ตอนที่ 306 เสแสร้งอะไรกันแน่

ตอนที่ 306 เสแสร้งอะไรกันแน่

หลังจากหวงเย่ออกมา ก็ยืนที่เดิมอยู่สักพัก หลังจากนั้นก็ออกไปจากที่นี่ไปเรือนที่ไป๋หลิงกวงอยู่

บางเรื่อง ก็ควรจะจัดการได้แล้ว

ตอนนี้ไป๋หลิงกวงฟื้นแล้ว นางแค่ฟื้นขึ้นมาไม่นานเท่านั้นเอง

นางพบว่าตัวเองอยู่ในห้องคนแปลกหน้า พอรู้สึกตัวก็ลนลานกลัว แต่พอเห็นจูเอ๋อเฝ้าอยู่ข้างๆ นางก็โล่งใจทันที

ในเมื่อจูเอ๋อยังอยู่ที่นี่อย่างปลอดภัย อย่างน้อยๆก็บอกได้ว่านางก็ไม่มีอันตราย

“องค์หญิงเพคะ พระองค์ฟื้นแล้ว ไม่เช่นนั้นข้าน้อยต้องออกไปตะโกนบอกทูตแคว้นเหลียงของพวกเราให้พวกหนานหชู่มาเจรจาทันที พวกเขาทำเกินไปแล้วจริงๆ ทำร้ายพระองค์จนเป็นแบบนี้ เรื่องนี้พวกเราจะปล่อยไปไม่ได้เด็ดขาดนะเพคะ” จูเอ๋อถลึงตาโต พูดด้วยท่าทางโกรธแค้น

ได้ยินจูเอ๋อ ไป๋หลิงกวงตกใจทันที รีบเอามือขวางนางไว้

“ไม่ได้ เจ้าไปไม่ได้”

น้ำเสียงของนางลนลานอยู่บ้าง เห็นได้ชัดว่าจูเอ๋อไม่ทันสังเกต ไม่รู้ว่านางทำแบบนี้ไปทำไม

“องค์หญิง เมื่อไหร่ล่ะเพคะ พระองค์ยังมาปกป้องพวกเขา พระองค์รู้หรือไม่พระองค์บาดเจ็บรุนแรงมาก หมดหลวงบอกว่าพระพักตร์ของพระองค์......” พูดถึงตรงนี้ ดวงตาจูเอ๋อแดงแล้ว ทนต่อไปไม่ไหวร้องไห้สะอึกสะอื้นแล้ว

“หน้าข้า ทำไม? ไป๋หลิงกวงถามเสียงสั่นเครือ

จูเอ๋อเอาแต่ร้องไห้ ไม่ตอบอะไร นางเอื้อมมือสั่นเทาไปลูบหน้าตัวเอง

แม้จะคลุมผ้าหลุมหนา แต่หน้าผากกระแทกหนัก ทำให้นางอดคิดถึงตอนนางล้มใส่มุมโต๊ะไม่ได้

มุมโต๊ะนั้นแหลมคมมาก ไม่นานบนหน้านางก็มีแผล

ฉะนั้นสำหรับนาง แผลกระแทกไม่ได้ใหญ่มากนัก แต่บาดแผลบนใบหน้าไม่ใช่เรื่องเล่นๆแล้ว

นางพอจะรู้แล้ว แม้จะรักษาหาย หน้านางจะมีรอยแผลเป็น ใบหน้านางเสียโฉมแล้ว

ตอนนี้ สายตานางจ้องมองไปที่รองเท้าไหมคู่หนึ่งที่หน้าประตูโดยไม่รู้ตัวทันที และเห็นปลายผ้าขาว นางร้องไห้สะอึกสะอื้นทันที

“ข้าไม่ได้ทำอะไรจริงๆ ทำไมสวรรค์โหดร้ายเช่นนี้ แย่งชิงความบริสุทธิ์และรูปโฉมของข้าไปแล้ว ยังทิ้งให้ข้ามีชีวิตไปวันๆ ทำไมไม่ให้ข้าตายไปเสียเล่า”

“องค์หญิงเพคะ ชีวิตพระองค์ไม่ได้ช่วยได้ง่ายๆนะเพคะ พระองค์อย่าทำเรื่องโง่ๆนะเพคะ ถ้าพระองค์เป็นอะไรไป แม้แต่ก้อนหินคนก็รู้สึกสงสารเพคะ”

“ไม่ ตอนนี้พวกเราต้องทวงความเป็นธรรมกลับมาเพคะ ตอนเสด็จมาพระองค์ทรงยังดีๆอยู่เลย ทำไมจู่ๆถึงเป็นแบบนี้ไปได้ล่ะ พระชายาอ๋องชิงผินตั้งใจทำร้ายพระองค์หรือเพคะ? ไม่ว่ายังไงพวกเราจะทนรับความไม่ธรรมแบบนี้ไม่ได้นะเพคะ ต้องให้พระนางชดใช้”

หลังจากได้ยินนางพูดประโยคนี้ สีหน้าไป๋หลิงกวงเปลี่ยนไป รีบพูดเสียงสั่น “จูเอ๋อ อย่าพูดส่งเดช พระชายานางเป็นคนดี จะทำร้ายข้าได้อย่างไรกันล่ะ? ทุกอย่างเป็นข้าที่ไม่ระวังเอง ไม่เกี่ยวอะไรกับคนอื่น”

“องค์หญิงเพคะ มันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ พระองค์คิดว่าจะหลุดพ้นจากนาง ตอนนั้นนางอยู่กับพี่สาวบ้านเฉิน ทำไมพวกนางไม่เกิดเรื่อง แต่พระองค์เกิดเรื่องแล้ว พวกนางตั้งใจใส่ร้ายพระองค์แน่นอนเพคะ”