ตอนที่ 297 หัวแตกเลือดออก

ตอนที่ 297 หัวแตกเลือดออก

นางก้มหัวสะอึกสะอื้น ไหล่บางๆทั้งสองสั่นเทิ้ม ใครจะทำร้ายผู้หญิงอ่อนแอแบบนี้ได้ลงล่ะ

แต่ในความจริง ตอนนี้เรื่องยุ่งยากใจของพวกนางมีมากเป็นกองใหญ่แล้ว จะมีใจไปสงสารคนอื่นที่ไหนกัน

อีกอย่างใครจะรู้ท่าทีนางในตอนนี้น่าสงสารจริงหรือแสร้งทำกันล่ะ คำพูดที่นางพูดเมื่อกี้ทำให้คนรู้สึกมากเกินไปแล้ว

กล่าวได้ว่าคนน่าสงสารมักมีความน่าเกลียดชังด้วย ตัวนางเองยังไม่คิดรักษาชีวิตตัวเอง ทำไมยังให้คนอื่นไปเกี่ยวพันกับนางด้วยล่ะ?

“องค์หญิง พระองค์ทรงไม่จำเป็นต้องประทานอภัย พวกหม่อมฉันหวังว่าพระองค์จะเข้าใจ โชคชะตาอยู่ในกำมือตัวเอง มีแต่ตัวพระองค์เท่านั้นถึงจะเปลี่ยนโชคชะตาได้ หรือว่าพระองค์เต็มใจจะใช้ชีวิตล้มๆแล้งๆ ภายใต้เสียงประณามแบบนี้หรือเพคะ? พระองค์ยังสาววัยเยาว์ต่อไปยังมีชีวิตอีกยาวไกล จะต้องพบความสุขในแบบของตัวเอง หรือพระองค์ยอมแพ้ในชีวิตเสียแล้วเพคะ?”

จางยวี่โหร่วพูดโน้มน้าวแบบนี้ เห็นแก่นางโดยใจจริง ส่วนนางจะฟังหรือไม่ นางก็ไม่รู้แล้ว

นางทำได้เท่านี้จริงๆ

ระหว่างนี้ บรรยากาศในห้องเริ่มเงียบอ้างว้าง ได้ยินแต่เสียงนางสะอื้นน้อยๆ

ผ่านไปสักพัก แม้แต่เสียงนั้นก็หยุดไปแล้ว

ไป๋หลิงกวงเงยขึ้นดวงตาเคล้าน้ำตากำลังมองพวกเขา น้ำตาร่วงเผาะไม่หยุด

“ที่จริงข้ามาวันนี้ แค่กลัวว่าเจ้าจะเข้าใจผิดจึงอยากมาอธิบายสักหน่อยเท่านั้นเอง ความสัมพันธ์ระหว่างข้ากับองค์ชายบริสุทธิ์จริงๆ ถ้าไม่เป็นเพราะข้าไปข้องเกี่ยวจนกระทบความรักระหว่างพวกเจ้า ไม่งั้นข้าคงละอายใจแน่ๆ”

จางยวี่โหร่วและหลินจือแอบรู้สึกถูกใจอยู่บ้าง ที่นางพูดหมายความว่าอะไร? หรือว่านางรู้กระทั่งเรื่องที่นางออกจากตำหนักไปสามวัน?

ก่อนหน้านี้พวกนางไม่ได้คิดอะไรมากขนาดนั้น แต่ตอนนี้กลับรู้สึกว่ามีบางอย่างนางกำลังพยายามทำสุดตัว

ยิ่งกว่านั้นพวกนางไม่ได้พูดแกล้งรังแกเลย นางก็ไม่จำเป็นต้องร้องไห้น้อยใจแบบนี้ ทำให้คนมองคิดว่านางรังแกไป๋หลิงกวงแน่ๆ

จางยวี่โหร่วเริ่มเงียบ สถานการณ์แบบนี้นางก็ไม่รู้จะจัดการอย่างไรดี ราวกับว่านางได้เห็นเงาของจ้าวซินซิน

แต่นางเป็นองค์หญิงสถานะสูงส่ง จะไปเปรียบเทียบกับคนอย่างจ้าวซินซินได้อย่างไรกันล่ะ?

สาวงามร้องไห้ ช่างเป็นเรื่องที่ทำให้เขาอดสงสารไม่ได้จริงๆสินะ

ตอนนี้ นางเดินไปที่หน้าจางยวี่โหร่วทันที จับมือนางไว้ เสียงเริ่มร้องไห้

“พระชายา ข้ารู้ว่าเจ้าไม่เชื่อข้า เจ้าวางใจเถิด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าก็คงถูกพระชายาหัวเราะเยาะ ข้าก็ไม่อยากสร้างปัญหาให้กับพวกเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะโกรธเคืองข้ายังไงก็เถอะ เจ้าไม่ควรโทษองค์ชาย เขามาช่วยข้า ใจของเขามีแต่เจ้า”

“พระองค์....พระองค์ทรงหมายความว่าอะไร?” สีหน้าจางยวี่โหร่วเริ่มเปลี่ยนไป อยากจะสลัดมือนาง แต่นางกลับจับไว้แน่นจนทำให้นางสลัดออกไม่ได้

“องค์ชายเขาเป็นคนดี เขาช่วยข้าแค่เห็นใจเท่านั้นเอง ข้าเอาทุกอย่างไปฝันเพ้อ ข้าขอร้องเจ้าสัญญากับข้าสิ ข้าโทษเขาเด็ดขาด!” ไป๋หลิงกวงจับมือนางไม่ปล่อยาวกับวิปลาส จับแรงมาก ทำให้คนเริ่มหวั่นไหวแล้ว

“ปล่อยมือ!” จางยวี่โหร่วไม่สนที่นางพูดหมายความอย่างไรกันแน่ แต่ไป๋หลิงกวงจับมือนางแรงเกินไปแล้ว บีบเคล้นจนเจ็บถึงกระดูกแล้ว มันชักจะมากเกินไปแล้ว

“เจ้ารีบปล่อยยวี่โหร่วนะ!” หลินจือเห็นสถานการณ์ท่าไม่ดี รีบวิ่งเข้ามา จะแกะมือนางออก

นางไป๋หลิงกวงคนนี้เป็นอะไรไปเสียแล้ว พวกนางพึ่งจะพูดให้นางทำตัวตามความต้องการของตัวเองมิใช่หรือ หรือคิดว่าตำหนิเสียแล้ว?

ผู้หญิงสามคนกระชากดึงด้วยกัน สุดท้ายไม่รู้เกิดอะไรขึ้น ไป๋หลิงกวงร้องด้วยความเจ็บปวดดังออกไปถึงด้านนอกทันที ขมับไปกระแทกตรงมุมโต๊ะอย่างแรง แล้วล้มไปกับพื้น

เลือดสดไหลลงมากลางหน้าผากนางในทันที เห็นแล้วน่าสยดสยอง แต่ตอนนี้ดวงตานางปิดสนิททั้งสองข้าง ดูแล้วเหมือนไม่โกรธ