ตอนที่ 280 ผู้คิดค้น

ตอนที่ 280 ผู้คิดค้น

เมื่อเห็นแววตาของจางยวี่โหร่ว หชู่ถันก็รู้เลยว่าต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่ๆ

เขายอมรับอย่างชื่นมื่นว่าตนเป็นคนที่ทำยาเหอฮวนขึ้นมา และมั่นใจว่าจะสามารถไขข้อข้องใจให้กับนางได้ แต่กลับลืมไปว่าเป็นการเผยตัวให้นางรู้

เขารีบหุบยิ้ม แล้วพูดขึ้นคล้ายคนไร้เดียงสา“คือ......คุณหนูจาง คุณหนูเองก็น่าจะรู้หลักการที่ว่ามีกรรมสนองกรรม มีแค้นสนองแค้นใช่ไหม ข้าเองก็ไม่คิดว่าจะมีคนนำยานี้ให้ท่าน นี่ก็เป็นสิ่งที่ข้าไม่อยากเห็นเช่นเดียวกัน"

ไม่อยากจะเห็น แต่เขาก็เป็นคนที่คิดค้นยานี่ ！

จางยวี่โหร่วกัดฟันกรอด“เจ้าคิดว่าเจ้าพูดเช่นนี้ แล้วจะไร้ซึ่งความผิดงั้นหรือ?"

"แน่นอน ข้าไม่ได้หมายความว่าเช่นนั้น อย่างไรเสียข้าก็มีส่วนเกี่ยวข้อง ข้าขอโทษคุณหนูด้วย"

หชู่ถันรีบขอโทษนาง เพราะเขารู้ดีว่าหากห้ามมีเรื่องกับหญิงสาวเด็ดขาด กลัวว่านางจะคิดแค้นเขาในวันข้างหน้า จึงรีบอ่อนข้อให้กับนางก่อน

ยิ่งไปกว่านั้น หญิงสาวตรงหน้าอาจจะเป็นว่าที่นายหญิงของตนในอนาคตได้ จึงยิ่งไม่ควรมีปัญหากับนาง

จางยวี่โหร่วเดินสาวเท้าไปหาเขา จากนั้นก็กระชากคอเสื้อของเขาถามด้วยความโมโห“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดเจ้าจึงไม่พูดตั้งแต่แรก? ทั้งที่ยาเหอฮวนมีวิธีถอนพิษวิธีอื่น เหตุใดเจ้าจึงไม่บอกกับข้า?"

หันยี่ฉียังสามารถใช้กำลังภายในในการดึงพิษออกจากตัวของไป๋หลิงกวง เหตุใดเมื่อนางได้รับพิษนี้กลับต้องเจอเรื่องไม่ยุติธรรมเช่นนี้ หรือว่าความบริสุทธิ์ของนางช่างไร้ค่าในสายตาของพวกเขา?

หชู่ถันมองไปทางเชียนแย่ซิ้ว ด้วยสายตาร้องขอความช่วยเหลือ และบ่งบอกว่าผู้หญิงของเจ้าเหตุใดไม่รีบจัดการ?

เขาแกล้งทำเป็นสีหน้าตกใจแล้วมองหน้านาง“คุณหนูพูดว่าอะไร ยาเหอฮวนมีวิธีถอนพิษอื่น จะเป็นไปได้อย่างไร?"

จางยวี่โหร่วค่อยๆอารมณ์เย็นลง เพราะคำพูดของเขาย้ำเตือนถึงเหตุผลในการมาวันนี้ของนาง

"เจ้าคิดค้นยาตัวนี้ขึ้นมาด้วยตนเองเหตุใดจึงไม่รู้ว่าวิธีถอนพิษ? หากคนที่มีกำลังภายในสูง ดูดพิษมายังร่างกายของตน หากเป็นเช่นนั้นคนที่ถูกพิษในตอนแรกก็จะปลอดภัยไม่ใช่หรือ?

หชู่ถันนิ่งไปครู่หนึ่งแล้วพูดขึ้น“ข้าไม่เคยคิดมาก่อน แต่เมื่อได้ยินคุณหนูพูดเช่นนี้ก็คิดว่ามีความเป็นไปได้ เพียงแต่ ไม่มีใครยอมที่จะใช้วิธีนี้เท่าไหร่นัก"

"เพราะเหตุใด?" จางยวี่โหร่วถามอย่างไม่เข้าใจ

"เพราะคนที่สามารถดึงพิษออกมานั้นต้องเป็นคนที่มีกำลังภายในสูง อีกทั้งการที่ดึงพิษมานั้น ยังทำให้ร่างกายของเขาสูญเสียลมปราณอย่างหนัก ถึงขั้นไม่อาจใช้กำลังภายในได้ในสามวัน หากดึงดันที่จะใช้ก็อาจทำให้อวัยวะทั้งหกแตกสลายได้"

อะไรกัน สาหัสเช่นนี้เชียวหรือ?

ถึงว่าหลายวันก่อนหน้าสีหน้าของหันยี่ฉีดูไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ทุกครั้งที่นางถาม เขาก็กลับรีบไปที่ราชสำนัก แต่ตนกลับไม่คิดเลยว่าเขากำลังบาดเจ็บสาหัสอยู่

หากคนที่ดูดพิษต้องบาดเจ็บถึงเพียงนั้น นางเองก็ไม่มีสิทธิที่จะไปต่อว่าชายที่สมควรตายคนนั้น ที่ใช้วิธีเช่นนั้นกับตน แต่กลับต้องเกลียดแค้นคนที่วางยานาง

ทั้งที่นางและเขาไม่เคยรู้จักกันมาก่อน หากเขาไม่ช่วยนางก็ไม่ถือเป็นเรื่องแปลก นางไม่มีสิทธิไปขอร้องให้เขาทำสิ่งใด

เมื่อคิดได้เช่นนี้ ความโกรธในตอนแรกของนางก็น้อยลงกว่าครึ่ง

หชู่ถันสบตากับเชียนแย่ซิ้ว จากนั้นก็ถามจางยวี่โหร่ว“เหตุใดจู่ๆคุณหนูก็ถามเรื่องยาเหอฮวนขึ้นเล่า หรือว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น? มีคนโดนพิษยาเหอฮวนงั้นหรือ และสุดท้ายใช้วิธีดึงพิษออกมาในการช่วยชีวิต?"