ตอนที่ 276 ได้โปรดให้อภัย

ตอนที่ 276 ได้โปรดให้อภัย

หวงเย่เดินไปตบบ่าของเขาเบาๆ จากนั้นก็เอ่ยขึ้นด้วยความจริงจัง

"ตอนนั้นพวกเขาต่างหากที่มีตาแต่หามีแววไม่ การยกเลิกงานอภิเษกนี้พวกเขาก็เป็นคนพูดขึ้นเอง มันไม่เกี่ยวข้องกับท่านเลย ท่านไม่จำเป็นต้องมารับผิดชอบ ท่านควรจะคิดว่าตอนนี้สิ่งใดที่เป็นสิ่งสำคัญที่สุดและควรจะทำสิ่งใดต่างหาก"

ตอนนี้เขากำลังอยู่ระหว่างความรักและความแค้น การที่เอาไป๋หลิงกวงเข้ามา มีแต่จะสร้างเรื่องปวดหัวไม่ใช่หรือ?

เห็นได้ชัดว่าหันยี่ฉีคิดได้แล้ว

ในเมื่อไร้ซึ่งสิ่งที่ทำให้ว้าวุ่น เรื่องในใจก็ง่ายที่จะจัดการ แล้วเขาจะอยู่ที่นี่ไปทำไม? เขาควรจะไปทำในสิ่งที่เขาอยากจะทำสิ！

"ขอบใจเจ้ามาก！" เขากล่าวขอบคุณ แล้วใช้วิชาตัวเบาลอยตัวไป

"นี่ ท่าน......" หวงเย่เรียกเขาได้ไม่ถึงประโยค ก็เห็นว่าเขาหายไปต่อหน้าต่อตา

ตอนนี้ฝนหยุดตกลง ท้องฟ้าก็เริ่มสว่าง ดวงอาทิตย์สีแดงค่อยๆขึ้น

หวงเย่หาก้อนหินแล้วนั่งลง อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ ที่ตนเองนั้นช่างดวงซวยเหลือเกิน

ฟ้ายังไม่สว่างก็ถูกลากตัวมาที่เขตชายแดนนี้ ตอนนี้กว่าเขาจะช่วยให้คลายกังวลก็ไม่ใช่เรื่องง่าย อย่างน้อยก็ควรจะขอบคุณเสียหน่อย หรือไม่ก็ควรพาเขากลับไปด้วย

เขากลับไปคนเดียว แล้วเหลือตนทิ้งเอาไว้ที่นี่ ช่างเกินไปเสียจริง！

……

ทางด้านจางยวี่โหร่วก็เป็นห่วงความปลอดภัยของหันยี่ฉีมาก เมื่อได้ยินคนรายงานว่าท่านอ๋องกลับมา นางก็ตื่นเต้น

เขากลับมาแล้วหรือ ขอเพียงกลับมาอย่างปลอดภัยก็เพียงพอแล้ว

เมื่อเห็นเขาเดินเข้ามา ในใจของจางยวี่โหร่วก็ยังคงโกรธเคืองเล็กน้อย ทั้งๆที่เมื่อครู่เป็นห่วงเขามาก แต่เมื่อเขากลับมานางกลับทำสีหน้าเย็นชาแล้วไม่ไปหาเขา

เมื่อเห็นนางเป็นเช่นนั้น เสี่ยวเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะแอบหัวเราะ จากนั้นก็รีบเดินออกไป พร้อมทั้งปิดประตูห้องให้อย่างดี

ในเวลาเช่นนี้ พวกเขาควรจะพูดคุยกัน เมื่อคุยกันแล้วทุกอย่างจะเข้าใจกันเอง

จางยวี่โหร่วเมื่อเห็นว่าเสี่ยวเฟิงเดินออกไป นางก็ลุกขึ้นอยากที่จะเดินออกไปเช่นเดียวกัน เพียงแต่เมื่อเดินผ่านเขา กลับถูกเขารั้งเอาไว้

"เจ้าจะไปที่ใด?"

"ไม่ต้องมายุ่งกับหม่อมฉัน！" นางกล่าวอย่างหงุดหงิด"หลังจากนี้เราอย่าได้ยุ่งเกี่ยวซึ่งกันและกันอีก ในเมื่อท่านไม่อาจรักษาสัญญากับหม่อมฉันได้ หม่อมฉันเองก็ไม่จำเป็นต้องจริงใจกับท่าน"

เห็นได้ชัดว่านางต้องการที่จะกล่าวเตือนเขา วันนั้นทั้งที่เขาตกลงกับนางแล้วว่าจะออกไปด้วยกัน แต่สุดท้ายนางกลับถูกทิ้งเพราะเขาไปช่วยคนอื่น

แม้ว่าเขาจะไปช่วยชีวิตคน แต่อย่างน้อยตอนกลับมาก็ควรบอกกล่าวกับนาง ไม่ใช่ปล่อยให้นางเป็นกบในกะลา ทั้งหมดนี้ล้วนเป็นความผิดของเขา

"ยังโกรธข้าอยู่หรือ ข้ายอมรับว่าข้าทำผิด ขอชายาสุดที่รักอย่าเก็บไปคิดใส่ใจ ได้โปรดให้อภัยข้าด้วย"

จางยวี่โหร่วมองเขาด้วยแววตาที่แปลกไป นี่เขาขอโทษนางจริงๆงั้นหรือ?

เป็นไปได้อย่างไร ทั้งที่เมื่อคืนเขาดูไร้ซึ่งความอดทน จนทำให้สุดท้ายนางและเขาทะเลาะกัน ทะเลาะกันจนไม่พูดคุย！

จากนิสัยของเขาแล้วนั้น ตอนนี้จู่ๆเขาก็มาขอโทษ ทำให้นางรู้สึกคาดไม่ถึง

"ท่านเป็นถึงชิงผิงอ๋อง ท่านจะทำผิดได้อย่างไร? ท่านไม่มีวันเป็นคนผิดหรอก คนผิดคือหม่อมฉันเอง！" นางพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา