ตอนที่ 310 หนุ่มรูปงามชุดแดงมาขอพึ่ง

ตอนที่ 310 หนุ่มรูปงามชุดแดงมาขอพึ่ง

ประตูใหญ่บ้านจาง มีคนรูปงามไม่เป็นรองใครเข้ามาฉับพลัน

ตอนคนรับใช้เฝ้าประตูเห็นเขาเข้ามา ดวงตามองตรง อีกนิดดวงตาจะถลนหล่นลงมาแล้ว

มีชีวิตมาหลายปี เขาไม่เคยเห็นคนที่งดงามกิ่งทองใบหยกเช่นนี้มาก่อน โดยเฉพาะชุดแดงสะดุดตาที่มีคุณสมบัติคู่ควรที่จะเคียงข้างกับเขา ราวกับดอกพลับพลึงแดงเกิดขึ้นในขั้วโลก ทำให้คนลุ่มหลงอย่างแรง

โดยเฉพาะหน้าตาหล่อเหลาอ่อนโยนของเขา ทำให้คนตะลึงความงามของเขาแม้แต่สตรียังตะลึงอาย

งามก็คืองาม แต่ไม่ทำให้เขาดูผิดจากเพศเดิม เพราะเขาใส่ชุดของผู้ชาย ร่างกายสูงใหญ่ ลูกกระเดือกของเขามันชัดจนรู้ว่าเป็นผู้ชายจริง

คนรูปงามไม่ว่าจะเดินไปที่ไหนก็ได้รับการต้อนรับเป็นพิเศษ ถ้าเปลี่ยนมาเป็นคนแปลกหน้า คนรับใช้คนนี้ไม่รอให้คนเข้ามาใกล้ จะดุให้คนๆนั้นออกไป แต่คนที่อยู่หน้าเขาตอนนี้ เขากลับไม่ตอบโต้อะไร

ในสถานการณ์นี้ กลัวว่าคนจะเข้าไปในจุดที่กำลังสว่างไสว ไม่มีใครหยุดยั้งเขาได้

แต่ฝ่ายตรงข้ามยังมีมารยาท เข้าใจว่าไม่ควรก่อความวุ่นวายในตำหนักคนอื่น ควรจะรายงานเสียหน่อยก็ควรดี จึงขอให้เข้ามาตามกฎเกณฑ์

“ให้ข้าเข้าไปพบจางยวี่โหร่วได้หรือไม่?”

คนรับใช้เก็บอาการกับใบหน้างามได้ยาก พูดติดๆขัดๆด้วยความตื่นเต้น

ยังดีที่เขาไม่โดน “ความงาม” พุ่งชนจนสลบไป ไม่งั้นถ้วยข้าวนี้คงจะรักษาไว้ไม่ไหวแล้ว

“ขอถามท่านชายเป็นใคร พี่สาวบ้านของเราไม่พบใครก็พบนะ”

ใครจะไม่รู้ว่าพี่สาวจางยวี่โหร่วเป็นดั่งคนที่รักทะนุถนอมของไท่ซือและบ้านจาง จะให้คนแปลกหน้าเข้าไปล่วงเกินนางตามใจได้อย่างไรกันล่ะ

แต่ถ้าเป็นแขกของพี่สาวจริง ก็ไม่กล้าล่วงเกินแล้วอยู่แล้ว จึงถามอีกให้ชัดเจน

“เจ้าแค่เข้าไปรายงาน บอกนางว่าจะจากไปก็ได้ แต่จะทิ้งของที่นางเป็นเจ้าของไม่ได้ ถึงจะทิ้ง ก็ต้องมาหาที่ประตูเอง” ชายชุดแดงหัวเราะเล็กน้อย หลังจากนั้นพูดด้วยความเกรงใจ

อะไรนะ คนรับใช้แทบไม่อยากเชื่อหัวของตัวเอง

ได้ยินคำพูดนี้รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชัดเจนนะ พี่สาวใหญ่กับท่านชายรูปงามดั่งหยกผู้นี้มีความเกี่ยวข้องอะไรกัน?

ถ้าเอาคำพูดนี้มาคิดแบบซื่อๆ เหมือนท่านชายกับพี่สาวจะรู้จักกัน ตอนนี้อยากเข้ามาพึ่ง

ในเมื่อเขาพูดแบบนี้ นั่นก็ไม่ผิดอยู่แล้ว

พูดว่ามาขอพึ่ง แต่ไม่มีสัมภาระติดตัวเขาเลย มีเพียงพิณตัวหนึ่งแบกอยู่ด้านหลัง

พูดแล้วพิณตัวนั้นดูเป็นของมีค่า พิณทั้งตัวเป็นสีแดงเลือด และยังมีแสงสีแดงสะท้อนแวววับดั่งอัญมณี

“ท่านชายโปรดรอสักครู่ ข้าน้อยจะไปรายงานทันที”

ชายชุดแดงอมยิ้มพยักหน้า รอเงียบๆสุขุม

ไม่รู้ว่าอีกสักพักนางเห็นเขานางจะแสดงอาการอย่างไรน่ะสิ เขายังรอกคอยข้างหน้าจริงๆ

แม้จะบอกว่าเขามาถึงที่นี่เพื่อทำหน้าที่ปกป้องนาง ทำไมเขาต้องทำให้ตัวเองดูน่าสงสารด้วยนะ คนอย่างหวงเย่มีความทะนงในตัวเอง