ตอนที่ 281 คำสารภาพของท่านประมุข

ตอนที่ 281 คำสารภาพของท่านประมุข

จางยวี่โหร่วเข้าใจ เมื่อกี้นี้เพราะเขาเตือนหชู่ถันไม่ให้พูดต่อไปอีก หชู่ถันจะทำอะไรต้องดูสีหน้าท่าทางของเขาเป็นหลักก่อน ดังนั้นหากนางอยากจะรู้ความจริง จำเป็นต้องสร้างสัมพันธ์ที่ดีกับผู้ชายคนนี้

แต่ว่าเมื่อกี้สถานการณ์กลายเป็นแบบนั้นไป ตอนนี้นางคิดว่าควรจะนิ่งก่อน ดูว่าเขาจะตอบยังไง?

“ข้ามีเรื่องต้องพูดกับเจ้า” เขาดึงข้อมือของนางเอาไว้ ไม่ยอมให้นางไป

ไม่ผิดจากที่คาด นางไม่ได้มีปฏิกิริยาตอบโต้รุนแรง นางยอมทำตามแต่โดยดี

“ปล่อยคุณหนูของเราเดี๋ยวนี้นะ” เสี่ยวเฟิงรวบรวมความกล้าพูดออกมา แต่ว่าหลังจากสบตากับผู้ชายแล้ว ก็หดตัวกลับไป

นางเองก็ไม่รู้ว่าทำไมถึงได้กลัวเขามากขนาดนี้ นางรู้สึกว่าสายตาของเขามันเป็นสายตาที่นางคุ้นเคยมาก มันทำให้นางไม่อาจต่อต้านได้

ตามหลักแล้ว ขอแค่ทำเพื่อคุณหนูของนางแล้ว นางทำได้ทุกอย่าง ต่อให้นางต้องแลกให้ชีวิตนางก็จะไม่ยอมให้ใครมาทำร้ายคุณหนูของนางได้ แต่ว่าครั้งนี้นางต้องเผชิญหน้ากับคนๆนี้ นางกลับไม่มีความกล้าหลงเหลือเลย หรืออาจจะเป็นเพราะ นางรู้ว่าเขาไม่มีทางทำร้ายคุณหนูของนางแน่นอน

“เสี่ยวเฟิง เจ้ารออยู่ที่นี่นะ ข้าเองก็มีเรื่องจะคุยกับคุณชายท่านนี้เหมือนกัน แล้วข้าจะรีบกลับมา” จางยวี่โหร่วสั่ง

“แต่ว่า ......”

“เจ้าวางใจได้ ด้วยความสามารถของเขาแล้วคิดอยากทำอะไรข้าจริง เราก็หนีไม่ได้อยู่แล้ว ไม่เป็นไรหรอก”

ก็ได้ แม้แต่คุณหนูก็พูดแบบนี้แล้ว เสี่ยวเฟิงเองก็คงต้องยอมเห็นชายที่หน้าตาหล่อเหลาดุจเซียนคนนี้พานางไปต่อหน้าต่อตา

นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรก ครั้งที่แล้วก็ที่นี่เหมือนกัน เขาพาตัวคุณหนูไป แต่ว่าสุดท้ายก็กลับมาอย่างปลอดภัย คุณหนูต้องพูดถูกอยู่แล้ว

............

ทั้งสองเดินออกจากรั้วบ้านของหมอหลี่ แล้วเดินตรงไปที่ทางภูเขา

ด้วยหน้าตาและการแต่งกายของทั้งคู่ มันไม่ได้เข้ากับบรรยากาศหมู่บ้านเรียบง่ายอย่างนี้เลย

แต่ว่าที่นี่ กลับทำให้คนที่มารู้สึกสงบเงียบ

ที่นี่ไกลจากราชสำนัก ไม่มีการแก่งแย่งชิงดีอำนาจ ไม่มีการฆ่าฟัน ถึงแม้จะใช้ชีวิตเรียบง่าย แต่ว่ามันก็เป็นความสุขอย่าหนึ่ง

จางยวี่โหร่วรู้สึกหดหู่ หากเป็นไปได้ หลังจากที่ทุกอย่างจบแล้ว นางอยากจะจูงมือคนที่นางรัก หาที่สวยงามสักที่ใช้ชีวิตอย่างสงบสุข หนีให้ไกลจากความขัดแย้ง

ถึงเวลานั้น พวกเขาสามารถหาพื้นที่สักแห่ง สร้างเรือนไม้ไผ่สักหลายหลังที่ตีนเขา ให้ครอบครัวของนางย้ายมาด้วยกันหมด

ความร่ำรวย เกียรติยศมีดีอะไร ในสายตาของนางมันเทียบไม่ได้กับคนในบ้านปลอดภัยอยู่กันอย่างสงบสุข นั่นคือความสุขที่สวยงามที่ดีที่สุดของนาง

นางคิดแบบนี้ ทำให้นางเหม่อลอย นางรู้สึกว่าคนที่อยู่ข้างๆนางตอนนี้คือคนที่หันยี่ฉีสามีที่นางรักมากที่สุด นางเกือบลืมไปแล้วว่าเขาคือคนที่นางเกลียดแล้วก็ต้องระวังตัวมากที่สุดเช่นกัน

เดินไปเดินมา ทันใดนั้นเองก็มี “กำแพงมนุษย์” สีขาว มาขวางทางเดินของนาง

หัวของนางชนเข้ากับหน้าอกของเขาเต็มเปา ทำให้นางเวียนหัวนิดหน่อย หากไม่ได้เขาช่วยพยุงเอาไว้ จางยวี่โหร่วคงถูกชนกระเด็นไปแล้ว

เพียงแต่ระยะที่เขากอดนางเอาไว้ในอ้อมแขน มันทำให้จางยวี่โหร่วรู้สึกอ่อนแอลง นางรู้สึกคุ้นเคยกับอ้อมกอดนี้ อีกทั้งมันยังทำให้นางเกิดความรู้สึกอบอุ่นใจและปลอดภัยอีกด้วย

นางค่อยๆเงยหน้าขึ้นมา นางเห็นใบหน้าที่หล่อเหลาที่แทบจะทำให้ใครต่อใครต้องหยุดลมหายใจ