ตอนที่ 279 ต้นกำเนิดของยาเหอฮวน

ตอนที่ 279 ต้นกำเนิดของยาเหอฮวน

จางยวี่โหร่วโมโหจนตัวสั่นเทา นางจะทนให้ผู้อื่นหยามเกียรติตนเช่นนี้ได้อย่างไร?

อีกทั้งสิ่งที่เขาพูดก็เป็นความจริง นางจึงไม่อาจที่จะเถียงได้

นางรู้มาโดยตลอดว่าเขาเป็นคนอันตราย ไม่ควรข้องเกี่ยวกับเขา หลังจากที่รู้ว่าเขาเป็นใครนั้น จางยวี่โหร่วก็ยิ่งรู้ดีว่าไม่ควรเข้าใกล้

วันนี้นางมาที่นี่แล้วได้พบเขาอีกครั้ง ถือว่านางซวยเอง ที่ตอนออกจากตำหนักไม่ดูวันเวลาก่อน

ตอนนี้นางยิ่งควรจบเรื่องผิดพลาดนี้ คิดเสียว่าถูกสุนัขกัดก็แล้วกัน

"เสี่ยวเฟิง เราไปกันเถอะ！" นางถลึงตาใส่เขา แล้วพยายามลากเสี่ยวเฟิงที่ตอนนี้นิ่งเป็นตอไม้ไปด้วย

แต่ตอนที่นางเดินไปถึงประตู ขายังไม่ทันก้าวออกไป ประตูก็ถูกปิดลง หากนางดึงเท้ากลับมาไม่ทัน หัวของนางคงถูกประตูชนแล้วแน่ๆ

ใช้หัวแม่เท้าคิดก็ยังรู้เลยว่าเป็นฝีมือของใคร เขารังแกคนอื่นเกินไปเสียจริง！

นางไม่ถือสาและพยายามออกไป ไม่ได้หรือไง? เขาต้องการอะไรกันแน่?

นางหันกลับมาถลึงตาใส่เขา อยากที่จะถลึงตาใส่จนทำให้ร่างเขาพรุน

"ไม่มีใครกล้าทำกับข้าเช่นนี้ เจ้าช่างกล้าดีนัก！"

จางยวี่โหร่วแทบจะหมดคำพูด เขาเป็นถึงประมุขของตำหนักจิ๊วซา ไม่มีเรื่องอื่นให้เขาทำแล้วหรือไง? จึงต้องมาเสียเวลาวุ่นวายกับชีวิตของนาง

คงเพราะครั้งที่แล้ว ที่เขาอยากให้นางกลายเป็นผู้หญิงของเขา แต่กลับถูกนางปฏิเสธอย่างปากร้าย จึงทำให้เขาฝังใจและอยากแก้แค้น

ก็จริง เขาเป็นคนที่มีอำนาจ ทำทุกอย่างด้วยความอำมหิต ใครอื่นเมื่อเห็นเขาล้วนต้องกลัวเกรง ดังนั้นพฤติกรรมของนางที่มีให้เขา จึงทำให้เขาทนไม่ได้

หากเขาไม่พอใจ บางทีก็อาจจะฆ่านางได้

จางยวี่โหร่วเมื่อคิดได้เช่นนี้ ก็ข่มความโกรธเอาไว้ในใจ แล้วเดินไปทำความเคารพเขา

"หม่อมฉันขอประทานอภัยเพคะ ได้โปรดคุณชายยกโทษด้วย"

รีบจบปัญหากับเขาแล้วออกไป นางยังมีอีกหลายสิ่งต้องทำ จะมาเสียเวลากับเขาได้อย่างไร?

เมื่อเห็นว่านางจู่ๆก็ "เชื่อฟัง" ชายหนุ่มก็ขมวดคิ้ว แต่ครู่หนึ่งก็มองนางจนทะลุปรุโปร่ง

เขาหัวเราะในลำคอ จากนั้นก็เดินไปด้านนั้น แล้วดึงแขนของจางยวี่โหร่วมาโอบกอดเอาไว้

"ไม่เป็นไรหรอก จากความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่แล้ว ข้าจะถือสาเจ้าได้อย่างไร?"

ทั้งที่จางยวี่โหร่วตัดสินใจแล้ว แม้ว่าเขาจะพูดจาหยามเกียรตินางอย่างไร นางก็จะไม่ใส่ใจ ขอเพียงได้ออกไปจากที่นี่

แต่ตอนนี้เขากลับลงไม้ลงมือกับนาง นี่มันเกินกว่าที่จางยวี่โหร่วจะไม่ถือสาได้

"ปล่อยมือ ระหว่างเราไม่มีความสัมพันธ์ใดๆทั้งนั้น ให้เกียรติข้าด้วย！”

นางเป็นหญิงที่มีสามีแล้ว จะให้ชายอื่นโอบกอดได้อย่างไร อีกทั้งยังเป็นชายที่นางเคยมีสัมพันธ์ด้วย จางยวี่โหร่วรู้สึกหวาดกลัวเขานัก

"เจ้าเป็นหญิงคนแรกที่กล้าปฏิเสธข้า！เจ้าน่าจะรู้ดีว่าข้าไม่ชอบที่จะได้ยินคำพูดไร้หัวใจจากปากน้อยของเจ้า เจ้าคิดว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปง่ายๆงั้นหรือ?"

เหตุใดจึงมีคนที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ นางพยายามถึงเพียงนี้แต่เขากลับไม่ยอมปล่อยนางไป จางยวี่โหร่วก็ชักสีหน้าทันที