ตอนที่ 282 อสรพิษมฤตยู

ตอนที่ 282 อสรพิษมฤตยู

“เจ้า ......” กว่าจางยวี่โหร่วจะหาเสียงตัวเองก็นานพอควร นางพูดว่า “เจ้าอย่ามาล้อข้าเล่นนะ เราเพิ่งเคยเจอกันแค่สามครั้ง จะเป็นไปได้ยังไง?”

ครั้งที่แล้วเหมือนพวกเขาก็ทะเลาะกันเรื่องนี้ไปแล้วครั้งหนึ่ง ครั้งที่แล้วนางไม่เชื่อ แต่ว่าครั้งนี้ นางกลับพูดอย่างไม่มั่นใจเลย

“เจ้าคิดว่า ข้ามีอารมณ์มาล้อเจ้าเล่นหรือไง? ครั้งที่แล้ว ข้าช่วยเจ้าเอาไว้ที่สวนดอกท้อ เห็นเจ้าโดนยา ไม่ได้สติ เจ้าจับมือของข้าไว้แน่น ขอให้ข้าช่วยเจ้า ปกติข้าไม่ใช่คนที่ชอบยุ่งเรื่องของคนอื่น ต่อให้แค่ผ่านมาช่วยเจ้าเอาไว้พอดี ข้าสามารถทิ้งเจ้าเอาก็ได้ แต่ว่าข้าก็ไม่ได้ทำ ตอนนั้นข้าเห็นเจ้าพยายามจะสู้กับผู้ชายคนนั้น ยืนหยัดจนวินาทีสุดท้าย ข้าอดไม่ได้ที่จะนับถือตัวเจ้า ข้าไม่เคยพบผู้หญิงอย่างเจ้ามาก่อน ความอ่อนโยนที่แข็งแกร่งแบบนั้น เหมือนไม่มีอะไรทำลายอุดมการณ์ของเจ้าได้เลย มันทำให้ข้าต้องหันกลับมามองเจ้า”

เขามองไปที่ดวงตาของนาง แล้วพูดกับนางเยอะมาก จางยวี่โหร่วรู้สึกตะลึงมาก

ไม่รู้ว่าทำไม นางรู้สึกได้ว่าสายตาของเขามันคุ้นเคยมาก ในเวลานี้ นางรู้สึกใจสั่นมาก

ถูกชายรูปงามหมกจรดสารภาพรักแบบนี้ ไม่ว่าใครก็ไม่อาจต้านทานได้

ถึงแม้จางยวี่โหร่วจะพูดไม่ได้เต็มปากว่าหวั่นไหว แต่ก็ไม่อาจปฏิเสธความใจสั่นของตัวเองได้

“เจ้า ...... เจ้าเป็นถึงประมุขตำหนักจิ๊วซานะ ฐานะอย่างเจ้าผู้หญิงแบบไหนเจ้าก็หาได้ ทำไมจะต้องลดฐานะแบบนี้ด้วยล่ะ?”

นางไม่เข้าใจเลยจริงๆ นางรู้สึกว่านางไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย ทำไมถึงได้ดึงดูดใจเขาได้นะ

“แต่ว่าข้าไม่ได้รู้สึกว่ามันเป็นการลดฐานะอะไรเลย ก่อนที่จะได้พบเจ้า ข้าไม่เคยยุ่งกับผู้หญิงคนไหนมาก่อน เจ้าเป็นคนแรก ดังนั้นตอนนี้ข้ามอบใจข้าให้เจ้าแล้ว เวลาที่ข้าไม่ได้เจอเจ้าข้าก็คิดถึงตลอด เจ้าอาจจะไม่รู้ เวลาข้าคิดถึงเจ้า บางครั้งก็แอบไปหาเจ้า ถึงแม้เจ้าจะไม่รู้ แต่ขอแค่ได้เห็นหน้าเจ้า ข้าก็พอใจแล้ว”

เมื่อเขาพูดแบบนี้ ใจของจางยวี่โหร่วก็เต้นเร็วมากขึ้นกว่าเดิม

อะไรกัน เขาไปหานางบ่อยๆงั้นหรอ

เมื่อนึกถึงว่านางใช้ชีวิตของนางดีดี แต่กลับมีคนแอบจับตามองนางอยู่ตลอดเวลา อีกทั้งนางยังไม่รู้ตัวอีกด้วย สถานการณ์แบบนั้นมันทำให้นางรู้สึกไม่ดีเลย

เพียงแต่ ในเมื่อเขาไม่อยากให้นางรู้ อีกทั้งก็ไม่ได้ออกมารบกวนนางด้วย ก็แสดงว่าเขาให้เกียรตินางมาก

ไม่งั้นฐานะอย่างเขา หากคิดจะทำอะไร เขาก็มีความสามารถที่จะทำได้ ต่อให้เป็นหันยี่ฉีก็ขัดขวางเขาไม่ได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ จางยวี่โหร่วก็พูดว่า “ขอบคุณนะที่ชอบข้า ข้าเองก็รู้สึกซาบซึ้งใจที่เจ้าช่วยชีวิตข้าไว้”

ครั้งนี้นางจริงใจมาก นางไม่ได้อคติอะไรกับเขา

ที่จริงแล้วตั้งแต่แรกเริ่ม นางไม่ได้คิดร้ายอะไรกับเขา แต่ว่าทุกครั้งที่เขาพูดแบบนั้นออกมา นางก็อดไม่ได้ที่จะเถียงเขา

“ข้าไม่ได้อยากได้ยินคำขอบคุณจากเจ้า เจ้าก็รู้ว่าข้าต้องการอะไร”

จางยวี่โหร่วสีหน้าสับสนมาก “ขอโทษ ข้าคิดว่าคงทำให้เจ้าต้องผิดหวัง ข้ามีสามีแล้ว ข้าไม่มีทางทรยศสามีข้าเด็ดขาด”

หันยี่ฉีดีกับนางมาก นางกับเขาก็รักกันด้วยใจจริง นางไม่มีทางหักหลังนาง

“มันไม่ยุติธรรม ในเวลาที่เจ้าเจออันตราย ข้าต่างหากที่ช่วยเจ้าไว้ ตอนนั้นผู้ชายที่เจ้ารักไม่ได้อยู่ข้างเจ้าเลย ทำไมเจ้ายังคงมั่นคงกับเขาแบบนี้ล่ะ?”

รักก็คือรัก หรือว่ามันต้องมีเหตุผลอย่างอื่นอีก?