ตอนที่ 284 แลกด้วยชีวิต

ตอนที่ 284 แลกด้วยชีวิต

“พอแล้ว อย่ามาพูดจาหลอกลวงอีกเลย! ท่านประมุขรักเจ้ามคนเดียวมาตลอด เพื่อเจ้าแล้วเขายอมสละชีวิตของตัวเอง แต่ว่าดูเจ้าสิเจ้าทำอะไรกับเขาบ้าง? ไม่เพียงเข้าใจเขาผิดหลายต่อหลายครั้ง ชอบพูดอะไรที่ทำร้ายจิตใจเขาตลอดเวลา เจ้ามันผู้หญิงไม่มีหัวใจ”

ทุกครั้งที่นางเจอหน้าหชู่ถัน เขามักจะมีท่าทางเหมือนพวกบัณฑิต ไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะพูดจาแรงขนาดนี้

แต่ว่าจางยวี่โหร่วกลับไม่ตอบโต้ นางไม่พูดอะไรเลย

เรื่องนี้ นางไม่ได้รู้สึกว่านางผิด แต่ว่าเชียนแย่ซิ้วเป็นแบบนี้เพราะนาง นางรู้สึกผิดต่อเขา

ตอนนี้นางแค่หวังว่าเขาจะหายดี ไม่อยากเห็นเขาตายไปแบบนี้

“ขอแค่ช่วยเขาได้ เจ้าจะว่าข้ายังไงก็ได้ เจ้ารีบช่วยเขาเร็ว”

นางเกือบลืมไปแล้วว่า หชู่ถันเป็นลูกน้องของเขา ต่อให้นางไม่ขอร้อง เขาก็จะต้องช่วยเขาอยู่แล้ว

หชู่ถันพูดว่า “เจ้าไม่ได้ยินหมอหลี่บอกหรอ? พิษของงูเลี่ยนไม่มียารักษา เจ้าจะให้ข้าช่วยยังไง?”

จางยวี่โหร่วไม่รู้วิชาแพทย์ แต่ว่าหชู่ถันร้ายกาจมากไม่ใช่หรอ เขาเป็นหมอยมทูตที่มีชื่อเสียงโด่งดังในยุทธภพนี่นา เขาจะต้องมีวิธี ความหวังเดียวของนางมีแต่เขาเท่านั้น

“หชู่ถันข้ารู้ว่าเจ้าเกลียดข้า แต่ว่าเจ้าจะต้องหาวิธีให้ได้ ไม่ว่ายังไงก็ต้องลองสักคน ต่อให้ต้องเอาชีวิตข้าไปครึ่งหนึ่ง ใช้เลือดของข้า ก็จะต้องช่วยชีวิตเขาให้ได้”

นางจะทนเห็นเขาตายไปแบบนี้ไม่ได้ ไม่งั้นนางจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตแน่นอน

หชู่ถันรออยู่นานมาก เพียงเพื่อคำพูดนี้ประโยคเดียวเท่านั้น

“หึ ...... นับว่าเจ้ายังมีสำนึก อย่าลืมล่ะเจ้าติดค้างชีวิตท่านประมุขถึงสองครั้ง เรื่องยาปลุก หากไม่ได้ท่านประมุข เจ้าคงตายไปแล้ว ตอนนี้จะเอาชีวิตของเจ้ามาแลกกับท่านประมุข ก็สมควรแล้ว”

เสี่ยงเฟิงยืนอยู่ข้างๆสีหน้าของนางซีดเซียว หมายความว่าไง จะให้คุณหนูของนางตายงั้นหรอ?

“ไม่ได้ เจ้าห้ามทำร้ายคุณหนูของข้าเด็ดขาด หากจะต้องมีใครสละชีวิต เอาชีวิตของข้าไป” เสี่ยวเฟิงยืนขวางหน้าจางยวี่โหร่วแล้วพูดด้วยความตื่นเต้น

“เสี่ยวเฟิง หลีกไป”

“คุณหนู ข้าจะให้ท่านเป็นอะไรไปไม่ได้ ท่านยังมีอีกหลายเรื่องที่ต้องไปทำนะ ยังมีหลายอย่างที่ท่านยังไม่ได้ทำเลย หากท่านเป็นอะไรไป ท่านอ๋องกับท่านไท่ซือพวกเขาจะต้องเสียใจมาก ข้าเป็นแค่สาวใช้คนหนึ่ง เสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เล็ก คุณหนูรับข้าเอาไว้ดีกับข้ามาตลอด ใช้ชีวิตของข้าแลกชีวิตคุณชายท่านนี้เถอะ”

นายบ่าวรักกันลึกซึ้งเหลือเกิน

แต่จางยวี่โหร่วจะให้เสี่ยวเฟิงเสียสละแทนนางได้ยังไง ชีวิตของนางคือชีวิต แล้วของเสี่ยวเฟิงไม่ใช่หรือไง?

หชู่ถันยิ่งไม่อยากให้เสี่ยวเฟิงมายุ่งเรื่องนี้ ไม่งั้นพิษที่ท่านประมุขได้รับมันก็เท่ากับเสียแรงเปล่า

ถึงแม้เขาจะทำใจไว้แล้ว แต่ว่าเขาก็คิดไม่ถึงเลยว่าประมุขของเขาจะทำเพื่อนางขนาดยอมสละชีวิตตัวเองแบบนี้ เขาเป็นแค่ลูกน้อง จะมาทำเขาตกใจแบบนี้ก็ได้หรอ?

เขาพูดอย่างหงุดหงิดว่า “ใครบอกว่าจะเอาชีวิตของพวกเจ้ากัน เพียงแค่ต้องใช้เลือดของพวกเจ้าบ้างเท่านั้น จางยวี่โหร่ว ท่านประมุขเป็นแบบนี้ก็เพราะเจ้า ดังนั้นเรื่องช่วยเขาต้องเป็นหน้าที่ของเจ้า”

เมื่อได้ยินว่ามีทางออก จางยวี่โหร่วก็ตื่นเต้นมาก