ตอนที่ 290 ความบังเอิญที่อธิบายไม่ได้

ตอนที่ 290 ความบังเอิญที่อธิบายไม่ได้

“นี่มันอะไรกัน เจ้าบาดเจ็บได้ยังไง?” จางยวี่โหร่วเริ่มกังวลขึ้นมา สายตาของเขามองไปที่แขนของเขา

มิน่าล่ะเมื่อกี้นางดึงแขนเขา เขาถึงได้เจ็บขนาดนั้น หากไม่ใช่บาดเจ็บ เขาคงไม่มีปฏิกิริยาแบบนี้เลย

“ไม่เป็นไร แผลนิดเดียว ไม่เป็นอะไรมากหรอก” เขาคิดจะเก็บมือกลับมา แต่ว่านางไม่ยอม

“ไม่ได้ ให้ข้าดูแผลก่อนว่าเป็นยังไงบ้าง” เขาออกไปแค่ครั้งเดียว รอบตัวเขาก็น่าจะมีคนคุ้มกันเยอะแยะสิ? อีกทั้งวรยุทธ์เขาก็สูง ทำไมถึงได้บาดเจ็บ

เขาอยู่ข้างนอกนั่น มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? นางถึงภาพไม่ออกเลย

“บอกแล้วว่าไม่เป็นอะไร ใส่ยาแล้ว พันแผลแล้ว หมอกำชับว่าห้ามแกะผ้าออก ไม่งั้นมันจะติดเชื้อได้ง่าย” เขาห้ามอย่างหนักแน่น

เขาไม่เพียงดึงแขนลง ยังปล่อยชายเสื้อมาปิดอีก เหมือนกลัวว่านางจะเห็น

แต่ว่าจางยวี่โหร่วเหมือนจะไม่สบายใจ นางเป็นห่วงมากกว่าเดิม อีกทั้งในใจของนางก็เริ่มสงสัย

หากเป็นอย่างที่เขาพูดว่าแผลเล็กนิดเดียว ทำไมถึงเปิดแผลดูไม่ได้ล่ะ

ต่อให้ตอนนี้แกะผ้าออกไม่ได้ ก็ต้องเปลี่ยนใส่ยาทุกวันอยู่ดี แต่ทำไมนางรู้สึกว่าเขาเหมือนตั้งใจจะหลบนาง?

ไม่นานนักนางก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เชียนแย่ซิ้ว เขาช่วยนางถูกงูพิษกัดจนบาดเจ็บ ต่อมาเพื่อถ่ายเลือดพิษออกจากตัวเขา หชู่ถันก็เลยกรีดแผลเขาออกเป็นรอยขนาดใหญ่ เพื่อให้เลือดพิษไหลออกมา

ตอนนี้เห็นแผลของหันยี่ฉีก็อยู่ที่มือขวา เหมือนจะอยู่ในตำแหน่งเดียวกัน ทำไมมันถึงบังเอิญแบบนี้?

จางยวี่โหร่วมองไปที่สายตาเขา นางถามอย่างจริงจังว่า “หลายวันมานี่เจ้าไปไหนมา ไปเจออะไรมาบ้าง? แล้วบาดเจ็บไปได้ยังไง รีบบอกข้ามา”

ทำไมมันถึงได้บังเอิญขนาดนี้?

วันนั้นนางออกไปหาหมอหลี่ เขาก็มีธุระพอดี

เพราะนางช่วยเชียนแย่ซิ้วสลบไปสามวัน สามวันมานี่เขาเองก็ไม่ได้อยู่ที่จวนอ๋อง ตอนนี้นางกลับมาแล้ว ส่วนเขาก็กลับมาก่อนนางก้าวหนึ่ง

ต่อให้นางโง่แค่ไหนก็ตาม ก็ต้องสงสัยจุดนี้อยู่ดี มันบังเอิญมากเกินไปหรือเปล่า

จางยวี่โหร่วไม่เคยสงสัยเรื่องนี้มาก่อน ตอนนี้กลับเริ่มคิด แต่ว่าแค่สงสัยคงไม่เป็นไร แต่ว่านางกลับรู้สึกหวั่นใจมากอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ถึงแม้มันจะอธิบายไม่ได้ แต่ว่าในสายตาของนาง เชียนแย่ซิ้วกับหันยี่ฉีมันก็คือคนละคน จะกลายเป็นคนเดียวกันได้ยังไง?

หันยี่ฉีดูสุขุมหนักแน่น เขาเป็นถึงอ๋องชิงผินแคว้นหนานฉู่ ผลงานการรบมากมาย

ส่วนเชียนแย่ซิ้ว เป็นประมุขของตำหนักจิ๊วซา มีอิสระ ราวกับเซียนที่ออกมาจากสวนดอกท้อ เขามีแต่ความลึกลับ ให้ความรู้สึกเดาไม่ถูกว่าเขาคิดจะทำอะไรกันแน่

ต่อให้เขาช่วยนางจนได้รับบาดเจ็บ ใกล้จะตาย จางยวี่โหร่วก็รู้สึกซาบซึ้งใจมาก ทำให้ตัวเองไม่รู้ว่าต้องรู้สึกอะไร

สำหรับนางแล้ว หันยี่ฉีคือคนเป็นๆที่อยู่ตรงหน้าของนาง ส่วนเชียนแย่ซิ้วห่างไกลจากตัวนางมาก เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า ที่ได้แต่มองแต่จับต้องไม่ได้ นี่คือความแตกต่างของสองคนนี้

แต่ว่า ความบังเอิญแบบนี้มันทำให้นางอธิบายไม่ถูก ดังนั้นนางหวังว่าเขาจะอธิบายเรื่องนี้ได้

“แค่ไม่ระวังถูกศัตรูแอบลอบทำร้ายเท่านั้นเอง ตอนนี้ข้าก็ปลอดภัยแล้วไม่ใช่หรอ ถามมากไปทำไม?” เขาพูดอย่าหงุดหงิด