ตอนที่ 275 บทเรียนของการทำผิด

ตอนที่ 275 บทเรียนของการทำผิด

“ข้ายังไม่ได้ทำสิ่งใด แล้วจะแปดเปื้อนได้อย่างไร?” ใครบางคนจนถึงตอนนี้ก็ยังโง่เขลา ไม่ยอมรับความผิดของตนเองแม้แต่น้อย และไม่รู้ว่าตนเองผิดตรงไหน

“ขอรับ งั้นข้าจะบอกท่าตอนนี้!” หวงเย่จะอยู่ข้างจางยวี่โหร่วเอง

ตามหลักการแล้วทั้งเขาและจางยวี่โหร่วต่างยืนอยู่คนละข้างของปัญหานี้ แต่เขาก็ไม่อาจที่จะห่วงทั้งหมดได้

อย่างไรเสียตั้งแต่รู้จักกัน เขาก็เป็นฝ่ายที่ถูกกระทำมาโดยตลอด ไม่ง่ายเลยที่จะได้ “อยู่เหนือกว่า” โอกาสที่ดีแบบนี้เขาจะพลาดได้อย่างไร

“ข้อแรก ท่านทำผิดใหญ่หลวงในด้านความรู้สึกซึ่งก็คือการหลอกลวง! ไป๋หลิงกวงเคยเป็นว่าที่ชายาของท่าน แต่ท่านกลับปิดบังนาง หากนางรู้ความจริงเรื่องนี้เข้า ต่อให้เป็นคนไม่คิดมาก ก็ต้องคิดมากแล้ว!”

แม้ว่าเรื่องที่เขาโกหกนางไม่ได้มีเพียงเรื่องนี้เรื่องเดียว แต่เรื่องนี้มันส่งผลต่อความรู้สึก

“ข้าไม่มีทางเลือก ไม่ว่าจะด้านความรักหรือฐานะ ข้าไม่ควรมีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง ดังนั้นข้าจึงตัดขาดจากนางมานานแล้ว และนี่เป็นเหตุผลที่ข้าไม่อยากให้ยวี่โหร่วทราบ และไม่ต้องการให้ใครทราบเรื่องนี้เช่นเดียวกัน”

“และนี่ ก็เป็นความผิดใหญ่หลวงอย่างที่สอง ท่านพูดเองว่าไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับนาง แล้วเหตุใดในยามที่นางเดือดร้อน ท่านจึงต้องออกตัวเข้าช่วย? หากท่านไม่ไปข้องเกี่ยวกับนาง ความลับของท่านก็จะเป็นความลับต่อไป แต่ตอนนี้ช้างตายทั้งตัวเอาใบบัวมาปิดมันก็ไม่มิด แล้วท่านคิดว่าใครเป็นคนผิดกันเล่า?”

หวงเย่รู้สึกไม่ยุติธรรมแทนจางยวี่โหร่ว

หันยี่ฉีเองครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกว่าเขาพูดมีเหตุผล

แต่อย่างไรก็เป็นคนรู้จักกัน เห็นแก่หน้าตาของผู้ใหญ่ จะให้เขาทนเห็นไป๋หลิงกวงโดนทำร้ายได้อย่างไร เขาทำไม่ได้จริงๆ

แต่การกระทำของเขานั้น ทำร้ายจิตใจของจางยวี่โหร่วจริงหรือ?

“อย่างที่สาม เป็นสิ่งที่สำคัญมากๆ และเป็นสิ่งที่ท่านทำเกินไปมากๆเช่นเดียวกัน ไป๋หลิงกวงถูกคนวางยา ส่วนท่านเพื่อช่วยนางกลับดูดพิษออกมาเข้าสู่ร่างกายของตนเอง แล้วสุดท้ายท่านถอนพิษนี้อย่างไร? ท่านใช้พระชายาเป็นเครื่องมือ ข้าน้อยรู้สึกถึงความไม่เป็นธรรมแทนนางเหลือเกิน คิดว่าคืนนั้นนางคงเหนื่อยไม่น้อย จึงไม่แปลกที่นางจะเสียใจ นี่ก็แล้วไป แต่นางกลับไม่ได้ฟังคำอธิบายใดๆจากปากท่าน สิ่งที่นางได้ยินกลับมาจากปากของคนอื่น อีกทั้งยังเป็นเรื่องที่คุยสนุกปากไปทั่ว สำหรับหญิงสาวแล้วนั้น ท่านคิดว่านางสมควรที่จะถูกกระทำเช่นนี้หรือ?

คำพูดประโยคสุดท้ายของเขา ราวกับเป็นฆ้อนที่ตีอยู่กลางใจของเขา

หากหวงเย่ไม่บอกเขา เขาคงไม่มีวันคิดถึงขั้นนี้

คืนวันนั้น นางเหน็ดเหนื่อยทั้งคืนจริงๆ เหนื่อยจนไม่มีแรงที่จะต่อว่าเขา

แต่เขากลับคิดว่านี่เป็นการแก้ปัญหาที่ดี เพราะวิธีนี้ดีต่อทั้งสองฝ่าย แต่กลับไม่นึกเลยว่ามันจะไม่ยุติธรรมกับจางยวี่โหร่ว

เมื่อเห็นสายตาสำนึกผิดของเขา หวงเย่ก็รู้ทันทีว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่ตนพูดแล้ว

เขารู้สึกภูมิใจ

"ตอนนี้นาง.......ไม่ยอมที่จะฟังคำอธิบายของข้า！” เขากำหมัดแน่น ใจของเขาเต้นรัว เขาควรทำอย่างไรดี?

"การอธิบายนั้น ควรจะแสดงถึงความจริงใจ หากเป็นดังท่านเมื่อครู่ ที่ไม่รู้เลยว่าตนเองทำผิดที่ใด แล้วจะทำให้นางอภัยได้อย่างไร?"