ตอนที่ 294 ชะตาฟ้าลิขิตไม่อาจฝืนได้

ตอนที่ 294 ชะตาฟ้าลิขิตไม่อาจฝืนได้

สายตาจางยวี่โหร่วมองไปไกล มองน้ำทะเลสาบเขียวชอุ่มที่เงียบสงบ ริมฝั่งมีต้นหลิวอ้างว้าง และยังมีดอกไม้สดสะดุดตาบานใต้ต้นไม้ เหมือนทุกๆอย่างนี้ไม่เกี่ยวข้องกับนาง

นางเหมือนรู้สึกว่านางกำลังสูญเสียอะไรไป แต่พูดออกมาได้ไม่ชัดเจน

ชีวิตคนเรา ผ่านเรื่องราวตั้งมากมาย มีเหตุผลมากมายที่นางไม่เข้าใจ

หวงเย่เริ่มพูด “ขั้นแรกเจ้าควรเข้าใจว่า จุดประสงค์ที่เจ้ามาโลกนี้เพื่ออะไร เดินตามเส้นทางของตัวเองให้ดี อย่าถูกคนอื่นชักพาตัวเองให้หลงทาง”

ในใจจางยวี่โหร่วอึ้งไปทันที ราวกับหมอกหนาๆที่บังตากระจายหายไปจากด้านหน้านาง ในที่สุดนางเข้าใจอะไรบางอย่าง

นางไม่กล้าพูดว่าชีวิตคนเราควรจะใช้ชีวิตอย่างไร แต่นางกลับเข้าใจเป้าหมายที่มาโลกนี้อย่างกระจ่างแจ้ง

ตัวนางเองเป็นคนตายไปแล้ว โชคดีที่สวรรค์สงสารเวทนา ถึงได้เกิดใหม่อีกชาติ ได้เห็นหน้าคนถ่อยพวกนั้น ได้ปกป้องครอบครัวของนาง

นางไม่กล้าพูดสวรรค์ไม่ยุติธรรมอะไรเทือกนั้น สวรรค์ได้มองอำนาจที่เปลี่ยนแปลงทุกอย่างให้แก่นาง เช่นนั้นในชะตาชีวิตนี้ก็จะอยู่ในกำมือของนางเอง ไม่ว่าภายภาคหน้าต้องเผชิญกับอะไร นางจะพูดด้วยความคับแค้นใจไม่ได้สักครึ่งประโยค เดินหน้าต่อไปไม่หวนกลับ

แต่ช่วงนี้นางกลับหลงทางหดหู่สิ้นหวัง แม้ตอนนี้ไม่ลืมความเกลียดแค้นในใจตัวเอง แต่พฤติกรรมที่นางแสดงออกมาในวันปกติ ไม่อาจหลอกคนอื่นได้ แม้แต่ตัวเองนางยังหลอกไม่ได้เลย

“ข้าเข้าใจแล้ว! “ จางยวี่โหร่วพยักหน้าพูด

“ไม่ เจ้ายังไม่เข้าใจ เพราะว่าในใจเจ้า สั่งสมเรื่องราวมากเกินไป แม้ว่าเจ้าอยากจะพยายามควบคุมความรู้สึก แต่ความอ่อนแอและด้านมืดในใจเจ้าค่อยๆฉุดเจ้าลงเหวลึก เป็นแค่มนุษย์ ไม่อาจหลุดพ้นจุดอ่อนแบบนี้ไปได้ แม้แต่ข้าก็ไม่อาจทำได้”

จางยวี่โหร่วก้มหัวลงเศร้า เขาพูดถูกชัดเจน

เดิมทีคิดว่านางได้เกิดใหม่อีกชาติ นอกจากครอบครัวของนางแล้ว นางก็ปล่อยวาง ในใจมีแต่การแก้แค้น

แต่ตอนนี้ ในใจนางกลับมีเรื่องสำคัญยิ่งกว่าการล้างแค้น และมีคนสำคัญคนหนึ่งที่ตำแหน่งเดียวกับครอบครัวนาง ฉะนั้นนางถึงเกิดความรู้สึกปล่อยวางไม่ลง ทำให้ตัวเองทรมานจนหัวใจแหลกสลาย

“งั้นตอนนี้ข้า.....ยังทำอะไรได้ล่ะ?”

“เรื่องที่ยังไม่เข้าใจก็หยุดคิดชั่วคราว ไปทำสิ่งที่ตอนนี้เจ้าควรจะทำ หรือว่าในใจเจ้า ไม่มีอะไรสำคัญเท่ากับเรื่องที่เจ้ากลัดกลุ้มอยู่ในใจ?”

ไม่ นางมีแน่นอน!

นางสร้างฝันความหวังทำให้นางเอาคืนให้ศัตรูชดใช้ ทำให้พวกเขาเจ็บปวดจนไม่อยากเกิด จะเอาคืนให้ย่อยยับยิ่งกว่าที่นางและครอบครัวได้รับ

คำพูดของหวงเย่เตือนสตินาง นางเนรคุณต่อโอกาสที่สวรรค์ให้แก่นางแล้ว ยิ่งขออภัยต่อการประสบความทุกข์ทรมานของนางและครอบครัวในชาติก่อน

จางยวี่โหร่วมองเขาพูดว่า “ฉินเย่ ขอบคุณเจ้านะ เจ้าเตือนสติข้า”

ใช่ ทำไมนางถูกความคิดที่ไม่เข้าใจพวกนี้ทำให้เหนื่อย ต่อให้เป็นแบบนี้ ก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้นี่นา

ฉะนั้น สู้นางพยายามทำเรื่องที่ตัวเองควรทำให้เสร็จดีกว่า ส่วนเรื่องอื่นๆก็ปล่อยไปตามฟ้าลิขิตเถิด แม้ผลสุดท้ายไม่ใช่ผลที่นางต้องการอย่างน้อยสวรรค์ก็ไม่เคยติดค้างกับนาง นางจะไม่เสียใจกับตัวเอง

“เจ้าเข้าใจได้ก็ดีแล้ว ชีวิตชาตินี้ ไม่ได้ทำเพื่อคนอื่น แต่เพื่อตัวเอง ไม่มีใครสำคัญเท่าความสุขและความมั่นคงของตัวเจ้าเอง เข้าใจหรือยัง?”

ถ้าพูดถึงภายภาคหน้า จางยวี่โหร่วยังคิดว่าเขาสนใจเรื่องที่นางเก็บเอาไว้ในใจเป็นพิเศษ แต่พูดประโยคนี้ กลับทำให้นางคิดว่านางคิดผิดทั้งหมด

ทำไมนางรู้สึกว่า เขาเหมือนรู้อะไรบางอย่างหรืออาจจะบอกได้ว่าเขารู้ชัดเจนมาตลอดอยู่แล้ว