ตอนที่ 256 ทำตามพระคำสั่งพระชายา

ตอนที่ 256 ทำตามพระคำสั่งพระชายา

วันต่อมา ท่านอ๋องและพระชายายังคงนอนอยู่บนเตียงโดยไม่มีทีท่าว่าจะตื่น

ที่ผ่านมาถึงแม้พระชายาจะตื่นสาย แต่ว่าท่านอ๋องก็ตื่นเช้าตลอด ไม่มีแม้แต่ครั้งเดียวที่เป็นเยี่ยงนี้ พอเห็นข้างในไม่ได้มีการเคลื่อนไหวใดๆ บ่าวที่เตรียมของใช้ที่จะล้างหน้าแปรงฟันก็ได้ไปๆมาๆหลายๆครั้ง และไม่กล้าเข้าไปรบกวนพวกเขา

ตอนที่จางยวี่โหร่วตื่นก็นางถูกนวดอย่างสบาย

เอวและขาที่ปวดเมื่อยของนางถูกมือใหญ่ๆนวด รู้สึกกล้ามเนื้อก็ผ่อนคลายและรักษาอาการของนางได้อย่างสบายมากๆ

นางค่อยๆลืมตาขึ้น และสังเกตเห็นว่าท้องฟ้าสว่างแล้ว แสงแดดที่สอดส่องเข้ามาทำให้นางรู้สึกแสบตาจนลืมตาไม่ขึ้น รอให้ผ่านไปสักพักจึงจะคุ้นชินได้

ตอนนี้กี่ชั่วยามแล้ว? นางกำลังจะลุกขึ้น แต่ก็ถูกเขากดตัวเอาไว้

“อย่าขยับ！”

หน้ากากหมาป่าอันคุ้นได้มองเข้ามาในสายตาของนาง ความทรงจำของเมื่อคืนก็ค่อยๆถูกรื้อฟื้นกลับ

นั้นเป็นค่ำคืนที่ทรมานสำหรับนาง ถึงแม้เขาจะพยายามทำอย่างอ่อนโยนแล้ว แต่ว่าร่างกายของนางจะทนพละกำลังของเขาไว้ได้เยี่ยงไร และมันยังสถานการณ์ที่ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยสารพิษ

ดังนั้นเขานึกว่าแค่เขานวดไหล่นวดขาให้นางก็จะทำให้นางเข้าใจหรือไง?

จางยวี่โหร่วจ้องเขาอย่างเลือดเย็น และตีมือของเขาออก

แต่ว่าเขากลับปล่อยมือจริงๆ นางก็รู้สึกอยากจะสัมผัสกับมือที่อบอุ่นของเขา และวิธีการนวดที่สบายของเขา

จริงๆนางแค่แกล้งอยากทำสีหน้าที่เย็นชาใส่เขา แต่ผ่านไปไม่นานนางก็ทนไม่ได้แล้ว

“เจ้าคิดว่าเจ้ายังมีเรื่องอะไรที่ยังไม่ได้บอกข้าหรือไม่?

รอให้เขาพูดความจริงออกมา นางอาจจะไม่รู้สึกอึดอัดเหมือนตอนนี้

“เมื่อวาน ข้าจากไปอย่างเร่งรีบ คือเพื่อไปช่วยคนๆหนึ่ง ชีวิตของคนเรามันสำคัญยิ่งนัก ดังนั้นจึงไม่ได้มาอธิบายให้เจ้าโดยตรง แค่ฝากให้ฉินเย่กับเย่นหลินมาบอกเจ้า

ถ้าไปเพราะไปช่วยชีวิตคน นั้นนางเข้าใจอย่างแน่นอน ถ้ายังมัวแต่ชักช้าก็อาจจะเสียชีวิตไปได้ นี่มันก็ไม่คุ้มด้วย

“นั้นพิษในร่างกายของเจ้าล่ะ?” ที่บอกว่าไปช่วยคน แต่ทำไมต้องถูกวางยาด้วย และคนที่ทรมานที่สุดก็คือนางเอง นางกลับกลายเป็นเครื่องมือแก้พิษให้กับเขา

“ตอนนั้นร่างกายของนางเต็มไปด้วยพิษแล้ว และไม่มียาจะรักษา ดังนั้นข้าเลยต้องใส่วิธีเรียกกำลังภายในของนางและเอาสารพิษมาใส่ในร่างกายของตนเอง ทำเช่นนั้นจึงจะสามารถรักษาชีวิตของนางไว้ได้ ไม่เช่นนั้นก็คงอะไรอะไรไม่ได้

อะไรนะ！ นางมองเขาด้วยสายตาที่ตกใจ

ถ้ามันง่ายอย่างที่เขาพูด ทำไมเรื่องมันจึงกลายเป็นเยี่ยงนี้?

นั้นสารพิษที่ออกจากร่างกาย ก็จะถูกถ่ายโอนมายังตัวเขาเอง ทำอะไรก็ต้องแลกมาด้วยสิ่งๆหนึ่งด้วยเช่นกัน

“ใครสั่งให้เจ้าทำเรื่องอันตรายเยี่ยงนี้ ถ้าเกิด…… ถ้าเกิดว่าเจ้าเป็นอะไรขึ้นมาจะทำเยี่ยงไร? เจ้าเคยคิดถึงข้าหรือไม่！” นี่นางเป็นห่วงเขามากเยี่ยงนี้ ท้องไส้อยู่ไม่สงบ เขาไม่เคยนึกถึงความรู้สึกของนางเลย

นางเป็นคนที่เห็นแก่ตัวจริงๆ นางก็ไม่ยิ่งใหญ่จนกล้าเสี่ยงชีวิตของตนเองเพื่อคนอื่นหรอก นอกจาก…..เขาที่เป็นคนสำคัญมากๆ！

แต่ว่าคนที่จะให้เขาไปเสี่ยงชีวิตไปช่วยจะเป็นใครกันล่ะ?

“ห้ามคิดอะไรเรื่อยเปื่อย ถ้าไม่ได้เป็นอะไร！” เขาเห็นจางยวี่โหร่วทำหน้าเหม่อลอย และดึงมือนางแล้วหยุดความคิดของนาง

“เจ้าถูกวางยาเหอฮวน ใช่หรือไม่?”