ตอนที่ 302 ครอบครัวสายเลือดเดียวกัน

ตอนที่ 302 ครอบครัวสายเลือดเดียวกัน

ตอนนางกลับมาถึงบ้านจาง ก็ดึกมากแล้ว

วันนี้เกิดเรื่องมากเกินไป จางยวี่โหร่วเองก็คิดไม่ถึง ทำให้นางรู้สึกเหมือนเรื่องราวที่ผ่านมาในวันนี้ช่างยาวนานยิ่งกว่าชีวิตทั้งสองชาติ

ประคองจางยวี่โหร่วลงจากรถม้า หลินจืออยากจะเข้าไปด้วยแต่ถูกนางขวางไว้

“น้องหลิน วันนี้เจ้ายุ่งเพื่อข้าแล้ว ฟ้ามืดแล้ว เจ้ารีบกลับบ้านเถิด ไม่งั้นพวกลุงหลินจะเป็นห่วง”

หลินจือส่ายหัว “ไม่ ข้าห่วงเจ้า วันนี้ให้เข้าไปเป็นเพื่อนเจ้าเถิด”

“แต่เจ้า......”

หลินจือรู้แน่นอนว่านางกำลังกังวลอะไร จึงพูดทันที “เจ้าวางใจเถิด ข้าจะให้ปิงเอ๋อให้ไปบอกเสด็จพ่อเสด็จแม่ว่าวันนี้ข้าไม่กลับแล้ว พวกเขารู้ว่าข้ามากับเจ้าคงไม่ห่วงแล้ว”

ที่แท้นางเตรียมตัวไว้ก่อนแล้ว เห็นจางยวี่โหร่วมีสภาพแบบนี้ นางจะหมดห่วงไม่ช่วยนางได้อย่างไรกันล่ะ?

“งั้นก็ดี!” นางพูดถึงขนาดนี้แล้ว จางยวี่โหร่วก็ปล่อยนางแล้ว

ตอนอ่อนแอและช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ ข้างกายมีนางผู้เป็นดั่งพี่น้องเคียงข้างแบบนี้ นางซาบซึ้งในน้ำใจจริงๆ

เจ้าประตูบ้านจาง คนดูแลประตูเห็นพวกนางมา ก้เข้ามาหาด้วยความดีใจทันที หลังจากนั้นเข้าไปรายงานก่อน

หากท่านไท่ซือและเหล่าอาวุโสรู้ว่าพี่สาวกลับมา ต้องดีใจมากแน่ๆ

จางยวี่โหร่วไม่ให้พวกนางพยุงอีก แต่พวกนางเดินเข้าห้องโถงไปด้วยกัน เพราะนางไม่อยากให้ครอบครัวนางรู้เรื่องที่นางได้รับบาดเจ็บ

เพราะจางยวี่โหร่วกลับมากะทันหัน ไม่ได้ส่งคนมาติดต่อ ทำให้พวกเขาไม่ได้เตรียมตัว

อีกทั้งแม้นางจะกลับมาก็ควรมาช่วงเช้า ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ทำไมนางกลับมาเวลานี้ล่ะ?

แต่เดิมคิดว่าหันยี่ฉีต้องมากับนางแน่ๆ แต่คิดไม่ถึงว่าตอนนางมาถึง กลับเห็นคนข้างๆมีแค่หลินจือ ไม่เห็นแม้แต่เงาหันยี่ฉี

พ่อของจางยวี่โหร่วจางห้าวถามอย่างแปลกใจทันที “โหร่วเอ๋อ องค์ชายล่ะ?”

พูดโดยไม่ได้ไตร่ตรองคิด ตอนนี้พูดถึงหันยี่ฉีขึ้นมา เหมือนเอามีดมาปักหัวใจจางยวี่โหร่ว

แต่พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น พูดออกมาคงจะเป็นห่วงลูกสาวเท่านั้นเองสินะ

“เขายุ่งมาก ข้าเลยกลับมาคนเดียว”

เดิมทีจางห้าวอาจจะเชื่อคำพูดนาง แต่นึกถึงตอนที่โหร่วเอ๋อหายไปสามวันตอนก่อนหน้านี้ และยังส่งสารให้เสี่ยวเฟิงไปช่วยคุ้มกัน ต่อมาหันยี่ฉีมารับนางด้วยตัวเอง เรื่องนี้คงปิดความลับไว้ไม่ได้แล้ว

แม้ตอนพูดเขาไม่ได้แสดงอาการอะไร แต่ในใจก็อดห่วงไม่ได้

แต่ตอนนี้นางกลับมากะทันหัน ต้องมีเรื่องไม่ชอบมาพากลแน่

“โหร่วเอ๋อ คงไม่เกิดเรื่องอะไรใช่หรือไม่?” เขารีบถามด้วยความเป็นห่วง

“ท่านพ่อ ท่านอย่าคิดมากไปเลย ปัญหาของข้าข้าจัดการเองได้”