ตอนที่ 283 ไม่เกินสองชั่วยาม

ตอนที่ 283 ไม่เกินสองชั่วยาม

เขาถูกพิษ! นี่คือข้อความเดียวในหัวของจางยวี่โหร่วตอนนี้

เขาช่วยนางไว้ถึงได้ถูกพิษ หากไม่ใช่เพราะเขาผลักนางออกได้ทันเวลา คนที่จะถูกกัดก็น่าจะเป็นนาง

จางยวี่โหร่วเห็น ปากของเขาเริ่มเป็นสีม่วงแล้ว แสดงผิดร้ายแรงมาก

ตอนนี้นางทั้งตกใจและทำอะไรไม่ถูก แต่ว่าปฏิกิริยาเบื้องต้น นางก้มหน้าต้องการดูดพิษออกให้เขา

“เจ้าทำอะไร?” เขารีบห้ามนางเอาไว้

“เจ้าถูกพิษ ข้าจะช่วยเจ้าดูดพิษไง” ดูท่าทางของเขาแล้ว น่าจะเป็นงูพิษร้ายแรง อีกทั้งพิษงูก็กระจายไปทั่วแล้ว เขากำลังมีอันตรายถึงชีวิต

“ไม่ได้ ทำแบบนี้เจ้าจะถูกพิษไปด้วย ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าเป็นอะไรไปเด็ดขาด”

แต่ว่า ....... หากไม่ทำแบบนี้ เขาก็จะตาย

จางยวี่โหร่วน้ำตาไหลออกมา สภาพเขาแบบนี้มันน่ากลัวมาก?

มือของเขาเย็นมาก น้ำเสียงตอนพูดก็อ่อนแรงมาก จางยวี่โหร่วมีความรู้สึกเหมือนจะตายไปพร้อมกับเขา

ไม่ เขาจะตายไม่ได้

เขาเป็นถึงประมุขตำหนักจิ๊วซา เขาแข็งแกร่งมาก คำพูดของเขาสามารถเปลี่ยนแปลงทุกอย่างได้ เขาจะมาตายเพราะงูพิษแค่นี้ได้ยังไงกัน

“ทำไมเจ้าถึงได้โง่แบบนี้ ทำไมต้องช่วยข้า? เราไม่ได้เป็นอะไรกันเลย ทำไมเจ้าต้องเอาชีวิตเจ้ามาเสี่ยงกับข้าแบบนี้ด้วย?” จางยวี่โหร่วพูดไปพรางร้องไห้ไปพราง ตอนนี้นางกลัวมาก กังวลใจว่าเขาจะเกิดเรื่อง

“เพราะ ...... ข้าอยากให้เจ้ารู้ว่า คนที่สามารถใช้ชีวิตของข้าปกป้องเจ้าได้ ไม่ได้มีแค่หันยี่ฉีเท่านั้น ข้า ...... ก็ทำได้” น้ำเสียงของเขาอ่อนแรงมาก นึกสภาพพิษกระจายไปทั่วร่างกายได้เลย

“เจ้า ...... เจ้าอย่าเพิ่งหลับนะ เจ้าตั้งสติไว้ เจ้าตื่นหน่อย” จางยวี่โหร่วเห็นเขาในสภาพนี้ ในใจก็รู้สึกตกใจ

หากเขาต้องมาตายเพราะนางจริงๆ นางคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิต

แต่ว่าในตอนนี้ เขาไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว เขาหลับตาสนิท เขาสลบไปแล้ว

ผู้ชายที่หน้าตาไร้ที่ติเก่งทุกอย่างแบบนี้ กลับต้องมาถูกพิษเพราะช่วยชีวิตนาง แล้วนอนอยู่กลางป่าแบบนี้

ร่างกายของเขาหนาวเย็นมาก ผิวของเขาเริ่มซีด จางยวี่โหร่วรู้สึกว่าเขากำลังจะหายไปต่อหน้านาง

ไม่ เขาจะตายไม่ได้ นางจะไม่ยอมให้เขาตายเด็ดขาด

ตอนนี้มีแต่นางเพียงคนเดียวเท่านั้นที่ช่วยเขาได้ หากนางไม่มีสติ เขาตายแน่นอน

นางดึงปิ่นปักผมของนางออกมา แล้วกรีดไปที่แผลของเขา ให้เลือดมันไหลออกมา มันไหลหยดลงพื้นไป มันไม่ใช่เลือดสีแดง แต่มันเลือดมันออกคลำจนเกือบดำ มันคือพิษแน่นอน

นางฉีกผ้าตรงกระโปรงออก แล้วพันไปที่ข้อมือของเขา เพื่อไม่ให้พิษกระจายออกไป

หลังจากที่ทำทุกอย่างเสร็จแล้ว นางก็ดึงเขาขึ้นมาจากพื้น แล้วพาดมือมาไว้ที่ไหล่ของตัวเอง แล้วดึงแล้วลากเดินไปข้างหน้า

ตอนนี้นางโกรธมากว่าพวกเขาทำไมต้องเดินไกลมากขนาดนี้ด้วย หากบ้านไม้ไผ่ของหมอหลี่อยู่ใกล้ๆแถวนี้ ไม่แน่อาจจะไม่เจองูพิษก็ได้ ต่อให้เจอจริงก็น่าจะกลับมาได้เร็ว

แต่ว่าตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์ จางยวี่โหร่วใช้แรงทั้งหมดที่มีพาเขากลับมาให้เร็วที่สุด ไม่ว่าจะมีเหงื่อออกมากแค่ไหน นางก็ต้องอดทน

ถึงแม้เขาจะดูร่างกายกำยำ แต่ว่าก็ไม่ได้หนักอย่างที่คิด จางยวี่โหร่วเกือบจะถูกเขาทับตาย