ตอนที่ 255 หญิงสาวที่แสนจะลำบาก

ตอนที่ 255 หญิงสาวที่แสนจะลำบาก

ที่แรกจะมาออกมาเดินเล่นอย่างสนุกสนานตรงชานเมือง แต่เพราะหันยี่ฉีผิดสัญญาจนทำให้ทุกคนหมดสนุก

ถึงแม้จางยวี่โหร่วยังคงฝืนยิ้มต่อไป แต่ว่าเสี่ยวฟงรู้ดีว่าในใจของนางคงผิดหวังมากๆ

พอถึงชานเมือง พวกเขาเดินเล่นกันแถวข้างทะเลสาบ พอถึงตอนเที่ยง เย่นหลินไปล่าสัตว์ และฉินเย่ก็กำลังดีดกู่เจิงให้นางฟัง เพื่อจะทำให้นางรู้สึกสนุกมากขึ้น

เสียงกู่เจิงที่ฉินเย่ดีดทำให้คนรู้สึกจิตสงบลงจริงๆ เขาดีดเพลงที่มีนามว่าลืมความโศกเศร้า ทำให้จางยวี่โหร่วลืมเรื่องเครียดไปเลยทีเดียว และยิ้มขึ้นทันที

ถึงแม้ว่าตัวนางจะอยู่ข้างนอก แต่ว่าใจกลับลอยไปถึงคนๆนั้น คนที่กำลังมีเรื่องเศร้าในใจ จะไปสัมผัสถึงความสนุกสนานของการออกเดินเที่ยวแถวชานเมืองได้เยี่ยงไร?

ทีแรกเสี่ยวฟงยังเตรียมตัวจะแกล้งเย่นหลิน แต่ว่าตอนที่เรื่องที่สำคัญที่สุดก็คืออยู่เป็นเพื่อนจางยวี่โหร่ว ทำให้นางสามารถมีความสุขมากขึ้น เรื่องนี้นางก็ไม่สนใจอะไรมาก

พอหลังรับประทานสำลักเที่ยงเสร็จ พวกเขาก็ไม่มีเที่ยวเล่นอีก แต่กลับกลับตำหนักด้วยกัน

หันยี่ฉียังคงไม่กลับมา ก็ไม่รู้ว่าเขาไปทำอะไร ตอนออกไปเร่งรีบมาก ทำให้นางไม่ทันได้เตรียมใจเลย

หรือว่าอาจเป็นเพราะว่าสถานการณ์เร่งรีบเกินไป จนทำให้เขารีบไปโดยไม่ทันได้บอกอะไรนาง เรื่องๆนั้นคงต้องสำคัญมากๆ วันนี้และวันต่อๆไปก็คงยุ่งจนไม่มีเวลากลับมา

นี่ฟ้าก็ค่อยๆมืดลง ในห้องของนางยังไม่ทันจุดไฟ

ทีแรกเสี่ยวฟงจะเข้ามา แต่ว่านางปฏิเสธไป นางบอกว่าอยากจะพักผ่อนเร็วๆ เลยไม่จำเป็นต้องจุดไฟ

ในท่ามกลางความมืด จางยวี่โหร่วนั่งอยู่เงียบๆคนเดียว ไม่รู้ว่าทำไม ในใจของนางกลับรู้สึกไม่สงบสุข

แต่ว่าต่อให้หันยี่ฉีจะยุ่งเยี่ยงไร นางก็ไม่เคยมีความรู้สึกเยี่ยงนี้ แต่ว่าตอนที่อารมณ์ของนางชัดเจนมากๆ ไม่รู้ว่าความไม่สงบสุขเยี่ยงนี้มาจากไหน?

ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้น และค่อยผลักประตูเข้ามาในห้อง

จางยวี่โหร่วนึกว่าเป็นเสี่ยวฟง และรีบเอ่ยปากหยุดฝีเท้าของนาง

แต่ว่าพูดยังไม่ทันจบ นางก็หยุดพูดไป เพราะคนๆนั้นได้เข้ามาใกล้เรียบร้อยแล้ว และเสียงลมหายใจและเสียงฝีเท้าไม่ใช่ของเสี่ยวฟง แต่กลับเป็น…..

ในท่ามกลางความมืด เขาเดินเข้ามาในห้องอย่างล้มๆยืนๆ ทันใดนั้นก็ล้มลงทับตัวของนาง

“ยี่ฉี เจ้าเป็นอะไรไป?” พอสัมผัสโดนตัวของเขานั้นร้อนมาก ร้อนจนไร้คำบรรยาย ความสงสัยในใจของนางกลับกลายเป็นความกังวลในใจหมดเลย

ตอนเช้าวันนี้เขายังดีๆอยู่เลย ตอนนี้กลับกลายเป็นเยี่ยงนี้?

“ข้า…..ข้าไม่เป็นเยี่ยงไร”

จะไม่เป็นไรได้เยี่ยงไร นางไม่ได้เป็นคนโง่ ถึงกับดูไม่ออกว่าเขาเป็นอะไร?

นางพยุงเขานั่งอยู่ตรงข้างเตียง ตอนเองไปหาไฟมาจุด และหลังจากนั้นค่อยกลับมา

ตอนนี้ไฟในห้องสว่างมากๆ นางก็สามารถเห็นเขาอย่างชัดเจน

ถึงแม้หน้ากากที่เขาสวมใส่จะทำให้ไม่เห็นใบหน้าของเขา แต่กลับเห็นนัยน์ตาของเขาเหมือนกำลังจะสะลึมสะลือ

ต้องเกิดเรื่องอย่างแน่นอน แต่ว่าตอนนี้นางก็ยังไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเขาเป็นอะไรไป

“ยี่ฉี โรคที่เจ้าป่วย…..กำเริบอีกแล้วใช่หรือไม่ เจ้าอย่าทำให้ข้าตกใจ！” จางยวี่โหร่วมองเขาเหมือนจะผิดปกติ ก็คงต้องคิดเยี่ยงนี้

“เปล่า”

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าโรคกำเริบแล้วจะด้วยเหตุผลใด?