ตอนที่ 261 แรงกดดันจากเหล่าขุนนาง

ตอนที่ 261 แรงกดดันจากเหล่าขุนนาง

ในโรงยีซิ้วเก๋อ มาคนมากมายได้ไปเยือน

พอเห็นพวกเขาทำสีหน้าช่างไม่เป็นมิตร ท่าทีดูใจร้อน เหมือนกำลังจะถูกหาเรื่อง

คนเหล่านี้ เป็นขุนนางที่มาจากแคว้นเหลียง พวกเขาได้มาเยือนหนาวหซู่กับไป๋หลิงกวง

แค่ว่าตอนที่ต้องการพวกเขา กลับไม่เจอแม้แต่เงา แต่ตอนนี้ตอนที่ไม่ต้องการพวกเขา กลับมาหาถึงที่ ถือเป็นพวกที่ไม่ได้เรื่องจริงๆ

ไป๋หลิงกวงจับแก้วไว้หมุนเบาๆ จากนั้นก็พูดขึ้นด้วยเสียงเบา “ให้พวกเขาเข้ามาเถอะ！”

นางเดาออกแล้วว่าพวกเขามาที่นี่เพื่ออะไรกันแน่

ที่แท้ เหล่าขุนนางเข้ามาถึงก็ทำหน้าโกรธกันใหญ่เลย

“องค์หญิง ท่านมาที่นี่เพื่อมาอภิเษกสมรสเพื่อฮ่องเต้และประชากรทั้งแคว้นเหลียง แต่ท่านลองพูดออกมาดู ว่าท่านมาที่นี่ได้สร้างปัญหาอะไรมาเท่าไหร่แล้ว อีกอย่างยังผิดใจกับคนอีกมากมาย ท่านอยากจะให้พวกข้าและทุกคนต้องตายเช่นนั้นหรือ?”

“เช่นนั้น ก่อนที่พวกข้าจะออกเดินทางฮ่องเต้ยังกำชับอย่างชัดเจนเลย หวังว่าท่านจะอภิเษกสมรสกับองค์ชายใหญ่แคว้นเย พอถึงเวลาแคว้นเยก็สามารถทำให้พวกข้าแคว้นเหลียงได้มีสันติสุข แต่ว่าท่านทำอะไรลงไป ท่านไม่รู้จักคิดเลยหรือไง！”

“ท่านเป็นองค์หญิงแห่งแคว้นเหลียง ตัวของท่านแบกรับไว้ถึงภาระอันหนักหน่วงของแคว้นเหลียง แต่ว่าตอนนี้ หน้าของแคว้นเหลียงก็ถูกท่านทำให้มันเสียๆหายๆจนอับอายยิ่งนัก！ท่านรู้หรือไม่ว่าข้างนอกเขาลือกันเยี่ยงไร? เป็นถึงองค์หญิงแท้ๆทำไมไม่รู้จักอาย ไปยั่วยวนชายผู้ที่มีคู่ครองแล้ว อีกอย่างยังทำเรื่องเสียหาย ท่านทำเยี่ยงนี้ฮ่องเต้จะคิดเยี่ยงไร ท่านไม่รู้สึกละอายใจและเห็นแก่ความรู้สึกของประชากรทุกคนเลยหรือ！”

พอจูเอ๋อได้ยินที่พวกเขาพูด ทันใดนั้นนางก็อยากเรียกร้องความยุติธรรมให้ไป๋หลิงกวง

พวกเจ้าช่างกล้ามาก กล้าพูดจาไม่เคารพองค์หญิงได้เยี่ยงไร?

แต่พวกเขาก็มีสิทธิ์เยี่ยงนี้จริงๆ เพราะฮ่องเต้เป็นคนมอบสิทธิ์นี้ให้กับพวกเขาเอง

ไหนๆพวกเขาติดตามไป๋หลิงกวงมา ทีแรกพวกเขาก็มีหน้าที่ที่จะรักษาผลประโยชน์ของแคว้นเหลียงอยู่แล้ว แม้กระทั่งบางครั้ง พวกเขายังสามารถตัดสินใจแทนนางได้

ตั้งแต่มาถึงหนานหซู่ ก็ได้เกิดเรื่องอะไรมากมายขึ้นเรื่อยๆ

องค์ชายใหญ่แห่งแคว้นเยได้รับบาดเจ็บ และได้สูญเสียเมืองไปยี่สิบเมืองติดต่อกัน ทุกอย่างก็เป็นเพราะนาง ในใจของพวกเขาก็รู้สึกไม่ดี เหมือนกำลังจะตกใจจะขาดใจตาย

ตอนนี้พวกเขาทนไม่ไหวอีกต่อไป！

“พวกข้ากำลังคุยกับองค์หญิงอยู่ บ่าวไพร่ที่ไหนกล้ามาพูดแทรกเยี่ยงนี้ ไสหัวไปเดี๋ยวไป！” ขุนนางท่านหนึ่งพูดขึ้นอย่างโกรธเคือง

“จูเอ๋อ เจ้าออกไปก่อน！” ไป๋หลิงกวงไม่ได้แสดงอาการใดๆ แค่พูดขึ้นอย่างเฉยๆ

“แต่ว่าองค์หญิง…..” นางกลัวว่าถ้านางจากไป องค์หญิงจะถูกรังแกไปมากกว่านี้

อีกอย่างพวกเขาไม่เข้าใจเลยว่าองค์หญิงทนทุกข์กับเรื่องนี้มากแค่ไหน อีกอย่างยังถูกตนอื่นใช้วิธีเด็กๆมาวางยา นางอยากจะทนทุกข์แทนด้วยซ้ำ ทำไมถึงจะทนดูนางถูกกล่าวว่าเยี่ยงนี้ได้เยี่ยงไร

ท่าทีของเหล่าขุนพลทำให้น่าเป็นห่วงจริงๆ！

ตอนนี้มาคิดๆดูแล้ว ทีแรกองค์หญิงยังจะสั่งให้นางไปขอความช่วยเหลือจากพวกเขา แค่เกรงว่าพอพวกเขารู้เรื่องนี้ไม่พอแต่ไม่สนใจ แต่ยังรู้สึกปลาบปลื้มยินดีด้วยซ้ำ

“ออกไป！”

จูเอ๋อไม่รู้จะทำเยี่ยงนี้ ก็ได้แต่ออกไปก่อน

พอจูเอ๋อออกไป เหลือแค่ไป๋หลิงกวงคนเดียวที่ไม่มีแม้แต่อำนาจจะต่อต้านใดๆ และพวกขุนพลก็ขึ้นเสียงมากขึ้น

แค่ว่านางก็ทำได้แค่อยู่เงียบๆ ไม่รู้จะพูดอะไรออกมา

！