ตอนที่ 245 ความหึงระเบิดออกแล้ว

ตอนที่ 245 ความหึงระเบิดออกแล้ว

จางยวี่โหร่วแค่สั่งให้คนจับตัวพวกเขาเอาไว้ ส่วนเรื่องการสอบสวนกับการตัดสินก็ให้เป็นหน้าที่ของไต้เท้าจางไป

ไต้เท้าจางมีชื่อเสียงเรื่องความเที่ยงตรง ได้เขามาเป็นคนตัดสินเรื่องนี้ ความผิดของจ้าวไห่ก็จะไหลออกมา โทษของเขาก็จะหนักมาก

หลังจากที่ออกมาแล้วก็เสียเวลาไปมาก ตอนนี้นางก็ไม่มีอารมณ์ไปกินข้าวที่หอเทียนเซียงโหลวแล้ว เริ่มเย็นแล้ว จางยวี่โหร่วก็เลยกลับจวนอ๋องไป

บนรถม้านอกจากนางกับจ้าวซินซินแล้ว ยังมีอีกคน นั่นก็คือคนที่นางช่วยเอาไว้วันนี้

เดิมทีเขาเป็นผู้ชาย ไม่ควรนั่งรถม้าคันเดียวกับพวกนาง

แต่เพราะว่าเขาบาดเจ็บ น่าจะเป็นเพราะถูกอันธพาลพวกนั้นผลักจนล้ม อีกทั้งร่างกายของเขาก็อ่อนแอ จางยวี่โหร่วก็เลยไม่ได้คิดอะไรมาก

ตอนนี้จัดการเรื่องต่าง ๆ เรียบร้อยแล้ว จางยวี่โหร่วก็เลยเริ่มสนใจเรื่องของเขา

“จริงสิ ข้ายังไม่รู้ชื่อของเจ้าเลย?” จริงด้วย ช่วยคนอีกทั้งยังพากลับจวน แต่ชื่อของเขายังไม่รู้เลย ประมาทเกินไป

“ฉินเย่”

“ฉินเย่? ชื่อนี้ดี เจ้าเอาแต่กอดพิณของเจ้าไว้แบบนี้ มันสำคัญกับเจ้ามากเลยใช่ไหม” จางยวี่โหร่วมองไปที่พิณของเขา

พิณตัวนี้สวยมาก เป็นสีแดงเพลิงทั่วทั้งตัว แม้แต่สายพิณก็เป็นสีแดง มันเหมือนเลือด มองไปก็ทำให้ใครตกใจได้ แต่น่าจะไม่ใช่ของธรรมดา

ตอนเขาตกอับจะเอาพิณนี่ไปขายได้ แต่มันก็น่าจะเป็นหลักเดียวกับที่เขาพูดออกมา

“ใช่ มันสำคัญมาก สำคัญเท่ากับชีวิตของข้า ต่อให้ข้าต้องตายไป พิณตัวนี้ก็จะหายไม่ได้”

มันหมายความว่ายังไง?

“ต่อให้พิณตัวนี้มันจะดีแค่ไหน มันก็แค่ของชิ้นหนึ่งเท่านั้น มีชีวิตอยู่ต่อไป ถึงเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด หากแม้แต่ชีวิตก็จะเอามาทิ้ง มันจะไปมีความหมายอะไร” จางยวี่โหร่วหวังดีช่วยกล่อม

ฉินเย่ยิ้ม แล้วพูดว่า “ท่านไม่เข้าใจหรอก พิณอยู่คนอยู่ พิณหายคนก็ต้องตาย”

จางยวี่โหร่วไม่เข้าใจในสิ่งที่เขาพูด เพราะพิณตัวนี้มันไม่ใช่พิณธรรมดา บนโลกใบนี้ไม่มีพิณตัวไหนที่จะดีไปกว่าพิณของเขาแล้ว พิณที่สามารถรวมเป็นหนึ่งกับเจ้าของของมันได้

“ช่างเถอะ ต่อไปเจ้าก็อยู่เป็นนักดนตรีในจวน ก็จะไม่มีใครมาทำลายพิณของเจ้าได้อีก”

จ้าวซินซินกับเสี่ยวเฟิงฟังพวกเขาคุยกัน แค่รู้สึกว่ามันเข้าใจยาก ไม่เข้าใจเลยว่าพวกเขาสองคนกำลังคุยอะไรกันอยู่ แต่ว่ารู้สึกว่ามันทำให้คนรู้สึกหดหู่ใจ

............

เดินทางประมาณหนึ่งชั่วยาม เมื่อพวกเขากลับมาถึงจวนอ๋อง มันก็ค่ำแล้ว

จางยวี่โหร่วสั่งให้พ่อบ้านพาฉินเย่ไปจัดการหาที่พัก ส่วนจ้าวซินซินก็กลับห้องของตัวเอง

วันนี้ออกไปข้างนอก มีเรื่องให้ต้องทำมากมาย จางยวี่โหร่วรู้สึกเหนื่อยมาก ก็เลยกลับไปพักที่ห้อง จากนั้นค่อยกินข้าวเย็น

แต่คิดไม่ถึงเลยว่า พอเปิดประตูออก ก็เห็นเงาที่คุ้นเคยยืนอยู่ที่หน้าเตียงของนาง

ทำไมวันนี้เขาถึงได้กลับมาเร็วขนาดนี้ล่ะ จางยวี่โหร่วรู้สึกตกใจนิดหน่อย

เพราะหลายวันมานี้เขางานยุ่งมากแทบจะไม่เจอหน้ากันเลย ทำไมนางถึงได้เจอหน้าเขาก่อนฟ้ามืดได้นะ?

“ทำไม เห็นหน้าข้าถึงได้ตกใจแบบนั้นล่ะ วันนี้เจ้าไปไหนมา?”