ตอนที่ 317 การทรยศหักหลังของเย่นอิ่ง

ตอนที่ 317 การทรยศหักหลังของเย่นอิ่ง

ณ ห้องทรงอักษรตำหนักอ๋องชิงผิง

ชายผู้สวมหน้ากากไว้กำลังจะวางหนังสือคำร้องเป็นปึกโยนลงบนแสงเทียนที่กำลังลุกเป็นไฟ และไฟนั้นได้เผาไหม้กระดาษจนค่อยๆเปลี่ยนสี สุดท้ายกลายเป็นผงขี้เถ้าสีเทา

ทันใดนั้น สายตาของเขาตื่นตระหนกขึ้นมา แล้วได้มองไปยังประตูแล้วถามขึ้น “ใคร ！”

เขาสังเกตว่าข้างนอกมีอะไรแปลก

เย่นหลินที่หลบอยู่ตรงที่มืดก็ได้โผล่หน้าออกมา ท่านอ๋องเคยสั่งไว้แล้วว่าห้ามใครเข้าใกล้ห้องทรงอักษร และอย่าได้มารบกวน มันช่างกล้าทำเยี่ยงนี้

เขาเลยรีบเปิดประตูออกไป มีเงาคนได้พุ่งเข้ามาใกล้เขาเร็วเหมือนดั่งธนูที่พุ่งมาหา ความเร็วของเขานั้นไม่มีใครมาต่อต้านไว้ทัน

หันยี่ฉีได้ขมวดคิ้วเป็นปมขึ้นมาทันที ยังดีที่จดหมายพวกนั้นได้เป็นขี้เถ้าไปแล้ว ไม่มีใครสามารถสืบหาอะไรได้อีก”

รอให้เย่นหลินจับโจรนั้นที่กำลังจะหนี พอได้เห็นถึงหน้าตาของฝ่ายตรงข้าม เขาก็ทำท่าทางตกใจขึ้นมาทันที

ณ ตอนนี้ เสียงอันทรงอำนาจของหันยี่ฉีดังขึ้นจากข้างใน “ลากตัวมันมา！

ช่วยไม่ได้ เย่นหลินจึงต้องลากตัวนางเข้าไป

เขาเป็นถึงทหารที่ติดตามท่านอ๋อง เขาต้องทำตามหน้าที่อย่างซื่อสัตย์ ไม่ว่าคนๆนั้นจะเป็นใครก็ตาม เขาก็ไม่ปล่อยเข้าไป ถึงแม้คนๆนี้……จะเป็นน้องสาวแท้ๆของตนเองก็ตาม

“เจ้าเองหรือ！”พอหลังจากที่หันยี่ฉีเห็นหน้านาง ถึงรีบถามขึ้นด้วยเสียงเย็นชา “เจ้ามาทำอะไรลับๆล่อๆที่นี่?”

คิดไม่ผิดเลย คนๆนี้ก็คือเย่นอิ่ง

ก่อนหน้านี้นางได้ติดตามพี่ชายของนางเย่นหลินมาติดตามเขาอยู่ข้างๆ

แต่ว่าว่าเย่นอิ่งไม่ค่อยซื่อตรง มักจะฝ่าฝืนคำสั่งของเขาบ่อยๆ จึงถูกลงโทษไป พอถูกเขาปลดกำลังภายในและทักษะการต่อสู้ ยังถูกปลดจากตำแหน่งหน้าที่ที่ตนเองมีทั้งหมด

แต่ก่อนนางยังสามารถอยู่เคียงข้างหันยี่ฉีได้อย่างเปิดเผย ไม่ว่านางจะไปไหนก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ แต่ตอนนี้พอนางเข้ามาใกล้ห้องทรงอักษร นางกลับถึงมองเป็นโจรที่ต้องจับกุม สำหรับเย่นอิ่งแล้ว นี่มันเป็นเรื่องที่น่าอับอายจริงๆ

แต่นี่เป็นเรื่องที่นางคิดไว้ตั้งแต่แรกว่ามันต้องเกิดขึ้น ฉะนั้นนางไม่ได้รู้สึกแปลก แต่นางกลับรู้สึกนิ่งเฉยมาก

นางเลยรีบเดินเข้าไปยืนต่อหน้าหันยี่ฉี แล้วน้อมคำนับให้เขาเมื่อมีเรื่องต้องรายงานอย่างเป็นปกติ

“ท่านอ๋อง ข้ามาที่นี่วันนี้ ก็เพราะข้ามีเรื่องบางอย่างที่ต้องรายงานท่านอย่างเร่งด่วน ฉะนั้นเลยฝ่าฝืนคำสั่งของท่าน ขอท่านอ๋องจึงให้อภัยแก่ข้า”

ที่แท้นางก็ยังรู้ตัวว่าตนเองผิดไป แค่ว่านางก็รู้ตัวว่าตนผิดยังคงทำผิดอีก ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใดก็ไม่สมควรให้อภัย

หันยี่ฉีไม่แม้แต่จะเหลือเยื่อใยให้นาง เลยรีบสั่งให้เย่นหลินที่อยู่ข้างๆ “ลากนางไปลงโทษ ตี 20 ที”

“ท่านอ๋อง……” เย่นหลินได้ยินน้องสาวของตนเองจะถูกลงโทษ ทันใดนั้นเขารู้สึกกังวลขึ้นมา และอยากจะช่วยนางคุยกับท่านอ๋องโปรดทรงเมตตา แต่พอเห็นสายตาอันเลือดเย็นของท่านอ๋อง เขาก็ได้แต่กลืนคำพูดของตนเองเข้าไปในท้องอีกครั้ง

เรื่องที่ท่านอ๋องทรงแน่ใจไม่มีใครจะมาเปลี่ยนแปลงได้ ถ้าเขายังช่วยน้องสาวเขาพูดอะไรต่อไป การลงโทษคงไม่เพียงแค่เท่านี้