ตอนที่ 329 ผู้หญิงของข้าใครกล้าแตะ

ตอนที่ 329 ผู้หญิงของข้าใครกล้าแตะ

ถ้าบอกว่าหวงเย่เป็นคนจากตำหนักจิ๊วซาเขาก็คงเชื่อ

แต่จางยวี่โหร่วก็แค่คุณหนูคนเดียวที่ตระกูลจาง นางถูกเลี้ยงมาอย่างดี มีแต่คนคอยทะนุทะถอมและเอาใจ นางจะไปข้องเกี่ยวกับยุทธภพเพื่อฝึกวิชาพลังจิตได้เยี่ยงไร?

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตลอดเพลาที่ผ่านมา ข้างกายของนางก็มีหวงเย่ผู้ที่ฝีมือดีคอยปกป้องนาง นางเป็นใครกันแน่！

ผู้ร้ายชุดดำพยายามทำตัวให้เข้มแข็ง แต่จริงๆนัยน์ตาของนางกลับสื่อออกมาซึ่งความว้าวุ่นและกังวลในจิตใจ

“ยอดมนุษย์แล้วจะทำไม ตอนนี้ก็เป็นแค่มดตัวน้อยที่ล้มคามือของข้า แค่ข้าฆ่าพวกเจ้าทั้งสอง ถึงแม้คนในยุทธภพมาหาคนฆ่าพวกเจ้า ก็ไม่มีจะสงสัยข้าเป็นอันขาด！”

พอนางพึ่งจะพูดจบ ข้างหลังของนางกลับมาเสียงที่ฟังดูเลือดเย็นได้ดังขึ้น เสียงสวรรค์ที่ดังขึ้นในค่ำคืนที่แสนเงียบสงบ ทำให้เหมือนจะมีปาฏิหาริย์บางอย่างเกิดขึ้น

“กล้าแตะต้องผู้หญิงของข้านั้นหรือ ต้องดูว่าเจ้าจะโชคดีเยี่ยงนี้หรือไม่！”

จางยวี่โหร่วรู้สึกสะดุ้งเบาๆ นางก็เงยหน้าขึ้นแล้วเห็นชายผู้สวมใส่ชุดขาวบินพุ่งเข้ามาเหมือนปีศาจที่มาพร้อมกับแสงจันทร์ ทันใดนั้นเขาก็บินมาอยู่ต่อหน้าพวกเขา

กลับเป็น……เขาที่มา！

พอหวงเย่เห็นเขา ก็รีบโน้มก้มกราบลง “ข้าน้อยขอคารวะท่านอ๋องท่านประมุข！”

อะไรนะ ท่านประมุข！！！

ผู้ร้ายชุดดำนั้นตกใจจนเอ๋อไป！

นางรู้แล้วว่าหวงเย่คือคนจากตำหนักจิ๊วซา ถ้าคนที่ให้เขาเรียกว่าท่านประมุข มันไม่ใช่ว่าคือเชียนแย่ซิ้วเลยหรือ

ตำหนักจิ๊วซามีท่านประมุขเป็นเชียนแย่ซิ้ว นั้นมันก็แค่ในตำนาน ไม่มีใครเคยเจอชายผู้นั้น

เขายืนอยู่บนกิ่งไม้ที่อยู่กลางสวน กิ่งไม้ที่ดูอ่อนและไม่แข็งแรงเหมือนรับรู้ไม่ได้ถึงความหนักของเขาเลย

ในท่ามกลางฟ้าอันมืดมัว เรือนร่างของเขาเหมือนดั่งหยกแท่นยาว ทั้งตัวของเขาสวมใส่ชุดสีขาว ผ้าสีขาวที่ทบกันเป็นชั้นๆ ได้ทำให้เขาดูดีมีสง่ามากขึ้น

ไม่เคยเจอผู้ชายเยี่ยงนี้เลย ดวงตาของเขางดงามดั่งภาพวาด ผิวอันผ่องใสของเขา ความเปล่งประกายออกมาจากตัวเขานั้นโดดเด่นกว่าแสงอาทิตย์และแสงจันทร์ที่สอดส่องบนตัวของเขา

ดวงตาที่ดูเลือดเย็นนั้นใสเหมือนดั่งน้ำ แค่เขาเชิดหน้าเบาๆ ก็เหมือนจะทำให้วิญญาณของทั้งสามโดนฉุดไป เขาช่างดูงดงามเหมือนเทพเจ้าในภาพวาด

ความงามของเขาเมื่อเปรียบกับหวงเย่แล้วมันแตกต่างกัน หวงเย่จะงดงามและดูอ่อนโยน ถึงแม้ใบหน้าของเขาไม่ค่อยเผยออกมาให้คนเห็นนัก แต่พอเปรียบกับเขาแล้ว เขาจะมีความงดงามของเขาในอีกอย่างหนึ่ง

เป็นชายรูปงาม ร้ายกาจ สูงส่ง งามสะพรั่งและเย็นชา รูปลักษณ์ที่หลากหลายมายมากของเขา ถึงแม้จะดูซับซ้อน แต่เข้าก็สามารถโดดเด่นในทุกที่ได้ เหมือนดั่งลำธารเล็กๆหลายๆสายที่ไหลเข้ามารวมกับแม่น้ำและทะเลอันกว้างใหญ่

เพลานี้ สายตาของนางมองไม่เห็นใครอื่นใดอีกต่อไป แม้กระทั่งหันยี่ฉีเป็นใครนางก็แทบจะจำไม่ได้ นัยน์ตาอันโลภมากของนางจ้องมองเขาอยู่ และกำลังมองอย่างเหม่อลอย

แต่ในใจของจางยวี่โหร่วก็ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรใดๆ ความรู้สึกตกใจในความงามยังเปรียบไม่ได้กับความรู้สึกตกใจที่เห็นคนที่ข้างหลังของหวงเย่ได้เผยใบหน้าออกมาให้เห็น

ถึงแม้ก่อนหน้านี้นางได้เดาออกเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่นางก็ไม่ได้สงสัยในตนเองว่าถ้าเห็นความจริงทุกอย่างแล้วจะทำให้คนอื่นยิ่งตกใจมากกว่านี้

คนๆนั้นคือเชียนแย่ซิ้วจริงๆ！

หลังจากที่ออกจากเรือนของใต้เท้าหลี่ นางก็ไม่ได้เจอเขาอีกต่อไป

เขาถูกงูกัดจนได้รับบาดเจ็บเพราะช่วยนาง เกือบจะตายไปด้วยซ้ำ และเพื่อที่จะตอบแทนบุญคุณ นางจึงให้หซู่ถันใช้พิษเพื่อไถ่เลือดเข้าไปในตัวเขา เพื่อที่จะช่วยชีวิตของเขา พอตอบแทนบุญคุณเขาแล้ว แต่สิ่งที่นางทำมันเปรียบไม่ได้กับที่เขาทำเลย

พอหลังจากที่เขาฟื้นขึ้นมา นางก็ได้หนีออกจากที่นั่น แล้วกลับมาอยู่เคียงข้างหันยี่ฉี และพยายามจะฝืนตนเองไม่ให้ไปนึกถึงคนๆนั้น ไม่เช่นนั้นมันถือว่าไม่สัตย์ซื่อกับหันยี่ฉี

นางหนีออกมาอย่างไร้เยื่อใยเยี่ยงนี้ นางก็รู้สึกว่าเขาต้องเกลียดนางมากๆ และคงไม่อยากเจอนางอีก และนึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะส่งหวงเย่มาดูแลนางอยู่ข้างๆ