ตอนที่ 278 การพบกันอีกคราของคนคุ้นเคย

ตอนที่ 278 การพบกันอีกคราของคนคุ้นเคย

ทุกครั้งที่มาพบก็เพราะต้องการความช่วยเหลือ จางยวี่โหร่วเองก็รู้สึกเกรงใจ

ดังนั้นก่อนที่จะออกมา นางก็สั่งให้เสี่ยวเฟิงเตรียมกระเช้าของขวัญมาด้วย จากนั้นก็ไปยังหมู่บ้านชาวสวนที่อยู่ห่างไกลตัวเมือง

บ้านของหมอหลี่นั้นหาง่ายมาก มองจากที่ไกลก็จะเห็นป่าไผ่เขียวขจี ถัดจากป่าไผ่ก็จะเห็นสวนเล็กๆที่มีไม้ก่อเอาไว้เป็นรั้ว และได้กลิ่นยาหอมๆลอยมา ก็จะเจอสถานที่ที่นางต้องการจะไป

เมื่อนึกถึงการมาครั้งที่แล้ว นางกลับพบกับชายที่พรากความบริสุทธิ์ของตนไป จนถึงวันนี้นางก็ยังคงรู้สึกหวาดระแวง

เมื่อเดินไปถึงหน้าประตู นางก็มองซ้ายขวาก่อน เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีรถม้าของผู้อื่น จากนั้นก็โล่งใจ

หลังจากที่นางเดินลงมาจากรถม้า นางและเสี่ยวเฟิงก็ช่วยกันถือของฝาก แล้วเดินเข้าไปในสวน

แต่ยิ่งกลัวสิ่งใดก็พบสิ่งนั้น สิ่งที่คิดไม่ถึงว่าจะเป็นไปได้ กลับเป็นไปได้ คนที่นางไม่อยากเจอที่สุด ฟ้าดินกลับทำให้นางต้องพบเจอ

ตอนที่จางยวี่โหร่วพบกับใบหน้าที่แม้ว่าจะกลายเป็นฝุ่นผงนางก็ไม่มีวันลืม นางตกใจจนของที่เธอมานั้นเกือบตกลงพื้น

นางรู้สึกเพียงชั่วพริบตาเดียว เงาสีขาวก็ลอยมาอยู่ตรงหน้านาง จากนั้นเขาก็รีบมารับของฝากที่นางเกือบทำตกลงพื้น

"เจ้าช่างไม่รู้จักระวัง ทำสิ่งใดก็มือไม้อ่อนไปเสียหมด ไม่รู้ว่าสามีของเจ้าทนเจ้าได้อย่างไร"

จางยวี่โหร่วที่ตกใจแต่แรกจนอึ้งไป เมื่อได้ยินเขาพูดเช่นนี้ นางก็ยิ่งไม่รู้จะพูดสิ่งใด

เขาพูดอะไรของเขา นางจะเป็นอย่างไรมันก็ไม่เกี่ยวกับเขา ช่างยุ่งเรื่องคนอื่นเสียเหลือเกิน

เมื่อพูดเช่นนี้ ระหว่างนางและเขา ก็เคยพบหน้ากันเพียงสามครั้งก็เท่านั้น

แต่ก็ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด นางกลับรู้สึกคุ้นเคย

โดยเฉพาะใบหน้าของเขาที่นางเห็นทุกครั้งก็อยากที่จะถอนหายใจ แม้ว่าอยากลืมอย่างไรก็ไม่อาจที่จะลืมได้

จางยวี่โหร่วไม่เคยคิดว่าภาพลักษณ์ภายนอกสำคัญมาก่อน แต่ใบหน้าของเขานั้นช่างงดงามจนไม่เหมือนมนุษย์

เขามีคิ้วโด่งราวกับภาพวาด ผิวที่ขาวออร่า ริมฝีปากบางรูปกระจับ เป็นเสน่ห์ที่ยากจะห้ามใจได้ แม้แต่ทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดก็ไม่อาจเอามาเทียบกับเขาได้

ผมดำสนิท ชุดสีขาวที่เขาสวมใส่อยู่นั้น ทำให้เขาเต็มไปด้วยกลิ่นอายของเทพ

เทพ คือสิ่งที่คนเคารพนับถือ

แต่สำหรับจางยวี่โหร่วแล้วนั้น เขามันเป็นคนที่รังแกคนไม่มีทางสู้！

เขาเป็นชายที่สมควรตาย เขาพรากความบริสุทธิ์สุดล้ำค่าของนางไป แม้ว่านางตายก็ไม่มีวันลืมเขา

"พวกเจ้ามาอยู่ที่นี่อีกแล้ว?"

ใช่ ไม่เพียงมีแค่เขา แต่บนเก้าอี้นั้น ยังมีใครบางคนที่สวมหน้ากากสีเงินและสวมใส่ชุดสีม่วง

จางยวี่โหร่วรู้สึกปวดหัวอย่างบอกไม่ถูก เหตุใดคล้ายกับว่าเคยเกิดเรื่องเช่นนี้มาก่อน

"คนที่ควรเป็นคนพูดประโยคนี้ควรเป็นข้า อีกทั้ง ที่นี่ไม่ใช่บ้านของเจ้า พวกข้าจะมาหรือไม่นั้น มันเกี่ยวข้องอะไรกับเจ้า และไม่จำเป็นต้องได้รับอนุญาตจากเจ้าด้วย" เขาตอบในสิ่งที่จางยวี่โหร่วเอ่ยถามอย่างดุเดือด เสียงที่ไพเราะพูดขึ้น แต่สิ่งที่พูดนั้นทำให้คนฟังแทบกระอักเลือด