ตอนที่ 300 เขาเชื่อแค่ตาตัวเอง

ตอนที่ 300 เขาเชื่อแค่ตาตัวเอง

สมอง? เห้อะ.....นางต้องใช้สมอง

เดิมทีฟังคำพูดโน้มน้าวของหวงเย่ทุกอย่างดูเป็นเรื่องใหญ่ และนางไม่อยากให้เขาเข้าใจผิดเพราะความขี้สงสัยมากเกินไปของตัวเอง แล้วดูตอนนี้สิ?

ทุกๆคำเขาพูดเข้าข้างไป๋หลิงกวง ถึงขนาดในใจเชื่อว่านางตั้งใจทำร้ายไป๋หลิงกวงจนเป็นแบบนี้ จะให้นางไม่เสียใจได้ไง?

ทั้งหมดนี้จะเป็นแผนร้ายของไป๋หลิงกวงหรือไม่ สำหรับนางมันไม่สำคัญ ที่สำคัญที่สุดคือท่าทีของหันยี่ฉี ตอนนี้นางเข้าใจแล้ว และยังผิดหวังมากอีกด้วย

นางยอมแพ้ พ่ายแพ้ให้กับไป๋หลิงกวง ตอนนี้นางพูดอะไรไม่ได้แล้ว!

ในใจจางยวี่โหร่วมีความเย็นชาและความเกลียดชัง หัวใจผู้เป็นชายก็อึดอัด ราวกับมีบางอย่างจับเอาไว้จนรัดแน่น หัวใจของเขาเจ็บปวดราวกับหายใจไม่ออก

เขาไม่ชอบที่นางใช้สายตาแบบนั้น เขาอยากจะปิดตานางเอาไว้

ใต้แขนเสื้อใหญ่ มือของเขากำแน่น หลังมือเส้นเลือดขึ้นมา จนสั่นเล็กน้อย

สมควรตาย นี่ไม่ใช่ผลลัพธ์ที่เขาคิดหรือ ทำไมตอนนี้เป็นเขาเองที่รับไม่ไหวแล้ว

จางยวี่โหร่วเดินมาตรงหน้าเขา จ้องตาเขา ไม่ยอมแสดงอาการให้เขาเห็น

“สุดท้ายข้าขอถามเจ้าอีกครั้ง เจ้าจะเชื่อข้าหรือไม่ เรื่องไป๋หลิงกวงไม่เกี่ยวกับข้า ที่ผ่านมาข้าไม่เคยคิดทำร้ายนาง หวังว่าเจ้าจะตอบข้านะ!”

นางเคยทำตัวดื้อดึงถึงขนาดนี้ที่ไหนกัน จะเอาแต่สืบหาความจริง

แม้ใบหน้านางแสดงออกว่าไม่ยอม แต่ในใจกลับสับสนอ่อนแอเสียแล้ว

เขานิ่งขรึมไปสักพัก หลังจากพูดว่า “ข้าเชื่อแค่สิ่งที่ตาตัวเองเห็น”

จางยวี่โหร่วเย็นชาจนสุดก้นบึ้งหัวใจ นางเฝ้ารอมาตลอด คิดว่าเขาคงไม่ลังเลจนผลเป็นแบบนี้ เขายังมีใจให้กับนาง แต่ตอนนี้นางคิดว่ามันช่างไร้สาระ

เขาไม่เชื่อนาง! ไม่มีเรื่องไหนเลวร้ายเท่าเรื่องนี้แล้ว!

“ตอนนั้นนอกจากพวกเจ้า ก็ไม่มีใคร แต่นางเลือดไหลนอนอยู่บนพื้น ถึงจะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่หน้าตาเสียโฉม เจ้าจะให้ข้าเชื่อเจ้า?”

เชื่อกับไม่เชื่อ ล้วนอยู่ที่ความคิดของเขา เขาไม่เชื่อนาง นางแค่เชื่อสิ่งที่ตัวเองเห็น

“ถ้าหม่อมฉันทำจริง พระองค์จะทรงทำอะไร?” เห็นได้ชัดว่าที่ถามออกมาทำให้หัวใจนางแหลกสลาย แต่นางกลับถือทิฐิดื้อดึง ไม่ชนกำแพงใต้ไม่หันกลับ จะกลัวหัวแตกเลือดออกอีกหรือ

“ข้าไม่รู้ เลยแค่รอนางฟื้นขึ้นมาพูดความจริง ถ้าเป็นเจ้าจริง ต่อไปข้าคงไม่รู้จะทำยังไงกับเจ้าแล้ว”

จางยวี่โหร่วหัวเราะเสียงดัง เสียงหัวเราะไม่มีความเศร้ารันทด “หันยี่ฉี ข้าจะบอกอะไรให้นะ สิ่งที่เจ้าเห็นไม่จำเป็นต้องเป็นความจริงเสมอไป และความจริงที่เจ้าอยากฟังก็ไม่จำเป็นต้องเป็นความจริง เจ้าจะต้องเสียใจทีหลัง เจ้าจะต้องเสียใจทีหลังแน่!”

นางเจ็บปวดถึงที่สุดแล้ว ต่อไปนี้จะไม่คิดอะไรเป็นพิเศษกับเขาอีกแล้ว

ตอนนี้ เขาจับแขนนางเอาไว้ จับไว้แน่น ไม่ยอมให้นางไป

จางยวี่โหร่วควบคุมความเกลียดชังฝังใจไม่ได้แล้ว ทันใดนั้นนางดึงปิ่นปักผมแล้วแทงไปที่หัวไหล่เขา

เขาไม่หลบ วรยุทธของเขาจะหลบหลีกก็คงเป็นเรื่องง่าย แต่เขายังยืนรับเหมือนเดิม