ตอนที่ 308 ได้รับความเสียหายแต่ยังหาผลประโยชน์จากเรื่องนี้ได้

ตอนที่ 308 ได้รับความเสียหายแต่ยังหาผลประโยชน์จากเรื่องนี้ได้

นางจัดการความคิดตัวเองได้รวดเร็ว อย่าให้ตัวเองคิดมากไป

ขั้นแรก ทำสำเร็จแล้วมิใช่หรือ?

ไม่เพียงแยกจางยวี่โหร่วกับหันยี่ฉีสำเร็จ ยังทำให้จางยวี่โหร่วถูกขับออกไปได้ด้วย งั้นต่อไปทุกๆอย่างก็อยู่ในกำมือนางแล้วซิ?

เพียงแค่ได้ผู้ชายตรงหน้า ทำให้หัวใจของเขาอยู่ที่นาง นางตัดสินใจเอาคืนทุกอย่างอย่างไม่เสียดาย

ได้อยู่กับหันยี่ฉี ต่อไปจะไม่มีใครกล้าตำหนินางได้อีกแล้ว แคว้นเหลียงของพวกเขาได้รับความคุ้มครองจากสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ไม่กลัวที่จะต้องการศึกจากแคว้นเย่นและแคว้นเซียว ตอนนี้เขาเป็นดั่งฟางข้าวช่วยชีวิตนางเพียงหนึ่งเดียว

เห็นเขาเย็นชากับจางยวี่โหร่วแบบนี้ ไป๋หลิงกวงก็วางใจแล้ว เขาตายใจไปแล้ว คงไม่แสร้งพูดดีกับจางยวี่โหร่วอีกแล้ว

“องค์ชาย ไม่ว่ายังไงข้าก็ขอขอบใจเจ้า เจ้าเป็นคนแรกที่ให้ความช่วยเหลือและความอ่อนโยนแก่ข้าตั้งแต่ข้ามมาถึงหนานหชู่ ข้าซาบซึ้งในน้ำใจของเจ้าจริงๆ” นางกำลังมองเขาตรงๆ ในดวงตาหวานหยาดเยิ้ม

เขามีความรู้สึกกับนางมิใช่หรือ?

ไม่งั้นทำไมเขาช่วยนางหลายต่อหลายครั้ง และยังขับไล่ภรรยาตัวเองออกจากตำหนัก คนทั่วไปไม่ได้บอกว่าตำหนักชิงผินอ๋องโหดเหี้ยมเย็นชา แต่เขามีมิตรภาพลึกซึ้งกับนางสินะ

เห็นท่าทางไป๋หลิงกวงในตอนนี้ จูเอ๋อที่อยู่ข้างๆ ดีใจมากอย่างชัดเจน รู้ตัวเดินออกไปปิดประตูให้พวกเขาในทันที

เขาเรียกว่า “ได้รับความเสียหายแต่ยังหาผลประโยชน์จากเรื่องนี้ได้” แม้องค์หญิงพบเคราะห์ร้ายแบบนี้ แต่เรื่องนี้ยังถือว่าเป็นเรื่องดีมิใช่หรือ?

ไม่แน่ว่าครั้งนี้ นางทำความปรารถนาของตัวเองให้เป็นจริงและได้อยู่กับคนที่นางรัก

ไป๋หลิงกวงเป็นนายของนาง ฉะนั้นนางต้องมีความเห็นตัวแน่นอน

ก่อนหน้านี้แม้นางจะหวังให้ชิงผินอ๋องและองค์หญิงอยู่ด้วยกัน แต่ก็คิดว่าผู้ชายจะมีภรรยาและอนุภรรยามากมายก็ย่อมสมเหตุสมผลแล้ว ถ้าองค์หญิงยอมลดเกียรติและปรนนิบัติร่วมกับสามีของจางยวี่โหร่วคงไม่มีปัญหาอะไร แต่ที่ผ่านมานางนึกไม่ถึงว่าจะไปทำลายความสัมพันธ์ของพวกเขา และขับไล่จางยวี่โหร่วออกไปจากข้างกายเขา

แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนกัน องค์หญิงมาขอโทษถึงหน้าประตู จางยวี่โหร่วไม่เพียงไม่ต้อนรับ ยังทำร้ายองค์หญิง ทำให้องค์หญิงเสียโฉม อีกนิดเดียวนางเกือบไม่ได้ฟื้นขึ้นมาแล้ว จูเอ๋อจะไม่เกลียดชังได้อย่างไร

ตอนนี้นางอยากให้จางยวี่โหร่วรับโทษแทบไม่ไหวแล้ว องค์หญิงและอ๋องชิงผินต้องได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขสิ

เหอะ......อย่างไรเสียนางถูกไล่ออกไปแล้ว ขาดแค่หนังสือฉบับหนึ่ง ก็สิ้นสุดความกับตำหนักอ๋องชิงผินแล้ว

ถึงเวลาที่องค์หญิงจะได้อภิเษกเข้าตำหนักอ๋องชิงผินอย่างเฉิดฉายแล้ว ราชสำนักครั้งนี้จะจบอย่างบริบูรณ์

จูเอ๋อออกไป ใบหน้าไป๋หลิงกวงแดงเล็กน้อย นางแหงนหน้ามองเขาอย่างระมัดระวัง แล้วก้มลงไป

นอกจากความเขินอาย เหมือนยังมีความตื่นเต้นและไร้ความผิดมาด้วย

“องค์ชาย เจ้า.....เจ้าจะโทษข้าหรือไม่?”

หันยี่ฉีแค่พูดไม่ใส่ใจว่า “ถ้าร่างกายเจ้าไม่เป็นอะไร ข้าก็จะส่งเจ้ากลับไปแล้วล่ะ อย่างไรเสียที่นี่เป็นตำหนักอ๋องชิงผิน อยู่ที่นี่จะไม่เหมาะสมนัก”

ไป๋หลิงกวงไม่ยอมไปแน่ นางหาเหตุผลถูกจังหวะมาอยู่ที่นี่ไม่ง่าย นางจะไปได้อย่างไรกันล่ะ?