ตอนที่ 307 โจมตีแผนการในใจ

ตอนที่ 307 โจมตีแผนการในใจ

หันยี่ฉีมองไปที่ร่างอ่อนแอของนาง มองใบหน้านางขาวซีด และผ้าที่ปิดแผลบนหน้าผาก ท่าทางไม่ใส่ใจตลอด

“ในเมื่อองค์หญิงฟื้นแล้ว หลังจากนี้ควรจะเล่าเรื่องนี้ เจ้าได้รับบาดเจ็บในตำหนักข้า ข้าจะกำชับออกคำสั่งให้เจ้าแน่นอน องค์หญิงโปรดเล่าสักหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้น ข้าจะได้แก้ไขให้ทันท่วงที”

ในที่สุดถามมาถึงเรื่องนี้แล้ว ไป๋หลิงกวงมองเขา เหมือนจะพูดแต่เงียบไป

ลังเลสักพัก นางเริ่มพูด “ข้าพึ่งได้ยินจูเอ๋อบอกว่า องค์ชายมีปากเสียงกับพระชายาเพราะข้า และยังขับนางออกจากตำหนัก ขอโทษจริงๆ ที่ข้ามาแค่อยากจะมาขอโทษ ข้าห่วงพวกเจ้าเพราะเรื่องของข้าสร้างความไม่สบายใจ จึงอยากมาอธิบายกับนางด้วยตัวเอง แต่ใครจะคิดว่าสุดท้ายกลับกลายมาเป็นแบบนี้”

ในเมื่อนางเข้าใจเรื่องนี้ ยิ่งควรพูดบ่ายเบี่ยงซึ่งก็ถูก นางจะพูดจนปากเป็นกระบอกปืนได้ที่ไหนกัน

อีกอย่างนางไม่เพียงไม่ได้แก้ปัญหา ยิ่งเติมเชื้อให้ไฟเรื่องวุ่นวายใหญ่โต น่าขันไม่น้อย

หันยี่ฉีไม่เกิดความหวั่นไหวเพราะคำพูดของนางแม้แต่นิดเดียว ท่าทางยังเย็นชาเหมือนเดิม

“สำหรับจุดประสงค์ของเจ้า เรื่องที่เจ้าอยากจะทำ พวกนี้ข้าไม่สนใจ ข้าแค่อยากรู้ว่า ตอนนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ได้รับบาดเจ็บได้อย่างไร”

ไป๋หลิงกวงเริ่มไม่สนุกแล้ว นางกัดริมฝีปาก ในตาซ่อนความลำบากใจ แต่ก็เกิดขึ้นเพียงชั่วเสี้ยววินาที

ในเวลารวดเร็ว นางกลับมาแสดงอาการน่าสงสารใหม่อีกครั้ง

“หม่อมฉัน.....หม่อมฉันไม่ได้มีความหมายอื่นเลย แค่ไม่อยากให้พวกเจ้าบาดหมางมองหน้าไม่ติดเพราะข้าไม่เกี่ยวข้อง ข้าละอายใจอย่างถึงที่สุดจริงๆ”

ดูท่านางไม่กล้าสู้หน้าใครแล้ว และยังบ่ายเบี่ยงผ่อนหนักให้เป็นเบา ช่างเป็นคนที่ได้รับการขัดเกลาที่มีจิตใจอดทนจริงๆ

หันยี่ฉีหรี่ตาเล็กน้อยมองนางสักพัก หลังจากนั้นบอกว่า “กล่าวเช่นนี้ ข้าผิดต่อองค์หญิงจริงๆ ที่เจ้าบาดเจ็บนางไม่ได้ทำ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ข้าจะรับนางกลับมา หลังจากนั้นจะขอโทษนางที่เข้าใจนางในเรื่องนี้ผิดไป”

ฟังมาถึงคำนี้ ร่างไป๋หลิงกวงชะงักไปเล็กน้อย หลังจากนั้นแสดงสีหน้าที่ควรจะเป็น

“ใช่....สิ เจ้ารีบกลับไปรับนางเถิด ที่ข้าบาดเจ็บเป็นอุบัติเหตุเท่านั้นเอง อีกอย่างเป็นข้าที่ไม่ดีเอง แม้นางจะทำจริงๆก็สมควรแล้ว ข้าไม่พูดให้คับแค้นใจ”

นางพึ่งจะปฏิเสธไปชัดๆ พอได้ยินหันยี่ฉีจะพาจางยวี่โหร่วกลับมา ก็เปลี่ยนใจทันที แล้วยังพูดจาสองแง่สองง่ามอีกด้วย

ความหมายของนางทำให้คนคิดว่าจางยวี่โหร่วทำอะไรนางจริงๆ นางแค่ใจกว้างไม่ถือสาหาความเท่านั้นเอง ทำให้คนยิ่งคิดว่านางเป็นคนดี ให้รู้สึกดีกับนางยิ่งขึ้นไปอีก

ได้ยินแบบนี้ หันยี่ฉีกก้าวหันกลับมาทันที

“ในสายตาของข้า ทำก็คือทำ ไม่ทำก็คือไม่ทำ ไม่พูดถึงน้ำใจของใคร ถ้าที่เจ้าบาดเจ็บเพราะนางแล้วเป็นแบบนี้ ข้าก็จะไม่ปล่อยนาง”

จูเอ๋อมาพูดคล้อยตามข้างๆทันที “องค์ชายทรงฉลาดปราดเปรื่องมากเพคะ เรื่องส่วนตัวกับส่วนรวมต้องแยกแยะ พวกเราเคารพเลื่อมใสพระองค์มาก องค์หญิงมาขอโทษด้วยใจจริง แต่นึกไม่ถึงว่าจะมาเจอเรื่องแบบนี้ ไม่ใช่ภัยธรรมชาติ แต่เป็นคนที่ก่อหายนะ องค์หญิงประสบเคราะห์ร้าย ถ้าองค์ชายไม่จัดการให้พวกเรา เช่นนั้นไม่รู้จะหาความยุติธรรมที่ไหน”