ตอนที่ 274 ความรักที่โง่เขลา

ตอนที่ 274 ความรักที่โง่เขลา

หวงเย่ที่คิดว่าตนนั้นหนีออกมาแล้ว แต่กลับต้องให้หชู่ถันอยู่ที่ตำหนักจิ๊วซา เขาตัดสินใจที่ดีที่สุดแล้ว แต่สุดท้ายก็ต้องคืนคำพูดนี้

ฟ้ายังไม่สว่าง ห้องของเขาก็ถูกใครบางคนเปิดออก จากนั้นมือเย็นก็ลากตัวเขาออกมาจากผ้าห่มที่อบอุ่น แล้วพูดกับเขาราวกับเป็นฝันร้าย

ได้โปรด ตอนนี้มันกี่ชั่วยาม ไก่ยังไม่ขันเลย

แต่ใครคนนั้นจะไปคิดสนใจความคิดเขาได้อย่างไร ในเมื่อเขาไม่ได้นอน คนอื่นก็ไม่อาจได้นอนอย่างสบายใจ

แววตาเย็นชาของเขามองนิ่ง หวงเย่จึงทำได้เพียงค่อยๆสวมใส่เสื้อผ้า แล้วออกไปพร้อมกับเขา

ฝนตกทั้งคืน ทำให้ตอนที่ออกไปนั้นท้องฟ้ายังไม่สว่าง แต่ฝนก็ตกน้อยลงแล้ว เป็นเพียงฝนที่ตกปรอยๆก็เท่านั้น

ลมที่พัดมา ทำให้ความอ่อนล้าของหวงเย่หมดไป

เมื่อเห็นว่าเสื้อผ้าของเขานั้นเปียกปอน ผมก็เปียก ในใจก็ตกใจเล็กน้อย เกิดอะไรขึ้นกับเขา คล้ายกับคนที่ตากฝนมาเป็นเวลานาน

หรือว่าเมื่อคืนเขาตากฝนเพื่อไปทำเรื่องที่สำคัญ?

หากเป็นเช่นนั้นจริง เขาที่เกิดเป็นท่านอ๋องก็ดูขยันขันแข็ง แต่ตนเองกลับนอนอยู่ในห้อง ช่างไม่สมควรยิ่งนัก

เมื่อคิดเช่นนี้ ความน้อยใจในตอนแรกก็ถูกกวาดไปกว่าครึ่ง

ทั้งสองออกเดินทาง จากตำหนักของอ๋องชิงผิง แล้วใช้วิชาตัวเบาลอยไปเขตชายแดนที่ไร้ซึ่งผู้คน

ตอนที่ลงพื้นนั้น หวงเย่มองดูทั้งสี่ทิศ มาถึงที่นี่ เพราะมีภารกิจสำคัญ?

หรือเพราะที่นี่มีใครซ่อนตัวเอาไว้ หรือมีแผนสำคัญใด?

เมื่อเห็นเสื้อขาวยืนอยู่ตรงใต้ต้นไม้นั้น รอบตัวก็ไม่มีสิ่งผิดปกติ หวงเย่จึงรีบวิ่งไปถามด้วยตนเอง

"ท่านอ๋องขอรับ เรามาทำสิ่งใดที่นี่หรือขอรับ?"

"เดิน เล่น！” เขาพูดขึ้น

"อะ......อะไรนะขอรับ?" หวงเย่คิดว่าตนเองหูฝาก หรือเพราะว่าเขายังไม่ตื่นดี

จึงหยิกตนเองอย่างแรง แต่ก็เจ็บ！

แล้วมองดูคนตรงหน้า ซึ่งก็เป็นเรื่องจริง เขาไม่ได้ฝันไป！

แต่นี่มันก็น่าแปลกเกินไป ฟ้ายังไม่สว่าง อีกทั้งฝนก็ยังตก แต่เขากลับปลุกตนขึ้นมา แล้วรีบมายังเขตชายแดนที่ไร้ซึ่งผู้คน ก็เพื่อเดินเล่น?！

เขานึกว่ามีภารกิจลับสำคัญ แต่สุดท้ายความจริงก็ช่างโหดร้าย

หวงเย่ทำหน้าเศร้าแล้วพูดขึ้น“ท่านอ๋อง ที่ท่านทำเช่นนี้ก็เพราะเห็นว่าข้าน้อยไม่มีการไม่มีงานทำ จึงต้องการที่จะแกล้งข้าน้อยเพื่อความสนุก? ข้าน้อยไม่ได้ทำสิ่งใดผิดเสียหน่อย！”

เขามองดูนิ่งๆ เห็นได้ชัดว่าไม่อยากได้ยินเขาพูด

"อย่าเรื่องมาก！”

ห๊ะ นี่เขายังคิดว่าตนเองมีเหตุผล

ปลุกคนอื่นแต่เช้ามืด โดยไม่พูดสิ่งใด แล้วยังมาเกรี้ยวกราด ทำเกินไปนัก

แต่......แต่ว่า เขาเป็นท่านอ๋องก็ต้องเชื่อฟัง ในเมื่อก่อนหน้านั้นตนก็ถูกเขากลั่นแกล้งไม่น้อย แต่เพราะจำศีลอยู่หลายเดินจึงไม่คุ้นชินเท่าใด

"ขอรับ งั้นข้าน้อยจะเดินเล่นกับท่านอ๋องเอง！” เขากัดฟันพูด