ตอนที่ 309 การหมั้นหมายเป็นหลักฐานยืนยัน

ตอนที่ 309 การหมั้นหมายเป็นหลักฐานยืนยัน

หันยี่ฉีไม่แสดงอาการใดๆ ไม่ตกใจและไม่ลนลานด้วย

ความคิดทั้งหมดของเขา ทั้งหมดอยู่ภายใต้หน้ากาก ทำให้คนมองไม่ออกว่าเขากำลังคิดอะไร

ไป๋หลิงกวงจะยอมทิ้งโอกาสดีๆแบบนี้ได้ยังไงกันล่ะ?

ฉวยโอกาสตอนบาดเจ็บ ฉวยโอกาสตอนที่เขาสงสารและละอายใจต่อนางยังไม่ทันจางหาย นางเริ่มพยายามข่มไม่พูดว่าต้องการจะฉวยโอกาสในครั้งนี้ไม่งั้นคงมาไม่ทันแล้ว

“หน้ากากแบบนี้ ดูดุร้ายน่ากลัวดั่งอสูรนรก ต่อไปหากข้ายังเห็นพี่ใหญ่ใส่หน้ากากแบบนี้ ข้าจะบอกความในใจให้แก่เขา”

เขาหัวเราะเสียดสี “เรื่องมันก็ผ่านมาหลายปีแล้ว เจ้ายังจำได้แม่นยำอีกหรือ? เกรงว่าสิ่งที่อยู่ในใจเจ้าคงเป็นได้แค่ความฝันร้ายนะ!”

ที่เขาพูดท่าทางผ่อนคลายและห่างเหิน ราวกับไม่รับรู้อะไร ทุกอย่างไม่เกี่ยวข้องกับตัวเอง

ถ้าจะเล่นกลยุทธ์ในใจ ใครจะชนะเขาไปได้?

“ไม่ ไม่ใช่ฝันร้าย ข้าไม่เคยลืมภาพที่เจอเจ้าในวันนั้นมาตลอด เจ้าใส่ชุดสีขาว รูปร่างหน้าตาหล่อเหลา นิสัยเด็ดขาด แม้ว่าข้าไม่เห็นหน้าตาของเขาเพราะหน้ากากนั่นปิดบังเอาไว้ แต่สายตาลุ่มลึกราวหยาดน้ำ และเหมือนแสงดาราสาดส่องคู่นั้น เขายืนมองข้าอยู่ทางนั้น ตั้งแต่เวลานั้นเป็นต้นมา หัวใจของข้าของตกเป็นของเขาไปแล้ว” ไป๋หลิงกวงพูดความในใจของตัวเองออกมาอย่างประทับใจ

หัวใจของนางเกิดคลื่นทะเลโหมซัดใหญ่อีกครั้ง ชายผู้ที่อยู่ที่นี่ดูไม่สนใจ

“นิทานเรื่องนี้น่าสนใจดี นึกไม่ถึงว่าองค์หญิงจะเป็นคนเพ้อฝันเช่นนี้ ในเมื่อเป็นแบบนี้ ทำไมตอนแรกเจ้าไม่จับเขาไว้ให้ดี ปล่อยให้เขาจากไปล่ะ?”

“ก็......”สีหน้าไป๋หลิงกวงเปลี่ยนไป เริ่มไม่มีความมั่นใจทันที “ตอนนั้นข้าแค่สิบขวบ ไม่เข้าใจอะไร ข้าเคยทูลถามเสด็จพ่อถึงสถานะของเจ้า แต่เสด็จพ่อทรงไม่ยอมบอกข้า ทรงไม่อนุญาตให้ข้าถามถึงคนๆนี้ต่อหน้าพระพักตร์พระองค์

“ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น ก็นับว่าเป็นฟ้ากำหนดแล้ว มันคงดีกว่าหากองค์หญิงปล่อยโอกาสนี้ไปด้วย”

ความรู้สึกตอนสิบขวบจะจริงจังได้ยังไง? อีกอย่างเรื่องเกิดในตอนนั้น เขาก็ยังจำได้ชัดเจน ความอับอายในตอนนั้น เขาไม่มีวันลืมเด็ดขาด

“ไม่ ไม่ใช่แบบนั้น! องค์ชาย....ไม่ พี่ชายยี่ฉี ทำไมตอนนี้เจ้ายังไม่ยอมรับ เจ้าก็คือพี่ชายใหญ่ตอนนั้น? เจ้าไม่ใช่ขุนนางอะไรนั่น แต่เป็นคนที่ข้าต้องหมั้นหมายด้วยตั้งแต่เด็ก เป็นคู่หมั้นของข้า!”

ไป๋หลิงกวงทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว ทำไมเขาดูท่าทางสบายๆขนาดนี้ ราวกับไม่สนใจเรื่องนิดแม้แต่น้อย มีเพียงนางคนเดียวที่หวั่นไหวทรมาน เขาไม่ได้รักนางหรือ?

“พูดเป็นเล่น องค์หญิงจำคนผิดแล้ว ข้าเป็นคนหนานหชู่ แต่เจ้าเกิดในแคว้นเหลียง พวกเราไม่มีทางเกี่ยวข้องกัน พบหน้ายิ่งไม่ต้องพูดถึงแล้ว เจ้าจำสถานะของตัวเองได้ดีที่สุด”

นางยังพูดถึงเรื่องในปีนั้น ถ้านางไม่พูด บางทีเขาอาจจะยังทิ้งให้นางรู้สึกอยู่คนเดียว แต่ตอนนี้ นางกลับไปกระตุ้นไฟแค้นในหัวใจของเขาแล้ว

“เป็นไปไม่ได้ คนๆนั้นเป็นเจ้าแน่ๆ แม้เจ้าจะลืมไปแล้ว เจ้าคงเอาแต่....เอาแต่จำหยกชิ้นนั้นสินะ!” นางหยิบหยกที่พกติดตัวออกมา เป็นหยกลายมังกรอีกอันหนึ่งเป็นลายหงส์