ตอนที่ 296 มีเจตนาอะไร

ตอนที่ 296 มีเจตนาอะไร

ตอนที่รอจางยวี่โหร่วและหลินจือมาถึง ก็เห็นเงาสะโอดสะองนั่งอยู่ตรงนั้นแล้ว

แม้พวกนางจะได้รับการเลี้ยงดูเป็นธิดาตระกูลมั่งมีในแคว้นใหญ่ตั้งแต่เล็ก แต่พอเห็นไป๋หลิงกวงดูฐานะสูงส่ง รู้สึกอายที่ดูด้อยกว่าจริงๆ

แม้แต่ท่าทางดื่มชา นางงามมีระดับไร้ผู้เปรียบเทียบ แก้วชาในมือนางประดั่งชิ้นงานศิลปะงดงาม ช่างคู่ควรกับฐานะองค์หญิงแห่งแคว้นจริงๆ

หลังจากไป๋หลิงกวงเห็นพวกนาง ก็ลุกขึ้นทันที คารวะถวายอวยพร

นางไม่เพียงงดงาม งามสง่า รู้ดีว่าตัวเองเป็นองค์หญิงที่น่าเคารพสูง สถานะสูงกว่าพวกนาง แต่กลับถ่อมตนเช่นนี้ นึกไม่ถึงว่ายังมาคารวะพวกนางอีก

ช่างเป็นสตรีงดงามทั้งตัว ไม่ต้องพูดถึงบุรุษ แม้แต่จางยวี่โหร่วและหลินจือก็ถูกนางสะกดสายตา

ทำไมนางจำไม่ได้นะ ตอนเจอนางครั้งแรก ผ้าคลุมของนางตกลงมาชั่ววินาที คนเกือบทั้งหมดต่างตะลึงแทบหยุดหายใจ มู่โหรงจิ้วผู้เป็นองค์รัชทายาทแห่งแคว้นเย่นก็ยังถูกนางสะกดสายตา หลังจากนั้นเขาก็เริ่มว้าวุ่นใจ

จางยวี่โหร่วรีบแสดงท่าทางที่นางหญิงตำหนักองค์ชายควรมี ใบหน้ายิ้มแย้มคารวะนาง

“ไม่รู้ว่าองค์หญิงทรงให้เกียรติเสด็จมาถึงที่นี่ หม่อมฉันต้อนรับไม่ดีแล้ว”

หลินจือยิ้มไปพูดไป “องค์หญิงจะเสด็จมาเหตุใดพระองค์ถึงไม่ส่งคนมาบอกก่อนล่ะเพคะ? ได้ยินคนใช้พูดว่าแม่นางไป๋ ยังแปลกจะว่าเป็นใคร ถ้ารู้ว่าเป็นองค์หญิงตั้งแต่แรก พวกหม่อมฉันจะมารับเสด็จที่ประตูด้วยตัวเองเพคะ”

แม้ไม่บอกถึงสถานะ พวกนางก็เดาได้แล้ว ที่พูดอยู่ตอนนี้ก็แค่พูดให้ดูเป็นพิธีเท่านั้นเอง

“มาเรือนคนอื่นโดยพลการนับว่าไม่สมควร พวกท่านไม่โทษว่าข้ามารบกวนก็เป็นพอแล้ว” ไป๋หลิงกวงเริ่มพูดขอโทษขอโพย

“จะเป็นเช่นนั้นได้อย่างไรเพคะ แขกมีเกียรติมาถึงบ้าน หม่อมฉันย่อมต้อนรับอย่างสมเกียรติอยู่แล้ว ยิ่งกว่านั้นองค์หญิงทรงอ่อนโยนใจกว้าง หม่อมฉันหาโอกาสจะคุยความในใจและแลกเปลี่ยนเรื่องประเพณีดินฟ้าอากาศกับองค์หญิงมาตลอดเลยเพคะ”

แต่ในความจริงสิ่งนางอยากรู้มากที่สุดคือความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหันยี่ฉีต่างหากล่ะ

ก่อนหน้านี้นางสนใจเรื่องนี้เป็นประจำ แม้จะไปหาหมอหลี่เพื่อหาความชัดเจน แต่หลังจากกลับมานางก็ไม่คิดจะสืบเรื่องนี้แล้ว

ส่วนไป๋หลิงกวง ท่าทางหลังๆก็ห่างกันไป ไม่ได้ไปข้องเกี่ยวอีก นึกไม่ถึงว่านางจะมาเยี่ยมด้วยตัวเอง

ที่จริงแล้วสถานะนางในตอนนี้ตกอยู่ในข่าวลือ เป็นที่วิพากษ์วิจารณ์ประชาชน ที่นางมีท่าทางสำรวมก็สมควรแล้ว แต่นางกลับหวนทวนกระแสลมเสียอย่างนั้น ไม่กลัวข้างนอกยิ่งพูดรุนแรงจนรับไม่ได้หรือไง?

แม้จางยวี่โหร่วจะฉลาด แต่ก็คิดไม่ออกว่าวัตถุประสงค์ของนางคืออะไร

ไป๋หลิงกวงเริ่มละอายก้มหัว ราวกับนางจิตใจหดหู่มากจริงๆ

“พระชายา ข้า....ที่ข้ามาครั้งนี้เพื่อขอโทษท่าน ขอโทษ เป็นเพราะข้าไปข้องเกี่ยวทำให้พวกท่านเกิดปัญหา พวกท่านช่วยข้าหลายครั้ง ข้าไม่เพียงไม่ได้ตอบแทนพวกท่าน กลับยังทำร้ายพวกท่านอีก ข้าอยากจะขอโทษจริงๆ”

ที่แท้มาขอโทษ ท่าทางจางยวี่โหร่วและหลินจือไม่เข้าใจมากกว่าเดิม