ตอนที่ 244 ความไร้เยื่อใยของจ้าวซินซิน

ตอนที่ 244 ความไร้เยื่อใยของจ้าวซินซิน

จ้าวไห่ยังไม่ทันจะลงมือ ในเวลานี้ก็มีคนบุกเข้ามา แล้วล้อมพวกเขาเอาไว้

เขาเป็นแค่ขุนนางเล็กๆ จะไปเคยเจออะไรแบบนี้ที่ไหน เลยทำให้ทำอะไรไม่ถูก

พื้นที่ตรงนี้ มีแต่เขาใช้อำนาจรังแกคนอื่น ใครจะไปคิดว่าจะมีคนกล้าทำกับพวกเขาแบบนี้

ต่อให้เขาจะความรู้น้อย แต่จากการแต่งตัวของพวกเขาก็รู้ว่าน่าจะเป็นคนใหญ่คนโต เขาตกใจจนเข่าอ่อน ในใจรู้สึกกลัวมาก แต่นี่มันเรื่องอะไรกัน

คนที่เดินมาคือจางยวี่โหร่ว ถึงแม้นางจะรายงานเรื่องนี้กับจางไท่ซือแล้ว เขาเองก็ไม่จำเป็นต้องมาด้วยตัวเองแบบนี้

ก็แค่จัดการกับขุนนางท้องที่เล็กๆ สั่งให้ใครมาก็ได้ ทำไมเขาต้องออกหน้ามาเองด้วย

“มีคำกล่าวบอกว่าเสือร้ายยังไม่กินลูกตัวเองเลย ไต้เท้าจ้าวทำไมถึงได้คิดจะตีลูกสาวตัวเองจนตายด้วย อย่างนี้เทียบสัตว์เดรัจฉานยังไม่ได้เลยนะ?”

จ้าวไห่เห็นหน้าของจางยวี่โหร่ว ก็รู้ว่าคนๆนี้ไม่ธรรมดาแน่ แต่ว่าคำพูดของนาง มันก็ทำให้เขาโกรธมาก

องครักษ์คนหนึ่งถีบเข่าของเขาลง บังคับให้เขาคุกเข่าลง

“บังอาจ ท่านนี้คือพระชายาชิงผิงอ๋อง พบพระชายาทำไมถึงไม่คุกเข่า อยากตายใช่ไหม?”

อะไรนะ พระชายาชิงผิงอ๋อง ถ้าอย่างนั้นนางก็คือจางยวี่โหร่ว?

ตอนนี้เขาถึงได้นึกขึ้นได้ว่า ที่ลูกสาวของนางพูดมาเมื่อกี้ ไม่ใช่เรื่อง “เหลวไหล” แต่มันคือเรื่องจริง

นางได้รับการอภัยจากจางยวี่โหร่วแล้ว ตอนนี้มีนางคอยปกป้องอยู่

ถ้าอย่างนั้น ...... จ้าวซินซินนางกลับมาเพื่อแก้แค้นหรอ? จ้าวไห่เริ่มรู้สึกสำนึกผิด เมื่อกี้เขาพูดจาแรงเกินไปมาก ตอนนี้จะหาทางออกได้ยังไง

“ถวายพระพรพระชายา”

คนอื่นๆในจวนก็ต่างคุกเข่าลง แล้วพร้อมใจกันถวายพระพร

จ้าวซินซินเดินมายืนข้างๆจางยวี่โหร่ว แล้วทำท่าทางน่าสงสาร จากนั้นก็เริ่มใส่ไฟ

“ท่านพี่ ยังดีที่ท่านมาทัน ไม่งั้นข้าคงถูกตีตายไปแล้ว คงไม่ได้พบท่านอีกแน่”

“ไม่ไม่ไม่ เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิดแล้ว ซินเอ๋อ เจ้าเป็นลูกของพ่อนะ พ่อจะลงไม่ลงมือกับเจ้าได้ยังไงกัน? เมื่อกี้พ่อแค่ล้อเจ้าเล่นแค่นั้นเอง” เขารีบแสร้งยิ้ม เขาคิดว่าจ้าวซินซินพาจางยวี่โหร่วมาเพื่อแก้แค้นเขา หากเขาพูดดีด้วยก็คงไม่มีอะไรแล้ว

แต่ว่าจางยวี่โหร่วจะว่างขนาดนั้นหรอ?

ที่นางมาวันนี้เพราะเรื่องทางการ ไม่ใช่เรื่องส่วนตัว ไม่งั้นนางก็คงไม่สนใจว่าจ้าวซินซินจะถูกลบหลู่แค่ไหนหรอก นางอยากจะให้นางตายไปซะด้วยซ้ำ

จางยวี่โหร่วพูดว่า “เรื่องภายในของใต้เท้าจ้าว ข้าไม่ยุ่งหรอกนะ แต่ว่าที่ไต้เท้ายอมให้ญาติของท่านไปรังแกชาวบ้าน โทษนี้ควรจะทำยังไงดี”

อะไรนะ จ้าวไห่ใจสั่นมาก ชาวบ้านพวกนี้ ยังกล้าร้องเรียนเขาด้วยหรอ

เขาไม่ใช่ส่งคนไปจัดการพวกเขาแล้วไม่ใช่หรอ หากใครไม่ฟังก็จะถูกขัง ทำไมยังหลุดไปได้อีก?

“เข้าใจผิดแล้ว จะต้องเป็นเรื่องเข้าใจผิดแน่ พวกเขาจะกล้าทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไงกัน?” เขารีบอธิบาย หากสืบสาวราวเรื่องขึ้นมา อย่าว่าตำแหน่งเลย หัวของเขาเองก็จะไม่มี