​ตอนที่ 291 การเดินทางที่ไม่ชัดเจน

ตอนที่ 291 การเดินทางที่ไม่ชัดเจน

มีเป้ยจื่อห้าวเป็นคนขายชาติตัวฉกาจ สำหรับมู่โหรงจิ้วนับว่าได้ประโยชน์ไม่น้อย

อย่างไรเสียที่นี่คือหนานหชู่ เป็นแผ่นดินของคนอื่น แม้มือเขาจะเอื้อมยาวอีกครั้ง เรื่องมากมายก็ไม่ได้รู้ลึกได้ง่ายๆและหากสะเพร่าอีกคงต้องพบกับอันตราย

แม้ว่าทุกๆครั้งองค์ชายสองท่าทางยิ้มแย้มต้อนรับผู้คนมาก แต่เขาหาใช่โคมไฟเชื้อเพลิงน้อยไม่ คนอย่างพวกเขาเป็นคนที่เขาติดตามการเคลื่อนไหวอย่างใกล้ชิด

แท้ที่จริงแล้วคนที่สามารถช่วยปิดเรื่องที่เขาทำได้มากพอ มีแค่องครักษ์ลับที่พวกเขาชาวแคว้นเย่นตั้งใจเลี้ยงมาเท่านั้น

แต่เป้ยจื่อห้าวต่างไป ข้างเขานั้นมีองค์ชายสามแห่งหนานหชู่ สถานการณ์ทุกอย่างของที่นี่เขาจึงรู้กระจ่างชัด ข่าวส่งเข้ามาเอง

มู่โหรงจิ้วเข้าใจ ปมสำคัญที่สุดไม่ใช่องค์ชายสอง และไม่ใช่ตระกูลจาง มีแค่หันยี่ฉีเท่านั้น

เพียงแค่เขากำจัดหันยี่ฉีได้ คนที่เหลือก็ไม่อาจรอดได้

สมัยก่อนยั่วยุครั้งแล้วครั้งเล่า ได้รับความเดือดร้อนมาก็หลายครั้ง กลับยิ่งตอกย้ำความคิดจะกำจัดหันยี่ฉี

แค่มีคนๆนี้อยู่ แคว้นเยต้องการจะยึดสี่แคว้นให้เป็นหนึ่งเดียว ก็คงจะเกินหวังไปแล้ว

ถึงแม้เขาจะแข็งแกร่งยิ่งขึ้น จะไม่มีจุดอ่อนก็คงไม่ได้

หันยี่ฉีนับว่าเป็นวีรบุรุษคนหนึ่ง แล้วสิ่งที่วีรบุรุษกลัวที่สุดคืออะไรกันนะ?

คนงามไงล่ะ! เรียกว่าวีรบุรุษยากจะรอดพ้นคนงาม ก็เป็นแบบนี้กันทั้งนั้น

ตอนนี้พวกเขายอมแพ้แผนทุกอย่าง สายตาทั้งหมดต่างจับจ้องไปที่เขาคนๆเดียว แน่นอนจะให้ชดใช้ทุกอย่าง ก็ต้องหาวิธีกำจัดเขาออก

............

ที่หน้าหน้าต่างมีลมหนาวแผ่วเบาพัดเข้ามา เงารูปร่างใหญ่กำลังยืนอยู่ในนั้น ในมือถือดอกไม้ในกระถางที่กำลังใช้มีดตัดเล็มด้านหน้า

พูดถึงการตัดแต่ง ทั้งหมดเป็นการยกย่องเขา ตัวเขากำลังทำลาย

เดิมทีดอกไม้นั้นมาจากกระถางจัดทิวทัศน์ต้นไม้เขียวมรกตที่บานแย้มเป็นดอกไม้เล็กๆสีแดง ซึ่งเพาะเลี้ยงโดยชาวสวนเฉพาะทาง ประดับวางไว้ที่ด้านหน้าหน้าต่างชมความงามของทิวทัศน์ แต่ตอนนี้กลับถูกตัดเป็นดอกๆ ใบไม้และกิ่งก้านด้านล่างหล่นบนพื้น

มองแววตาเย็นชาดุร้ายของบุรุษ ก็รู้ว่าตอนนี้หัวใจของเขาอยู่ในสภาพที่แย่มากๆ และกระถางจัดทิวทัศน์ไร้ความผิดแผ่นนี้กลับเป็นแค่ของสังเวยที่เขาหยิบมาระบายความโกรธ

เขาเป็นชายบึกบึน ในใจโกรธแค้นอะไรก็ระบายไม่ได้ ระบายความโกรธลงดอกไม้ในกระถาง ไม่น่าขันหรือ?

ทันใดนั้น มีเสียงสตรีไพเราะพัดพามาพร้อมกับเสียงสายลมดังขึ้นทางด้านหลัง “เจ้าจิตใจสบายเอ้อระเหย แต่กลับรบเร้าให้ข้าไปวิ่งเต้นลำบาก แต่หลังจากกลับมาดันไม่รู้จะให้คุณงามความดีอย่างไร?”

หลายปีมานี้ แม้แคว้นเย่นและแคว้นเชียวเป็นแคว้นพันธมิตรกัน แต่คำว่า “ยุติธรรม” สามคำนี้ไม่เคยอยู่หัวเขาตั้งแต่ไหนแต่ไรมาแล้ว

แม้หลายปีนี้ขึ้นเหนือล่องใต้ ได้ทรัพย์สินเงินทองและที่ดินมาไม่น้อย แต่สุดท้ายแคว้นเชียวของพวกเขาได้ไปสามส่วนนับว่าไม่เลวแล้ว ที่อื่นๆล้วนถูกแคว้นเย่นยึดครองทั้งหมด

เมื่อเป็นเช่นนี้ นางมีสิทธิ์อะไรจะใช้พลังมากขนาดนี้? จิตใจสูงส่งของบรรพชนไม่สงบสมดุลเสียแล้ว