม พุ่งกระบี่ในมือออกไปตรงหน้าอกของเขา

ฉินเย่เองก็ไม่ได้หลบ หากเขาคิดจะฆ่าเขาจริง เขาจะไม่หลบหรือตอบโต้เลยหรอ เขาเองก็ไม่มีสิทธิที่จะตอบโต้อยู่แล้วด้วย

“เจ้าติดตามข้ามาตั้งหลายปี ข้าไม่เคยรู้เลยว่าเจ้ามีชื่ออื่นด้วย ต่อไป ข้าควรจะเรียกเจ้าว่าอะไร หวงเย่?”

ถูกต้อง คนที่อยู่ตรงหน้าเขาก็คือ หวงเย่

หลายวันก่อน เขาใช้บทเพลงมอมเมาจางยวี่โหร่ว อีกทั้งเกือบทำให้นางตายไปแล้วด้วย

ตอนนั้นจางยวี่โหร่วไม่เห็นหน้าตาที่แท้จริงของเขา ก็เลยจำเขาไม่ได้