ตอนที่ 243 ไปคิดบัญชีกับตระกูลจ้าว

ตอนที่ 243 ไปคิดบัญชีกับตระกูลจ้าว

ดูท่าวันนี้ไม่ได้มาเสียเที่ยว ที่ยุ่งเรื่องคนอื่นวันนี้ถือว่าคุ้ม

เดิมทีนางสงสัยว่าชายหน้าสวยคนนี้จะเป็นสายของทางสามแคว้นแอบส่งมาใกล้ชิดนางหรือเปล่า เขากับพวกอันธพาลอาจจะเป็นพวกเดียวกัน แต่ว่าตอนนี้นางไม่สงสัยอีกแล้ว

เรื่องของเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น เป็นเรื่องที่ท่านปู่ของนางจางไท่ซือเป็นคนดูแลอยู่แล้ว นางจึงสั่งให้องครักษ์หนึ่งคนกลับไปรายงานเรื่องนี้ ส่วนอีกคนก็อยู่จับพวกอันธพาลมัดเอาไว้ แล้วจับไปไว้ที่ศาล หลังจากนั้นนางก็เตรียมที่จะไปพบกับนายอำเภอจ้าว หรือก็คือพ่อของจ้าวซินซิน

ก่อนหน้านี้ นางไม่เคยพบหน้าเขามาก่อน ตอนนี้นางรู้สึกแปลกใจมากกว่า คนแบบไหนกันนะที่สามารถสั่งสอนลูกสาวให้มีแผนชั่วร้ายได้ขนาดนี้

พวกนางเพิ่งจะจากมา ก็มีคนร้องเสียงดัง

เมื่อหันกลับไปมอง ที่แท้ก็ชายรูปงามที่เกือบจะถูกอันธพาลจับตัวไปเมื่อกี้

“ช้าก่อนพระชายา”

จางยวี่โหร่วนึกขึ้นมาได้ เมื่อกี้เขาอยากจะ “ขายศิลปะหาเงินฝังพ่อ” แต่ถูกเจ้าพวกอันธพาลนั่นมาก่อเรื่อง ตอนนี้ศพของพ่อของเขายังอยู่ข้างๆ ในเมื่อนางช่วยแล้วก็ต้องช่วยให้ถึงที่สุด

นางมองไปที่เสี่ยวเฟิง เสี่ยวเฟิงรู้ว่านางคิดอะไร นางหยิบตั๋วเงินออกมาแล้วยื่นให้เขา

“เอาล่ะ เงินพวกนี้ไม่เพียงจะทำให้เจ้ามีเงินฝังศพพ่อของเจ้า แต่ยังสามารถเอาไปตั้งตัวได้ ยังไม่รีบขอบคุณพระชายาอีก”

นี่มันเงินหนึ่งพันตำลึงเลยนะ ใจกว้างจริง สำหรับชาวบ้านทั่วไปแล้วชาตินี้คงไม่มีทางได้เห็นเงินมากขนาดนี้ วันนี้คุณชายน้อยคนนี้ถือได้ว่าโชคดีในความโชคร้ายเลย

แต่ว่าเขากลับไม่ได้รับตั๋วเงินไป อีกทั้งยังกอดพิณของเขามาตรงหน้าของจางยวี่โหร่วแล้วคำนับ

“ท่านพ่อสอนว่า ลูกผู้ชายต้องมีศักดิ์ศรี จะขอใครกินไม่ได้เด็ดขาด ข้าน้อยเป็นนักพิณ ข้าแค่ต้องการใช้ความสามารถของข้าแลกกับเศษเงินเท่านั้น ท่านพ่อจะได้นอนตายตาหลับได้”

เห็นเขาท่าทางอ่อนแอ แต่กลับมีหลักการ อีกทั้งยังไม่โลภ จางยวี่โหร่วรู้สึกนับถือเขา

ดังนั้นสำหรับเขา เขายอมถูกพวกนั้นจับตัวไป ก็ไม่ยอมรับความช่วยเหลือจากคนอื่นงั้นหรอ?

“ถ้าอย่างนั้นเจ้าคิดจะทำยังไง?”

“พระชายาช่วยชีวิตข้าน้อยไว้ อีกทั้งยังให้เงินข้ามากขนาดนี้ หลังจากข้าน้อยฝังศพพ่อแล้ว ข้าน้อยยินดีติดตามพระชายากลับไปเป็นบ่าวไพร่ของท่าน ใช้แรงและความสามารถของข้าตอบแทนบุญคุณของพระชายา”

เดิมทีจางยวี่โหร่วก็ไม่ได้คิดอะไรมาก แต่พอเขาบอกว่าจะตามนางกลับจวนอ๋อง ก็เลยเริ่มระหว่างตัวมากขึ้น

เขาเป็นคนดีดพิณมือของเขาไม่เคยทำงานหนักมาก่อนเลย

“เจ้าบอกเองนี่นาว่าเจ้าเป็นนักพิณ แล้วจะให้เจ้ามาทำงานหนักแบบนั้นได้ยังไงกัน?”

“ไม่ พระชายาเป็นผู้มีพระคุณของข้าน้อย วันนี้ไม่ว่าจะให้ข้าน้อยทำอะไรข้าน้อยก็ยินดีทำให้ทุกอย่าง ต่อให้บุกน้ำลุยไฟก็จะไม่ปฏิเสธ”

จางยวี่โหร่วคิด จากนั้นก็รับปาก

“ได้ เจ้าตามข้ามาก่อน ไว้ข้าสะสางอะไรเรียบร้อยแล้ว ค่อยกลับจวนอ๋องกัน หากเจ้ามีฝีมือด้านพิณจริง ข้าจะรับเจ้าเป็นนักดนตรีในจวน”

“ขอบพระทัยพระชายา”

............

ก่อนที่คนของท่านปู่จะมา จางยวี่โหร่วพาจ้าวซินซินไปยังจวนนายอำเภอ

สำหรับจ้าวซินซินแล้ว นางไม่ได้กลับมาที่นี่นานมากแล้ว

เมื่อนางเดินเข้าไป พ่อกับแม่เลี้ยงของนางก็มองมาที่นางด้วยสายตาที่เหยียดหยาม

“โย่ว ข้าก็นึกว่าใคร ที่แท้ก็ดาวอาภัพอับโชคนี่เอง”