ตอนที่ 311 พอนานเข้าแล้วจะเห็นใจคน

ตอนที่ 311 พอนานเข้าแล้วจะเห็นใจคน

หลิงจือไม่กล้ามองตาจางยวี่โหร่ว

ไม่กี่วันมานี่นางก็อยู่อย่างไม่มีความสุขแล้ว วันนี้พอได้ยินข่าวที่หวงเย่ส่งมา ทันใดนั้นก็ทำให้ใจของนางถูกแทงอีกแผล

ทีแรกนางยังคิดจะห้ามยวี่โหร่วเสียหน่อย อย่าเอาเรื่องทุกอย่างไปคิดให้มันน่าเศร้าเยี่ยงนั้น มันอาจจะมีปาฏิหาริย์เกิดขึ้นก็ได้

แต่ว่าตอนนี้ยิ่งผลักให้นางก้าวไปสู่ความผิดหวังอีกครั้ง

จู่ๆหลิงจือก็รู้สึก ถ้าเป็นเยี่ยงนี้ เขาไม่มาดีกว่าอีก คุยกันตั้งแต่แรกแล้วจะพูดแต่ข่าวดี ไม่พูดข่าวร้าย เขานำมาส่งข่าวเยี่ยงนี้ ไม่ใช่ว่าจะยิ่งทำให้คนอื่นต้องวุ่นวายขึ้นไปอีกหรือ

แต่ว่าจะอย่างไรก็ตามพวกนางก็ต้องเผชิญกับความจริง ถึงแม้ว่าจะรังแกคนอื่นแล้วก็ทำอะไรที่ไร้ประโยชน์

“ยวี่โหร่ว… ” หลิงจือดึงแขนเสื้อของนาง และเรียกขึ้นด้วยเสียงเบาๆ แล้วค่อยๆเรียกขึ้น “ถ้าเจ้ารู้สึกเสียใจ ก็ร้องไห้ออกมาอย่างเต็มที่ ไม่ต้องอะไรก็แอบซ่อนไว้ในใจ เดี๋ยวจะกดดันจนป่วย”

หลังจากที่กลับมาแล้ว นางก็กลายเป็นคนเงียบๆ สีหน้าของนางไม่เผยรอยยิ้มออกมาเลยสักเล็กน้อย แล้วน้ำตาก็ไม่ได้ไหลสักหยดด้วย

นางไม่อยากจะคิดว่าถ้าเรื่องมันเกิดขึ้นกับตัวเองนางจะเป็นเยี่ยงไร แต่ว่าพอเห็นจางยวี่โหร่วอดทนเยี่ยงนี้ ทำให้นางรู้สึกเจ็บใจมากกว่า

พอเห็นนางเป็นเยี่ยงนี้ หวงเย่ก็ได้ถอนหายใจอย่างไม่หยุด

ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องแค้นจางยวี่โหร่วเหมือนเย่นอิ่ง แต่พวกเขา แต่จริงๆพวกเขาก็อยู่ฝ่ายค้านนาง จึงไม่จำเป็นต้องเห็นใจนาง

แต่เรื่องฆ่าคนก็ไม่ถูกต้อง นี่ก็ถือว่าทำกับนางโหดเหี้ยมเกินไป และไม่ยุติธรรมต่อนางจริงๆ

เอาขวดกระเบื้องลายครามออกจากอกของตนเอง แล้วเอาไปวางบนโต๊ะ

ก่อนหน้านี่เขายังรู้สึกเสียดาย ตอนนี้กลับยอมเอาให้คนอื่นง่ายๆ นี่ก็ถือว่าเป็นสิ่งเดียวที่ตอบแทนจางยวี่โหร่ว ณ ตอนนี้

“นี่เป็น……ยารักษาแผลที่ข้าเอามาจากบ้านเกิด มันสามารถทำให้ถือฟื้นฟูให้ดีมากๆ เจ้าได้รับบาดเจ็บมิใช่หรือ ถ้าใช้ยาขวดนี้ก็จะหายเร็วขึ้น” ใช้ของๆคนอื่นก็ต้องตอบแทนเป็นเรื่องธรรมดา ถึงหวงเย่จะหน้าด้านมาเยี่ยงไร ก็คงไม่กล้าพูดอะไรเยี่ยงนี้ออกมา

“ขอบคุณเจ้ามากๆ เจ้าก็ถือว่าเป็นคนจิตใจดี” จางยวี่โหร่วรู้สึกซาบซึ้งจนพยักหน้าอย่างแรง

สำหรับนางแล้ว เขาถือว่าเป็นคนหนึ่งที่รู้จักนางดี ไม่เพียงแต่ดีดกู่เจิงเก่ง แถมบางทียังสอนนางเกี่ยวกับความจริงแห่งชีวิตด้วย

แค่เป็นเพราะว่ารู้จักกันไม่นาน นางเลยรู้สึกว่าเขาไม่ได้สนิทเหมือนดั่งหลิงจือที่สามารถบอกความในใจให้ได้ทั้งหมด

แต่ไหนๆเขาก็มาแล้ว จางยวี่โหร่วต้องเก็บเขาไว้อย่างแน่นอน แต่อย่างไรตำหนักไท่ซือก็ใหญ่อยู่แล้ว ให้เขาพักอาศัยอยู่ก็คงไม่เป็นปัญหา จากนั้นนางก็สั่งคนพาเขาไปพักที่ห้องนอน

หลังจากที่หวงเย่จากไป หลิงจือที่อยู่ข้างๆก็ได้แต่ถอนหายใจไม่หยุด

“ดังนั้นที่เขาว่ากันว่า พอนานเข้าแล้วจะเห็นใจคน ฉินเย่ก็ไม่เลว ไม่เสียแรงที่เจ้าช่วยเขาตอนนั้น ไม่เหมือนกันคนบางคน ยังคงหน้าด้านอยู่ที่นี่ ถ้านางมีใจจริงๆ เวลานี้ก็คงตามฉินเย่มาด้วยกัน”