ตอนที่ 272 สงครามประสาทระหว่างสองสามีภรรยา

ตอนที่ 272 สงครามประสาทระหว่างสองสามีภรรยา

หลังจากที่หันยี่ฉีออกไปนั้น จางยวี่โหร่วก็ยืนนิ่งอยู่ภายในห้อง

นางยังคงอยู่ที่เดิม ไม่ขยับไปไหน

แสงอาทิตย์ค่อยๆลาลับฟ้า จนสุดท้ายภายในห้องก็มีความมืดมาแทน

นางไม่รู้ว่าเขาจะกลับมาเมื่อไหร่ และนางเองก็ไม่รู้ว่าตนเองควรทำอย่างไร นางจึงทำได้เพียงรออยู่อย่างเงียบๆ

ตอนนี้ไม่รู้ว่าผ่านไปกี่ชั่วยามแล้ว ร่างกายของนางชาจนไร้ซึ่งความรู้สึก

เสี่ยวเฟิงร้องเรียกอยู่ด้านนอกอยู่หลายครั้ง แต่กลับไม่มีการตอบรับใดๆ นางคงพอจะคาดเดาอารมณ์ของนางในตอนนี้ได้ จึงไม่ได้เข้ามารบกวน

นานอยู่ครู่หนึ่ง กว่าประตูจะถูกเปิดออก กลิ่นกายที่คุ้นชินนั้นค่อยๆเดินเข้ามาใกล้นาง

นางรู้แล้ว เป็นเขาที่กลับมา！

เพราะในห้องนั้นมืดมาก จึงไม่อาจมองเห็นสิ่งใดชัดเจนนัก เขาจึงเอื้อมมาจับที่มือของนาง จากนั้นไฟในห้องก็สว่างขึ้นมา

เพราะอยู่ในความมืดมานาน ทำให้แสงสว่างจากเทียนเพียงเล็กน้อยก็ทำให้นางรู้สึกแสบตา

นางรีบหลับตาลง จากนั้นร่างหนาก็คว้าตัวของนางเข้าไปกอด

"ตั้งแต่ที่ข้าออกไปเจ้าก็อยู่ที่นี่ตลอดเวลา? เหตุใดไม่เปิดไฟในห้องเล่า?"

จางยวี่โหร่วไม่ได้พูดสิ่งใด นางเงยหน้าขึ้นมองเขา

มองอยู่ครู่หนึ่งแต่ก็ไม่พูดสิ่งใด บรรยากาศในห้องมาคุขึ้นมาโดยทันที

"เจ้ากำลังโมโหข้าใช่หรือไม่?" เขาถาม

เห็นได้ชัดว่าเป็นเช่นนั้น นางอยากให้เขาอธิบายแต่กลับไร้ซึ่งคำตอบ แล้วออกไปทันที และออกไปเป็นเวลานานด้วย จะให้นางไม่โมโหได้อย่างไร

เขาไม่อยากเห็นนางเป็นเช่นนี้ แม้ว่านางจะทะเลาะกับเขา ก็ดีกว่าการที่นางเงียบไม่พูดสิ่งใด

เขาจึงทำได้เพียงค่อยๆอธิบายให้นางฟัง“ที่ข้าออกไปนั้น ก็เพื่อต้องการที่จะสืบหาความจริงของเรื่องนี้ เพื่อจะได้ให้คำตอบที่ดีพอกับเจ้า เจ้าเองก็อยากรู้ไม่ใช่หรือว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

ความโกรธเคืองของนางเริ่มน้อยลง แววตาของนางนั้นเริ่มหันมามองที่เขา

แม้ว่านางจะไม่พูดสิ่งใด แต่เขาก็เข้าใจ ว่านางต้องการให้เขาพูดต่อ

"สิ่งที่ข้าไม่ได้ทำ เหตุใดต้องให้คนอื่นมาป้ายสีด้วย? ไม่ว่าจะสำหรับข้าหรือสำหรับไป๋หลิงกวงก็ตาม มันก็ไม่ยุติธรรม ดังนั้นข้าจึงออกไปพบแม่นางไป๋หลิงกวง เพื่อที่จะถามนางให้ชัดเจน"

ตอนแรกนางเองก็เริ่มที่จะใจอ่อน แต่เมื่อได้ยินชื่อไป๋หลิงกวงสามพยางค์นี้ ก็เริ่มรู้สึกแย่กว่าเดิม

"ข้าสาบานกับเจ้าได้ ระหว่างข้ากับนางไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกัน เพียงแต่เรื่องนี้มีเงื่อนงำ หากไม่สืบให้ได้ความข้าเองก็ไม่สบายใจ อีกทั้งเรื่องทั้งหมดก็เป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด！”

สิ่งเดียวที่เขารับประกันกับนางได้ ก็คือความรู้สึกที่มีต่อนาง

แต่สำหรับบุญคุณหรือแก้แค้นอะไรนั้น ก็ไม่ใช่สิ่งที่สามารถเอากลับมาได้แล้ว แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่มีวันที่จะทำเรื่องที่ผิดต่อนาง

เข้าใจผิด? พูดอย่างง่ายดาย！

ตอนนี้ทุกคนต่างก็รู้กันหมดแล้วว่าไป๋หลิงกวงนั้นไม่บริสุทธิ์อีกต่อไป และทุกอย่างต่างก็ชี้ชัดมาว่าเขาเป็นคนพรากความบริสุทธิ์ของนางไป แล้วเขาจะอธิบายสั้นๆกับนางด้วยคำว่าเป็นเพียงเรื่องเข้าใจผิด?

จางยวี่โหร่วสะบัดมือเขาทิ้ง แล้วเอ่ยปาก“สิ่งที่ท่านกล่าวว่าเป็นเรื่องเข้าใจผิดนั้น ก็คือการที่นางพูดว่าสิ่งใด ท่านก็เชื่อในสิ่งนั้น?"

ผู้หญิงทุกคนล้วนมีสัมผัสที่หก ตั้งแต่ไป๋หลิงกวงมายังหนานหชู่ นางก็สัมผัสได้ถึงความไม่ปลอดภัย