ตอนที่ 301 ตัดสัมพันธ์เศร้าเสียใจ

ตอนที่ 301 ตัดสัมพันธ์เศร้าเสียใจ

ตอนที่พวกนางเดินออกไป ตกอยู่ในสายตาคนมากมาย เห็นจางยวี่โหร่วบาดเจ็บ สายตาพวกเขาเจ็บปวดและไม่เข้าใจ

จางยวี่โหร่วเข้ามาตำหนักชิงหมิงอ๋อง นางปฏิบัติต่อคนอื่นด้วยความอ่อนโยนอบอุ่นนางเห็นอกเห็นใจบ่าวไพร่รับใช้มาก คนมากมายเคารพนางมาก ช่างเป็นสตรีที่คู่ควรแก่การให้ความเคารพจริงๆ เห็นนางมีสภาพนี้ พวกเขาไม่สบายใจแน่นอน

แต่เรื่องของนาย พวกเขาจะกล้าไปคาดการณ์มั่วๆได้ที่ไหนกันล่ะ

หลังจากที่รู้ว่าองค์หญิงแคว้นเหลียงเสด็จมา ก็เกิดเรื่อง ตอนนี้พระชายาได้รับบาดเจ็บแล้ว

บาดเจ็บรอบนี้เป็นมาอย่างไรกัน หรือว่าองค์ชายทรงแทงนางบาดเจ็บ?

เห็นจางยวี่โหร่วไม่ได้รับความเป็นธรรม ข้ารับใช้ตำหนักองค์ชายต้องออกหน้าช่วยเหลือ สำหรับความกังวลต่อไป๋หลิงกวง นางช่างเป็นคนโหดร้ายจริงๆ

นางมาหนานหชู่ในวันนั้น ไม่เพียงสร้างความขัดแย้งให้หนานหชู่และแคว้นเย่นแคว้นเหลียง ตอนนี้นางยังก่อเรื่องจนตำหนักชิงผินอ๋องวุ่นวายไปทั่ว นางเป็นคนจำพวกสร้างหายนะ

รถม้าแล่นไปตามถนน สั่นโคลงไปมา แผลจางยวี่โหร่วยิ่งรุนแรง เลือดไหลมากกว่าเดิม

นางเอาหัวพิงที่กำแพงรถม้า ไม่พูดอะไร ราวกับไร้ความรู้สึกทุกๆอย่าง แม้แต่ความเจ็บปวดนางก็รับไม่ได้แล้ว

มือเสี่ยวเฟิงขยับเล็กน้อย ของเหลวร้อนไหลตามง่ามนิ้ว นางมองมือตัวเองเต็มไปด้วยเลือดสด ทนไม่ไหวร้องไห้กระซิก

“พี่สาว เป็นแบบนี้ต่อไป เลือดท่านต้องแห้งแน่ พวกเราจะรีบไปหาหมอหลวงที่โรงหมอ ไม่งั้นท่านจะประคองอาการไม่ไหวแล้ว” ด้วยความเร็วของรถม้าคันนี้ ใกล้ถึงบ้านจางใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมง นางไม่กล้านึกเลย จางยวี่โหร่วเลือดไหลมากขนาดนี้ นางจะตายได้

หลินจือขมวดคิ้วพูดว่า “ใช่ ยวี่โหร่วเจ้าต้องฟังพวกข้า เรื่องชีวิตอย่าทำเป็นเล่นเชียว”

สุดท้ายจางยวี่โหร่วค่อยๆลืมตา ริมฝีปากนางแทบไม่มีสีเลือด เริ่มพูดเสียงสั่น “พวกเจ้าพูดถูก ข้าจะกลับบ้านสภาพนี้ไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด ท่านปู่ท่านพ่อท่านแม่ พวกเขาจะห่วงมากแน่ๆ แต่ว่า.....ข้าไปโรงหมอแบบนี้ไม่ได้ ถ้าถูกคนเห็นเข้า ต้องวุ่นวายกันใหญ่โตแน่ๆ

“เอาแบบนี้เถิด พวกเราจอดรถม้าไว้ข้างทาง ข้ากับเสี่ยวเฟิงจะแยกกันไป ข้าไปโรงหมอซื้อยากับผ้า เสี่ยวเฟิงเจ้าไปซื้อชุดใหม่ให้พี่สาวเจ้า รอจัดการแผลเสร็จพวกเราค่อยไป” หลินจือยังวางแผนจัดการอย่างนิ่งสงบ

รถม้าจอดที่ประตูโรงหมอ หลินจือและเสี่ยวเฟิงแยกกันไป เหลือแค่จางยวี่โหร่วนั่งในรถม้าคนเดียว

ระหว่างที่อยู่ในที่คับแคบ กลิ่นคาวเลือดปะทะจมูก นางมองชุดกระโปรงขาวกลายเป็นสีแดงด่างๆ

ถ้านางกลับไปสภาพนี้ ไม่รู้ว่าครอบครัวของนางจะตกใจจนจะว่ายังไง โดยเฉพาะแม่ของนาง รับไม่ได้แน่นอน

มือจางยวี่โหร่วค่อยๆยกขึ้น มองเลือดด้านหน้า มุมปากนางยิ้มเสียดสี

เลือดแดงดีจริงนะ เหมือนกับสีชุดแต่งงาน วันนั้นตอนนางออกเรือนก็ใส่ชุดแต่งงานทั้งตัว

นางใส่ชุดแต่งงานเข้าตำหนักชิงผินอ๋อง ได้พบกับหันยี่ฉี เข้าไปในหลุมพรางที่นางคิดว่าจะได้พบความสุขสงบ

หัวใจนางเจ็บปวดทรมาน เจ็บปวดราวหัวใจแตกปอดฉีก จนถึงชาติก่อนที่นางต้องรู้ เป้ยจื่อห้าวใช้ประโยชน์จากนางมาโดยตลอด จนกระทั่งแผนร้ายที่สำแดงจนทำร้ายจิตใจนาง นางก็ยังรู้สึกเจ็บปวดกับมัน

น้ำตาใสค่อยๆไหลทั้งสองตา หัวใจนางแตกสลายแล้ว ฝันของนาง ก็ตื่นแล้ว

การมาของไป๋หลิงกวงทำให้นางเข้าใจทุกอย่าง คนๆนั้นที่อยู่ในใจของเขาไม่ใช่นางอยู่แล้ว