ตอนที่ 273 ปากแข็งใจอ่อน

ตอนที่ 273 ปากแข็งใจอ่อน

เมื่อคืนฝนตกฟ้าผ่าดังสนั่น บอกกับอารมณ์ที่ขุ่นมัว ทำให้ยากที่จะนอนหลับได้ ดังนั้นจางยวี่โหร่วจึงพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับทั้งคืน

จากเรื่องที่เกิดขึ้น จะให้นางนอนหลับได้อย่างไร?

แม้ว่าฝนที่ตกลงมานั้นจะไม่ตกลงบนตัวของนาง แต่หัวใจของนางในตอนนี้รู้สึกเหน็บหนาวมากกว่า

นางไม่เพียงแต่โมโหในสิ่งที่เขาทำ แต่เขากลับไม่แม้แต่จะเดินมาง้อนาง

หากเขารักนางจริง ก็คงไม่ยอมปล่อยให้นางต้องเสียใจคนเดียวเช่นนี้

เช้าตรู่ เสี่ยวเฟิงหยิบสิ่งของที่ใช้ในการล้างหน้าแล้วเดินมาเคาะประตู เมื่อเห็นว่าขอบตาของนางคล้ำ บวกกับสีหน้าที่ดูอิดโรย ก็ทำให้รู้ได้เลยว่าเมื่อคืนนายหญิงของตนไม่ได้นอน นางจึงอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ

"คุณหนู แม้ว่าท่านกำลังโกรธเคืองท่านอ๋อง แต่ท่านก็ควรที่จะดูแลสุขภาพของตนเอง หากท่านล้มป่วย ท่านอ๋องคงปวดใจมากแน่"

เมื่อได้ยินประโยคนี้ จางยวี่โหร่วก็ยิ่งโมโห

"ตอนนี้เขาคงมีคนอื่นให้คอยเป็นห่วงแล้ว เขาจะมาสนใจความเป็นความตายของข้าทำไม?"

สิ่งที่นางพูดนั้น เห็นได้ชัดว่ากำลังน้อยใจ

เสี่ยวเฟิงเติบโตมากับจางยวี่โหร่ว แม้ว่าจะเป็นนายและย่าว แต่ความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ดุจพี่น้อง นางจึงเข้าใจนิสัยของนายหญิงตนเป็นอย่างดี

ทุกครั้งไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไร นางก็จะอยู่ข้างนายหญิงของตนเสมอ แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่

"คุณหนู หากท่านพูดเช่นนี้ หม่อมฉันก็น้อยใจแทนท่านอ๋องนะเพคะ คุณหนูและท่านอ๋องผ่านเรื่องต่างๆมาด้วยกันมากมาย คุณหนูยังไม่รู้อีกหรือว่าหัวใจของท่านอ๋องเป็นของใคร? เรื่องนี้ไม่ได้เป็นความผิดของท่านอ๋อง แม้ว่าจะโมโหก็ควรจะพอได้แล้วนะเพคะ"

ยากที่จะเห็นสาวใช้อย่างนางพูดหลักการเช่นนี้

แม้ว่าภายนอกจะดูเหมือนว่านางกำลังช่วยหันยี่ฉี แต่ความจริงนั้นนางกำลังคิดเผื่อนายหญิงของตน

การที่นายหญิงทะเลาะกับหันยี่ฉี มันดีกับนางอย่างไร?

ความโมโหก็อยู่ที่ตัวของนาง อีกทั้งยังทำลายความสัมพันธ์ของสามีภรรยา และยังเป็นการเปิดโอกาสให้คนนอกอีกด้วย

จางยวี่โหร่วนะจางยวี่โหร่ว เหตุใดเจ้าจึงโง่เขลาเช่นนี้ เหตุใดจึงมีความคิดที่เด็กน้อยเช่นนี้?

แต่ว่า......จะให้นางยอมได้อย่างไร

แม้ว่าเมื่อคืนนางก็เห็นแล้วว่าเขาพยายามที่จะอธิบายและขอโทษนาง แต่ที่นางไม่ให้อภัยนั้น ก็เพราะเขาไม่รู้เลยด้วยซ้ำว่าตนเองผิดตรงไหน หากขอโทษไม่ถูกจุดแล้วจะมีประโยชน์อย่างไร?

เมื่อเห็นว่าจางยวี่โหร่วไม่ได้พูดสิ่งใด เสี่ยวเฟิงจึงเอ่ยขึ้น“ท่านอ๋องผู้น่าสงสาร ยืนอยู่ด้านนอกทั้งคืน อีกทั้งยังตากฝนทั้งคืนด้วย ตอนนี้ก็เข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว อากาศด้านนอกก็เริ่มหนาวเย็น แม้ว่าร่างกายจะแข็งแรงเพียงใดก็ล้มป่วยได้ คุณหนูเพคะ ท่านจะยอมทนเห็นท่านอ๋องเป็นเช่นนี้จริงหรือเพคะ ท่านจะไม่ให้เขาเข้ามาด้านในห้องหรือเพคะ?"

จางยวี่โหร่วพูดขึ้น“เจ้าบอกว่าอะไร เขายืนตากฝนทั้งคืน? เจ้าทราบเรื่องนี้ได้อย่างไร?"

"เมื่อคืน หลังจากที่คุณหนูทะเลาะกับท่านอ๋องแล้วกลับเข้ามาในห้องนอน หม่อมฉันเป็นห่วงกลัวว่าท่านจะทำเรื่องที่โง่เขลา จึงยืนเฝ้าอยู่ด้านนอก ไม่นานก็เห็นว่าท่านอ๋องมา ท่านอ๋องให้หม่อมฉันไปพัก และเขาก็ยืนเฝ้าแทนเพคะ หลังจากที่หม่อมฉันกลับไปฝนฟ้าก็ตกหนัก และฟ้าก็ยังร้องเสียงดัง หม่อมฉันรีบเดินถือร่มมาก็เห็นว่าท่านอ๋องยังคงยืนอยู่ด้านนอกเพคะ" เสี่ยวเฟิงกล่าวตามความจริง

เมื่อได้ยินสิ่งที่เสี่ยวเฟิงพูดนั้น นางก็ตกใจมาก เพราะนางไม่รู้เรื่องนี้แม้แต่น้อย！

นางมัวแต่โมโหเขาจึงเดินเข้าไปในห้อง แต่กลับไม่คิดเลยว่าเขาจะยืนเฝ้านางอยู่ด้านนอก