ตอนที่ 304 มีแค้นต้องชำระ

จางยวี่โหร่วเห็นแล้วค่อยๆโล่งใจ “พวกเจ้าดูสิ ข้าบอกตั้งนานแล้วว่าไม่เจ็บ พวกเจ้าไม่ต้องกังวลเกินไปหรอก”

แม้บอกว่าไม่ต้องห่วง แต่ตอนนี้พวกนางกลับแปลกใจมาก

หลินจือมองขวดยาในมือตัวเอง คงต้องรีบบูชามันเป็นยาวิเศษเสียแล้ว ดูท่านางกลับไปโรงหมออีกทีคงซื้อมาหลายขวด เตรียมไว้เผื่อฉุกเฉิน

“อย่าได้ประมาทเชียวนะ ยานี่ต้องเปลี่ยนให้ตรงเวลา บาดแผลแบบนี้ถึงจะหายเร็วขึ้นหน่อย มา ข้าช่วยทายาให้”

จางยวี่โหร่วเอนตัวลงนิ่งๆ ตอนนี้หลินจือสงสัยร้องตกใจ

“เป็นอะไร?” นางตกใจ ทำนางตกใจจนกระโดด

“พูดไปก็แปลกนะ ข้าไปโรงหมอเป็นผงยาเป็นสีขาว แต่ทำไมรอบๆแผลเจ้า ผงยาเป็นสีเหลืองล่ะ?”

จางยวี่โหร่วก้มลงไปมอง เป็นแบบนั้นจริงๆด้วย ผงยาสีนี้มาจากที่ไหนกัน?”

ตอนนี้ นางเหมือนนึกถึงเสียงข้างหูทันที

ตอนหลับใหล เหมือนมีคนกอดนางไว้ พูดขอโทษกับนางหลายครั้ง ทุกๆประโยคมีความรู้สึกเจ็บปวดและสงสาร

นางจำได้ไม่ชัดเจน เกิดฝันอะไรแบบนี้ขึ้นมาได้ยังไงกันนะ?

จาวยวี่โหร่วรีบถามเสี่ยวเฟิง “เสี่ยวเฟิง เมื่อคืนมาคนมาหรือไม่?”

ไม่มีนะ เมื่อคืนหลังท่านหลับไป ข้าก็เฝ้าที่นี่ตลอดนะ ประตูกับหน้าต่างก็ปิดสนิทดี ไม่มีใครเข้ามา”

เสี่ยวเฟิงคิดว่านางกลัวท่านไท่ซือกับฮูหยินเข้ามาดูนาง มาเจอความลับ จึงรีบปลอบโยนนาง”

จางยวี่โหร่วปิดตาสนิท บางทีทุกอย่าง คงแค่ความฝันของนางเท่านั้นเอง

พูดขึ้นมาแล้วก็น่าขันนัก เรื่องที่ผ่านมาทั้งหมดเมื่อวานนี้ยังคงติดตา นางจะคิดเพ้อเจ้อลมๆแล้งๆอะไรอีกล่ะ?

“ยวี่โหร่ว เป็นอะไรไป เจ้ากำลังคิดอะไรน่ะ?” หลินจือมองนางกำลังเหม่อลอย รีบเรียกให้นางได้สติ

“ไม่มีอะไร” นางส่ายหัว “ยานี่พอโดนผิวที่อุ่นคงเปลี่ยนสีไปน่ะ”

ตอนนี้นางอธิบายได้แค่นี้

หลังจากทายาเสร็จแล้ว เสี่ยวเฟิงก็ปรนนิบัติให้นางบ้วนปากเปลี่ยนเสื้อผ้า หลังจากนั้นยกอาหารเช้า ดูแลจางยวี่โหร่วไม่ตกขาด

มองสีหน้านางดีขึ้นมาก ตอนนี้หลินจือก็สนทนาว่าเรื่องราวควรจะจัดการอย่างไร

กระดาษนั้นห่อไฟไม่ได้ เรื่องก็คงปิดไว้ได้ไม่นาน ฉะนั้นตอนนี้จำเป็นต้องวางกลยุทธ์ให้ดี ต่อไปจะตอบโต้อย่างไร

“ยวี่โหร่ว เจ้าจะเอาแต่หมกตัวอยู่ที่นี่ไม่ได้นะ! ผ่อนคลายอารมณ์บ้างก็ได้ แค่ผ่านไปสองสามวันก็ต้องกลับไป เจ้าออกเรือนแล้ว ที่นี่มีแต่คนบ้านดั้งเดิมของเจ้า ตำหนักชิงผินอ๋องเป็นบ้านของเจ้า”

จางยวี่โหร่วที่หน้านิ่งจู่ๆเย็นชาขึ้นมา เห็นได้ชัดว่าไม่อยากจะพูดถึงเรื่องนี้อีกแล้ว

ความคิดเห็น