ตอนที่ 305 รีบออกจากตำหนักองค์ชาย

ตอนที่ 305 รีบออกจากตำหนักองค์ชาย

ทิวทัศน์ภูเขาทะเลสาบงดงาม ทัศนียภาพราวภาพวาด เสียงน้ำไหลดั่งเสียงพิณดังก้องที่ด้านหลังสวนตำดอกไม้ในตำหนักชิงผินอ๋อง ทำให้ตำหนักเต็มไปด้วยความอึมครึม บรรยากาศเงียบงัน

ถึงเสียงพิณจะงดงาม แต่ไม่มีทิวทัศน์ “ใบไม้เต้นรำ ปลากระโดด”ที่แสนอัศจรรย์อีกแล้ว

หลังจากนางจากไปแล้ว ราวกับตำหนักไร้จิตวิญญาณ ช่างเงียบเหงาซบเซา

ไม่ต้องพูดถึงทัศนียภาพในตำหนักองค์ชาย แม้แต่คนในตำหนักก็ราวกับมะเขือยาวแช่แข็งจนเหี่ยวเฉา ไม่มีเสียงหัวเราะหยอกล้อเหมือนปกติทุกวัน

ในความเป็นจริงก่อนที่จางยวี่โหร่วจะเข้ามา ที่นี่ก็เป็นแบบนี้มาโดยตลอด แต่เพราะนางเปลี่ยนแปลงคนพวกนี้ไป พอตอนนี้นางจากไปแล้ว ทำให้พวกเขากลับมาเป็นดังเดิม พวกเขารู้สึกลำบากใจมาก

ท่วงทำนองบรรเลงไปตามนิ้ว เสียงพิณดังกังวานหยุดไป

เขาอดขมวดคิ้วไม่ได้ หันไปทางด้านหลัง

ไม่รู้ที่นั่นมีเงาคนๆหนึ่งปรากฏขึ้นมาเมื่อไหร่ ที่จริงเป็นเขา การไม่พบเขาถือว่าเป็นเรื่องง่ายดายมาก แต่ตอนเขาเข้าใกล้ที่นี่ เขาก็รู้สึกตัวได้ง่ายแล้ว

ถ้าเป็นคนฝีมือยอดเยี่ยม แม้แต่ลมปราณของตัวเองก็ไร้ทางจะหลบซ่อน เขาจะสื่อความหมายอะไรกันนะ?

หวงเย่อดถามไม่ได้ “เจ้าเป็นอะไร?”

เขาไม่พูดอะไร แค่ยืนนิ่งเงียบ สายตามองที่เขา แล้วมองไปทางสุดแสนไกล

ระยะห่างกันแค่ห้าหกก้าว หวงเย่กลับพบความเหม่อแล้วเสียแล้ว

แววตาเขาเย็นชาเล็กน้อย ยกพิณขึ้นมา นิ้วแค่ยกสายพิณเบาๆ เล่นไปได้สามส่วน ชายผู้นั้นกลับควบคุมตัวเองไม่ได้เสียแล้ว ร่างถอยหลังไปสองสามก้าว มุมปากราวกับมีของสีแดงเข้มพุ่งออกมา แต่เขากลั้นกล้ำกลืนเอาไว้

สีหน้าหวงเย่เปลี่ยนไปมาก “เจ้าได้รับบาดเจ็บแล้ว เจ้าเป็นอะไรไป?”

ปกติเขาพยายามอย่างมากที่ไม่ให้ตัวเองเป็นอะไรไปสักนิดเดียว ทำไมตอนนี้อ่อนแอแบบนี้ล่ะ?

“ไม่มีอะไร ข้าพักผ่อนสักพักก็ดีขึ้นแล้ว” เขากำลังฝืนอย่างชัดเจน อ่อนแอจนไม่ไหวแล้ว ยังแสร้งทำไม่เป็นไรเหมือนเด็กๆ”

หวงเย่จะเชื่อคำพูดของเขาได้อย่างไรล่ะ เขาแฉลบผ่านที่หน้าเขา กดไปที่ชีพจรของเขาเบาๆ ใบหน้าตกตะลึงทันที

“เหตุใดพลังความร้อนในร่างกายเจ้าสูญเสียไปเยอะ เสียหายมากกว่าครึ่ง เจ้าไปทำอะไรมากันแน่?” ร่างกายเขาไม่ได้เจ็บภายใน แต่เป็นเพราะขาดพลังความร้อนในร่างกายถึงอ่อนแอแบบนี้ ส่วนพลังทั้งสามส่วนของเขาก็ควบคุมไม่อยู่แล้ว

เห็นเขาไม่ยอมพูดเหมือนเดิม หวงเย่ใคร่ครวญสักพักก้เข้าใจในทันที

“เมื่อคืนเจ้าไม่ได้กลับมา ไปหานางมาใช่หรือไม่? ถ้ารู้แบบนี้ตั้งแต่แรก ทำไมไปตัดขาดแบบนั้นล่ะ? ค่อยว่ากัน นางแค่บาดเจ็บเล็กน้อย อย่าได้ระทมทุกข์ในชีวิตเลย เจ้าอย่าใช้พลังความร้อนตัวเองไปรักษานางเช่นนี้สิ แม้จะบอกว่าไม่ได้สร้างความเสียหายมากมายกับร่างกายของเจ้า พักสองสามวันก็ดีขึ้นแล้ว แต่เจ้าน่าจะรู้ว่าตอนนี้คนต้องการชีวิตเจ้ามีมากมายนัก ถ้าพวกเขารู้ว่าตอนนี้พลังเจ้าอ่อนแอเช่นนี้ เจ้าจะอยู่ในอันตรายเป็นแน่.....” หวงเย่กำลังพูดจู้จี้เป็นใหญ่เป็นโต แต่เขาไม่รู้ว่าคนๆนั้นไม่ได้ฟังเข้าหูเลย

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ในสายตาเผยความเย็นชา “พอได้แล้ว เรื่องของข้าจัดการได้ ไม่จำเป็นต้องให้เจ้ามาเจ้ากี้เจ้าการ”

อะไร! อีกนิดเดียวหวงเย่จะโกรธจนจมูกเบี้ยวแล้ว เจ้ากี้เจ้าการอะไร เขาเป็นห่วงหันยี่ฉีชัดๆ ไม่ซาบซึ้งในน้ำใจเสียเลยนะ

ไม่สนใจยศตำแหน่งสูงต่ำ เขาพูดโกรธหายใจแทบไม่ทัน “ดีสิ ยังไงเสียเจ้าตัวเองก็ต้องรับเองอยู่แล้ว เรื่องร้ายๆที่เจ้าทำต้องชดใช้ด้วยน้ำตา ไม่เห็นน่าสงสารสักนิด”