ตอนที่ 289 เขาแปลกไป

ตอนที่ 289 เขาแปลกไป

นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ไม่งั้นนางไม่รู้จะต้องใช้อารมณ์แบบไหนรับมือกับเขา

ต่อให้จะผิดหวังมากแค่ไหน แต่นางยังรู้สึกว่าเขาอาจจะเป็นเพราะถูกยั่วยุมาเลยทำให้เข้าใจผิด หรืออาจจะเป็นเพราะช่วงนี้เขาเหนื่อยมากอารมณ์ไม่ดี อย่างแย่ที่สุดก็คือ อาการป่วยของเขากำเริบ

เขาไม่มีสติ แต่ว่านางมี ไม่ว่ายังไงก็ตามจะทะเลาะกับเขาเด็ดขาด มันจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างสามีภรรยาแย่

อีกทั้งการที่เขาออกไปก็เป็นเพราะเรื่องของเป่ยจื่อห้าว เป็นเรื่องที่นางขอ นางไม่ควรที่จะสงสัยในตัวเขา

พวกคนที่ใช้วิธีต่ำช้าหวังจะเห็นสถานการณ์แบบนี้ นางจะไม่ให้พวกเขาได้ใจเด็ดขาด

นางพยายามสงบสติอารมณ์ แล้วพูดกับเขาว่า “ยี่ฉี ที่ข้าพูดทั้งหมดคือเรื่องจริง ข้าสาบานเลยว่า ข้าไม่ได้ทำอะไรที่ผิดต่อเจ้า ข้าไม่เชื่อว่าความสัมพันธ์ของเราสองคนมันจะอ่อนแอแบบนั้น แม้แต่ความเชื่อใจก็ไม่มี อีกทั้งเรื่องของเจ้ากับไป๋หลิงกวง ข้าไม่เคยสงสัยอะไรในตัวเจ้าเลยนะ แค่รู้สึกว่าเจ้าไม่ควรหลอกข้าแค่นั้น หลายวันมานี่เกิดเรื่องขึ้นมากมาย ข้าไม่ได้ปิดบังอะไรเจ้าเลย เจ้าอยากจะรู้อะไร ข้าจะพูดความจริงกับเจ้าทุกอย่าง”

นางลดศักดิ์ศรีของตัวเองลงมากแล้ว สถานการณ์ในตอนนี้ใช้ไม้อ่อนน่าจะดีกว่า หากเป็นนางก่อนหน้านี้ ไม่มีทางทำแบบนี้แน่นอน

หันยี่ฉีตะลึงไป ถึงแม้ใบหน้าของเขาจะไม่ได้เย็นชาเหมือนเมื่อกี้แล้ว แต่ว่ามันก็ยังไม่ได้ดีขึ้น

หลังจากเงียบไปนาน เหมือนเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไร เขาก็เดินออกไปเลย

“ยี่ฉี ......” จางยวี่โหร่วตะโกนเรียกชื่อเขา เขาไม่หันกลับมามองเลย

เขาเดินออกไปแล้ว เขาหายไปเลย จางยวี่โหร่วจะปล่อยให้เขาไปแบบนี้ได้ยังไงกัน นางรีบตามออกไป

ก็ไม่รู้ว่านางคิดมากเกินไปหรือเปล่า นางรู้สึกว่าเวลานางเดินไปใกล้เขา นางรู้สึกไม่อุ่นใจเลย มันดูไม่สุขุม และดูเลื่อนลอย

นางรีบวิ่งออกไป แล้วกอดเขาจากด้านหลัง เพื่อหยุดเขาเอาไว้

ก็ไม่รู้ว่านางใช้แรงมากเกินไปหรือเปล่า เขาถึงได้สะดุด เกือบจะล้มลง

“ยี่ฉี เจ้าเป็นยังไงบ้าง?” จางยวี่โหร่วรีบพยุงนางขึ้นมา

ถึงแม้จะไม่เห็นสีหน้าของเขา แต่ก็รู้สึกได้ว่าเขาไม่ปกติ เขาเหมือนหายใจหอบ

“เจ้าไม่ต้องมาสนใจข้า ปล่อยข้า” เขาอยากจะสะบัดนางให้หลุด แต่ว่าจางยวี่โหร่วจับมือเขาเอาไว้แน่นเลย

ในเมื่อรู้แล้วว่าเขาไม่สบาย นางจะไปได้ยังไง

“ไม่ได้ เจ้าไม่สบายใช่ไหม ไม่สบายก็ต้องบอกสิ อย่าฝืน”

จางยวี่โหร่วก็ไม่รู้ว่าควรจะปลอบใจหรือว่าควรจะกังวล เมื่อกี้ก็รู้สึกว่าหันยี่ฉีไม่มีทางไม่มีเหตุผล ทำไมเขาถึงได้กลายเป็นคนไม่มีเหตุไร้เยื่อใยแบบนั้น ทำให้นางรู้สึกแปลกหน้า ปกติเขาไม่เป็นแบบนี้

แสดงว่าอาการป่วยประหลาดของเขามันกำเริบ

ถึงแม้นี่เป็นเรื่องที่นางคาดเดา แต่ว่าตอนนี้นางเหมือนจะแน่ใจว่านี่คือเหตุผลที่แท้จริง

เพราะนางไม่มีทางเชื่อว่าหันยี่ฉีจะเปลี่ยนไปได้ขนาดนั้น

ดังนั้น นางไม่เพียงไม่ควรจะใส่ใจคำพูดของเขา ควรจะเป็นห่วงและดูแลเขามาก

ปกติเขาก็ดูแข็งแรง มีเดี๋ยวก็สามารถกอดนางได้แล้ว แต่ว่าตอนนี้แม้แต่แรงจะสะบัดนางออกยังไม่มีเลย สุดท้ายแล้วก็ถูกนางลากเข้าห้องไป

ยังดีที่ในเรือนไม่มีคนอื่น หากสาวใช้หรือบ่าวไพร่มาเห็นเขา มันคงแปลกน่าดู

“เจ้า .......” เขายังไม่ทันได้พูด ก็ถูกจางยวี่โหร่วลากเข้าไปในห้อง จากนั้นก็ให้เขานั่งลงบนเตียง