ตอนที่ 293 เที่ยงคืนแสนอ่อนละมุน

ตอนที่ 293 เที่ยงคืนแสนอ่อนละมุน

จางยวี่โหร่วกลับมาแล้วหลายวัน แม้ชีวิตหลายวันนี้สงบสบายมาก แต่ในความสงบนี้แฝงความแปลกประหลาด ราวกับมีบางเรื่องเปลี่ยนไปแล้ว

นางรู้สึกได้ทันทีว่าหันยี่ฉี ห่างจากนางยิ่งมากยิ่งห่างไกลแล้ว

หลังจากเรื่องวันนั้น เขาเริ่มนิ่งเงียบไม่ค่อยพูด ขณะเดียวกันนางยิ่งพูดน้อย

แม้ว่าเขาจะไม่ตำหนินางเพราะเรื่องนี้อีก และไม่ได้พูดจารุนแรงอีก ชีวิตปกติทุกอย่าง แต่จางยวี่โหร่วคิดว่าทุกสิ่งทุกอย่างเปลี่ยนไปไม่เหมือนเดิมแล้ว

โดยเฉพาะตอนแลกเปลี่ยนยา เขาแค่ยอมให้หมอคนหนึ่งเข้ามาในห้อง ถ้าเป็นนาง เขายอมที่จะไม่แลกเปลี่ยนยา

ในกลางคืน นางนอนพลิกตัวกลับไปกลับมา อยากฉวยโอกาสเขาหลับไปดูบาดแผลเขาเป็นอย่างไร เขาตื่นตัวห้ามทันที หลังจากนั้นก็บอกว่าห้องหนังสือเขายังมีบางเรื่องที่ยังจัดการที่สุด แล้วลุกขึ้นออกไปแล้ว

จางยวี่โหร่วมองเงาเขาเดินออกไปอย่างอึ้งๆ แม้เขาอยู่ข้างกายนาง แต่ทำไมรู้สึกว่าเขาช่างห่างไกลจากนาง

อาจเป็นเพราะเรื่องครั้งนี้ยังทำให้เขาแสลงใจสินะ!

นางอยากจะหาโอกาสคุยกับเขาดีๆ แต่ทุกๆครั้งที่นางจะเริ่มพูดเรื่องนี้ ก็ถูกเขาพูดอ้อมค้อมแบบฉลาดๆ หรือเอาเรื่องยุ่งๆมาปัดเลี่ยง จางยวี่โหร่วไม่รู้จะจัดการสถานการณ์แบบนี้ยังไงดี

หรือว่า.......ก่อนหน้านี้ที่นางหาเหตุผลหลอกลวงตัวเองซึ่งไม่เป็นความจริงทั้งหมด เขาเลยผิดหวังในตัวนางจริงๆใช่ไหม?

……

ทั้งเป็นค่ำคืนยาวนานที่ลำบากอ้างว้าง และเขาก็บอกว่าจะอยู่ห้องหนังสือต่อ ไม่ต้องให้นางรอ

จางยวี่โหร่วน้ำตาไหลน้อยใจบนเตียงคนเดียว จะหลับลงได้ยังไงกัน?

นางทำผิดอะไร? หรือว่าคำอธิบายพวกนั้นไม่ได้ลดทอนความสงสัยของเขาเลย เขาจะไม่เชื่อนางอีกแล้วจริงๆหรือ?

ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงคืนแล้ว เงียบสงัด คนเกือบทั้งหมดเข้าสู่ภวังค์ไปแล้ว ค่ำคืนอันยาวนานเชื่องช้า บวกกับความกังวลของนาง พลิกตัวไปมานอนไม่หลับ

ทันใดนั้น นางได้ยินเสียงฝีเท้าเบาๆดังมาจากด้านนอก ประตูห้องที่ปิดสนิทค่อยๆมีเสียงเปิดออกมา หัวใจจางยวี่โหร่วสั่นเทิ้ม เขากลับมาแล้วหรือ?

นางทอดถอนหายใจในจิตใต้สำนึก แสร้งทำเป็นหลับสนิท แต่หางตามีคราบน้ำตาบ่งบอกความคิดหัวใจของนาง

ผู้ชายไม่ว่าอะไรก็สืบหาออกมาได้ แต่เมื่อเห็นรอยน้ำตาแห้งๆของนาง อยากจะก้าวฝีเท้าออกไปแต่ทำไมก้าวไม่ออกซะแล้ว

เขาเดินมาถึงข้างเตียง ลูบใบหน้านางอย่างแผ่วเบา ในใจอดถอนหายใจไม่ได้

ถ้าเป็นไปได้ เขาก็ไม่อยากทำแบบนี้ แต่ตอนนี้ทำแบบนี้ได้เพียงวิธีเดียว ระหว่างพวกเขาถึงจะมีโอกาสดึงสถานการณ์กลับมาได้ ไม่งั้นเข้าจะเสียนางไปจริงๆ

เด็กน้อย อภัยให้แก่ความเห็นแก่ตัวของข้าด้วยเถิด ทุกอย่างมันจะผ่านไป

เขาก้มหน้า ประทับจูบบนหน้าผากเบาๆ ให้นางซุกในผ้าห่มแล้วพลิกตัวจากไป

คงไม่ห่างไกลจากวันที่อาจารย์ออกไปแล้ว ถ้าก่อนหน้านั้นยังแก้ไขเรื่องนี้ทั้งหมดไม่ได้ เวลานั้นพวกเขาคงลงมือไปแล้ว

การปะทะคารมของพวกเขาทั้งสองคน จนถึงตอนนี้เริ่มรุนแรงขึ้น ไม่แน่ว่าสุดท้ายแล้วแม้แต่ตัวนางก็รักษาเอาไว้ได้ยาก

ประตูห้องถูกปิด ได้ยินเสียงเท้าเขาค่อยๆห่างออกไป จางยวี่โหร่วถึงจะลืมตาขึ้น

เขาพึ่งจะ......จูบนาง?

นางราวกับเข้าใจในรอยจูบนั้น รู้สึกทนไม่ได้และสงสาร แต่นางกลับมีบางอย่างที่ไม่เข้าใจ