ตอนที่ 270 ผลกระทบย้อนหลัง

ตอนที่ 270 ผลกระทบย้อนหลัง

การที่ช่วยชีวิตคนเอาไว้ ควรจะเป็นเรื่องที่ดี เขากลับไม่คิดว่าจะนำเรื่องร้ายมาสู่ตน

อีกทั้งจากฐานะและหน้าที่ของเขาแล้วนั้น คนที่เขาสมควรที่จะช่วยเหลือก็มีไม่มาก ที่เขาช่วยนั้นก็เพราะหลักสัจธรรมก็เท่านั้น

ในตอนนี้ ในเมื่อเขาไม่ได้เป็นคนทำเขาก็ไม่มีวันยอมรับผิด และไม่มีวันที่จะเกรงใจใครด้วย

""ไม่ว่าพวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่ ข้าก็จะพูดเพียงรอบเดียว ครั้งที่แล้วข้าใช้กำลังภายในในการดูดพิษออกมาจากตัวเจ้า จานั้นก็ออกไปทันที ไม่แม้แต่จะแตะต้องเส้นผมของเจ้าแม้เพียงเส้นเดียว และที่ข้าสั่งให้สาวใช้ของเจ้าไปเอายา ก็เพราะเจ้าได้รับลมปราณของข้ามากเกินไป ร่างกายของเจ้าไม่อาจรับไหว ยาพวกนั้นก็ใช้เพื่อปรับลมปราณของเจ้าก็เท่านั้น หากไม่เชื่อพวกเจ้าก็สามารถไปถามหมอหลวงดูได้"

เขาพูดร่ายยาวเช่นนี้ ก็เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ได้เป็นคนทำ

เขาพูดถึงขั้นนี้แล้ว นางจะไปถามหมอหลวงดูได้อย่างไร หากถามก็คงได้คำตอบเดียวกัน

ทั้งนายและบ่าวราวกับตกอยู่ในความสิ้นหวัง หากไม่ใช่เขา แล้วจะเป็นใครเล่า?

เมื่อเห็นสีหน้าทุกข์ใจของทั้งสอง หันยี่ฉีก็ใจอ่อนลงเล็กน้อย

"แต่เรื่องนี้ในเมื่อข้ามีส่วนเกี่ยวข้อง ข้าก็จะช่วยเจ้าสืบให้ชัดแจ้ง เพื่อคืนความยุติธรรมให้กับเจ้า！”

อะไรกัน สืบหาความจริง?

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ไป๋หลิงกวงเองก็ใจสั่น จากนั้นนางก็พูดบางอย่างขึ้น“หากไม่ใช่ท่าน งั้นเรื่องนี้ก็คงมีเงื่อนงำแน่แท้ หลังจากที่หม่อมฉันตื่นขึ้นมาก็พบว่าโส่วกงซาของหม่อมฉันหายไป"

"อะไรกัน?" หันยี่ฉีขมวดคิ้ว แล้วรีบหันไปมองจูเอ๋อ "หลังจากที่ข้าออกไป เจ้าได้ออกไปไหนหรือไม่? หรือมีใครเข้าใกล้ตัวองค์หญิงหรือไม่?"

"ไม่มีเพคะ หม่อมฉันคอยดูแลองค์หญิงอยู่ไม่ห่าง"

งั้นก็แปลก เหตุใดโส่วกงซาของนางจึงหายไปท

ช้าก่อน โส่วกงซา！

แม้ว่าโส่วกงซาจะเป็นจุดแดงที่ใช้แสดงพรหมจรรย์ของหญิงสาว แต่หากหายไปก็ไม่ได้เป็นเพราะหมดความบริสุทธิ์เสมอไป

ในหัวของเขามีความคิดมากมาย ไปหลิงกวงพูดขึ้น

"หม่อมฉันเชื่อว่าท่านอ๋องไม่ได้โกหก จูเอ๋อเองก็ไม่มีวันหลอกหม่อมฉัน สิ่งเดียวที่เป็นไปได้ คงเพราะผลกระทบย้อนหลังของยาเหอฮวน แม้ว่าร่างกายของหม่อมฉันจะไม่มีพิษแล้ว แต่ก็กลับทำให้โส่วกงซาของหม่อมฉันหายไปเช่นกัน"

จะเป็นเช่นนี้จริงหรือ?

แต่ตอนนี้ คงอธิบายได้เพียงเท่านี้

ในเมื่อได้ "บทสรุป" เขาก็ไม่มีเหตุผลที่จะอยู่ที่นี่

มองดูสายตาของทั้งสองนางที่จ้องมองมา เขาจึงเอ่ยขึ้น

"พวกเจ้าพักผ่อนเถอะ ข้าขอตัวก่อน หากมีสิ่งใดคืบหน้า ข้อจะบอกกับเจ้า"

พูดจบ เขาก็ออกไปทันที

เขามาที่นี่ ก็เพื่อจัดการกับปัญหาที่เกิดขึ้น ไม่ใช่เพราะนาง

ดังนั้นเมื่อเขาได้ข้อสรุปแล้วนั้น จึงเดินออกไป โดยไม่ต้องคิดสิ่งใดและไม่แม้แต่จะมองหน้าของนาง

"องค์หญิง！” จูเอ๋อร้องเสียงหลง แล้วรีบเข้าไปพยุงนางเอาไว้ อีกเพียงนิดเดียวนางก็จะล้มลงกับพื้นแล้ว

"จูเอ๋อ เจ้าคิดว่า......เมื่อครู่ที่เขาดูตื่นตระหนกนั้น เพราะเหตุใด?" นางมองไปที่จูเอ๋อ ด้วยแววตาที่สิ้นหวัง

"คือ หม่อมฉันเองก็ไม่ทราบเพคะ" เมื่อเห็นองค์หญิงเป็นเช่นนี้ นางเองก็รู้สึกปวดใจ